Todos los capítulos de MUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 20

ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่ข้อนิ้วมือขวาซึ่งบวมช้ำจนผิวหนังปริแตกและมีคราบเลือดแห้งกรัง ไม่ได้ทำให้กฤษฏ์รู้สึกสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อยเมื่อเทียบกับความขมขื่นที่กำลังกรีดลึกอยู่ในอกซ้ายท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องโดยสารรถเอสยูวีคันหรูที่แล่นฝ่าความมืดมิดของยามค่ำคืน ภาพเหตุการณ์ในห้องอาหารยังคงฉายวนซ้ำไปมาคล้ายม้วนฟิล์มที่ถูกกรอเล่นไม่รู้จบคำตวาดของเจ้าสัวโกเมนผู้เป็นพ่อที่ตราหน้าว่าเขาเป็น ‘ขยะ’ และ ‘ลูกเนรคุณ’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้กฤษฏ์รู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่งกลับเป็นสายตาของก้องภพวินาทีที่หมัดของเขาซัดเปรี้ยงเข้าที่โหนกแก้มของพี่ชาย ก้องภพไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้สวนหมัดกลับ ทั้งที่ตัวโตพอ ๆ กัน และเคยเรียนศิลปะการต่อสู้มาด้วยกันตั้งแต่เด็ก สิ่งที่ก้องภพทำมีเพียงแค่การล้มลงไปกองกับพื้น และช้อนสายตาขึ้นมองเขา...สายตาที่ไม่ได้มีความโกรธแค้นเจือปนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มันมีแต่ความร้าวราน ความเป็นห่วง และความผิดหวังอย่างลึกซึ้ง... สายตาของพี่ชายที่รักน้องชายอย่างแท้จริง“อย่ามาทำเป็นคนดีให้กูดูแย่ไปกว่านี้เลยไอ้ก้อง...”กฤษฏ์สบถลอดไรฟัน เหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์พุ่งทะยานทะลุข

แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในเพนต์เฮาส์สุดหรู ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้จิตใจของกฤษฏ์สว่างไสวขึ้นเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มที่เพิ่งจัดการหนวดเคราตัวเองออกไปยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเป็นสมบัติล้ำค่าของชาติยังคงไร้รอยขีดข่วน ไร้ซึ่งรอยฟกช้ำใด ๆ เพราะเมื่อวานก้องภพไม่ได้สวนหมัดกลับมาแม้แต่หมัดเดียวมีเพียงข้อนิ้วมือขวาของเขาเท่านั้นที่ยังมีพลาสเตอร์ยาสีเนื้อปิดทับรอยปริแตกเอาไว้ กฤษฏ์สูดลมหายใจลึก มือหนายกขึ้นจัดแต่งคอเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ ที่สะอาดที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตู้เสื้อผ้าให้เข้าที่บนโต๊ะกระจกด้านหลัง บทภาพยนตร์ปกสีดำสนิทเรื่อง ‘The Perfect Neighbor (เดอะ เพอร์เฟกต์ เนเบอร์)’ วางเด่นหราอยู่มันคือตั๋วเที่ยวเดียวที่จะพาเขากลับไปเหยียบหน้าทุกคนที่เคยดูถูกทว่าในโลกแห่งความเป็นจริง... บทละครไม่ได้เสกข้าวให้กินได้ในวันพรุ่งนี้ และไม่ได้จ่ายค่าส่วนกลางคอนโดมิเนียมราคาแพงระยับที่กำลังจะบิลมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้าหลังจากถูกเจ้าสัวโกเมนตัดหางปล่อยวัด อายัดบัตรเครดิตทุกใบ และขับไล่ออกจากต

เวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานราวกับตกอยู่ในขุมนรกโลกันตร์บรรยากาศภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูที่เคยสว่างจ้าและหอมกรุ่นด้วยฝีมือการปัดกวาดเช็ดถูของชมพู บัดนี้กลับตกอยู่ในความมืดสลัวและเงียบงันจนน่าใจหาย ม่านทึบแสงถูกรูดปิดสนิทจนแยกไม่ออกว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนมีเพียงแสงไฟเย็นเยียบจากหน้าจอสมาร์ตโฟนที่ส่องกระทบใบหน้าซูบตอบของกฤษฏ์ ซึ่งนั่งจมกองขวดเหล้าราคาแพงระเกะระกะอยู่บนพื้นพรมหน้าโซฟากลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พอ ๆ กับความสิ้นหวังที่อบอวลอยู่ในอก แผงอกกว้างที่โผล่พ้นเสื้อยืดคอย้วยกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ติดขัดกฤษฏ์คว้าขวดวิสกี้ที่เหลืออยู่ค่อนขวดขึ้นซดเพียว ๆ รวดเดียวเหมือนดื่มน้ำเปล่า ความร้อนแรงของน้ำสีอำพันบาดลึกไปตามลำคอจนแสบร้อน แต่มันยังไม่เจ็บแสบเท่าภาพบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตัก...ภาพของเฌอริลิณญ์และครอบครัวของเธอที่เขายังคงเปิดดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนโรคจิตที่เสพติดความเจ็บปวดภาพรอยยิ้มที่อบอุ่นของลิน ภาพวรินทร์ที่อุ้มลูกแฝดด้วยความรัก มันตอกย้ำว่าชีวิตของเขาเป็นเพียงส่วนเกินที่ถูกตัดทิ้งอย่างสมบูรณ์แบบ จักรวาลของเธอไม่ม

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของม่านลูกไม้สีทึบ ตกกระทบลงบนแผ่นหลังกว้างของกฤษฏ์ ที่นอนคว่ำหน้าขดตัวอยู่บนเตียงคิงไซซ์ยับย่นร่องรอยของสมรภูมิอารมณ์เมื่อคืนหลงเหลืออยู่ทั่วทุกมุมห้อง ทั้งขวดวิสกี้ราคาแพงที่ล้มระเนระนาด กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังคงคละคลุ้งผสมกับกลิ่นคาวโลกีย์ และเศษซากชุดเดรสผ้าซาตินที่ถูกฉีกขาดทิ้งขว้างอย่างไม่ไยดีอยู่บนพื้นพรมกฤษฏ์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวตุบ ๆ ที่รุมเร้าประหนึ่งมีค้อนปอนด์ทุบลงกลางกระหม่อม เขาครางต่ำในลำคอ พยายามขยับตัว แต่กลับพบว่ามีท่อนแขนเรียวเล็กของใครบางคนพาดกอดรัดเอวสอบของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงแผ่นหลังความรู้สึกแรกคือความงุนงง ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา ความทรงจำที่ขาดห้วงก็ค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมาประกอบกันเป็นฉาก ๆ เหมือนภาพยนตร์สยองขวัญภาพที่เขากระชากร่างบางลงบนเตียง...ภาพที่เขากดจูบอย่างบ้าคลั่ง...และเสียงแหบพร่าของตัวเองที่พร่ำเรียกชื่อ ‘ลิน’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่ร่างกายกำลังตักตวงความสุขสมและบดขยี้เรือนร่างของผู้หญิงอีกคนดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท

รถสปอร์ตสีแดงเพลิงแล่นปราดเข้ามาจอดเทียบหน้ามุกคฤหาสน์ตระกูลศิริวารีวงศ์ด้วยความเร็วที่ทำเอาคนรับใช้แตกตื่น เสียงเบรกดังเอี๊ยดลั่นลานจอดรถ บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นของผู้เป็นเจ้าของชมพูกระชากประตูรถก้าวลงมาด้วยสภาพที่ดูไม่จืดนักชุดเดรสที่เธอเพิ่งเปลี่ยนจากคอนโดนั้นขาดวิ่นและยับย่นจนต้องคว้าเสื้อโค้ทตัวหนาจากตู้เสื้อผ้ากฤษฏ์มาคลุมทับอย่างถือวิสาสะ แว่นกันแดดสีดำสนิทถูกสวมทับใบหน้าที่ซีดเซียวเพื่อบดบังดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ และรอยตบที่มุมปากซึ่งเริ่มปรากฏรอยช้ำสีม่วงจาง ๆทันทีที่สองเท้าก้าวพ้นประตูบานคู่ของห้องโถงใหญ่ บรรยากาศภายในบ้านก็ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก“แกหายไปไหนมาทั้งคืนชมพู!”เสียงตวาดกร้าวของ ‘อนันต์’ ผู้เป็นพ่อดังก้องไปทั่วห้องโถง ชายวัยกลางคนในชุดสูทเต็มยศยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางห้อง โดยมี ‘จันทร์รอน’ ผู้เป็นแม่ยืนลูบแขนสามีด้วยสีหน้าหวาดวิตกชมพูชะงักฝีเท้า เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างคนดื้อรั้น ไม่แม้แต่จะถอดแว่นกันแดดออก“ชมพูก็แค่ไปนอนคอนโดมา พ่อจะเอะอะโวยวายทำไมคะ”&ldq