All Chapters of MUSE ยั่วรักพี่ชายตัวร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

พายุลูกใหญ่หลังจากงานกาล่าไม่ได้สงบลงอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด แต่มันกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นสึนามิลูกยักษ์ที่ซัดโถมเข้าถล่มอาณาจักร ‘ARAN VELRÉNE (เอรันเวลเรน)’ และตระกูลอรัญเดชานนท์จนสั่นคลอนไปถึงรากฐานเช้าวันจันทร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความสดใส ข่าวหน้าหนึ่งของทุกสำนักพิมพ์และสื่อเศรษฐกิจทุกสำนักต่างพาดหัวตัวไม้ตรงกัน การประกาศเซ็นสัญญาสายฟ้าแลบระหว่างบริษัทน้องใหม่มาแรงอย่าง VOID (วอยด์) ที่สามารถปาดหน้าแย่งสัญญาสิทธิขาดในการจัดซื้อเพชรดิบจาก ‘BLUE RIVER (บลู ริเวอร์)’ ซัปพลายเออร์เหมืองเพชรรายใหญ่ที่สุดของเอเชียไปได้อย่างหน้าตาเฉย!ตัวเลขการประมูลและเงื่อนไขที่ VOID (วอยด์) เสนอเฉือนชนะตัวเลขในแฟ้มลับของก้องภพไปเพียงแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น! มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการถูกหักหลัง!เหตุการณ์นี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จุดไฟเผาไหม้ความอดทนของประมุขแห่งอรัญเดชานนท์จนมอดไหม้ไม่มีชิ้นดีภายในห้องประชุมใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกเอรันเวลเรน ผนังกระจกใสที่เคยมองเห็นวิวเมืองกรุงเทพฯ ดูหม่นหมองลงถนัดตา บรรยากาศภายในห้องหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยแท่งเหล็กขนาดมหึมา ผู้บริหารระดับสูงนั

ความรุ่มร้อนที่เพิ่งแผดเผาจนมอดไหม้ไปเมื่อครู่ ทิ้งไว้เพียงหยาดเหงื่อที่เกาะพราวบนเรือนร่างของคนทั้งสอง กฤษฏ์ผละออกจากร่างระหงที่นอนหอบรวยรินอยู่บนโต๊ะกระจก เขาเสยผมสีเข้มที่ปรกหน้าผากลวก ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไร้อารมณ์ ชายหนุ่มคว้ากางเกงที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวม แสวงหาความสงบและระยะห่างอย่างที่เขาทำเป็นประจำเมื่อใช้งาน ‘หมาก’ ตัวนี้เสร็จสิ้นทว่าชมพูกลับไม่ยอมปล่อยให้อสูรกายของเธอตีตัวออกห่าง หญิงสาวที่ยังคงเปลือยเปล่าและเปี่ยมไปด้วยไฟตัณหาที่ถูกจุดให้คุโชนขึ้นมาอีกครั้ง หยัดกายลุกขึ้นจากโต๊ะกระจก เธอโผเข้าสวมกอดเอวสอบจากทางด้านหลัง บดเบียดหน้าอกอวบอิ่มที่เต็มไปด้วยรอยช้ำสีกุหลาบเข้ากับแผ่นหลังกว้างของกฤษฏ์ สองแขนเรียวตวัดกอดรัดแน่นราวกับเถาวัลย์พิษ“พี่เก่ง... จะรีบลุกไปไหนคะ”น้ำเสียงหวานฉ่ำออดอ้อน ริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกขบกัด พยายามพรมจูบไปตามลาดไหล่ตึงเครียดของเขา“มาต่อกันอีกรอบเถอะนะคะ... ชมพูยังอยากให้พี่ให้รางวัลชมพูอยู่นะ”กฤษฏ์ถอนหายใจหนัก ๆ แววตาคมกริบฉายแววรำคาญอย่างปิดไม่มิด มือหนาเอื้อมไปจับท่

กลิ่นแป้งฝุ่น กลิ่นสเปรย์ฉีดผม และเสียงโหวกเหวกวุ่นวายของทีมงานจัดแสงในกองถ่ายละครฟอร์มยักษ์เรื่อง ‘รอยทัณฑ์ปีศาจ’ ไม่ได้ทำให้สมาธิของ ‘เฌอริลิณญ์’ ลดลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดทะมัดทะแมงจัดเรียงพู่กันแต่งหน้าอย่างเป็นระเบียบลงบนโต๊ะไม้หน้ากระจกบานใหญ่ มือเรียวหยิบฟองน้ำขึ้นมาบีบเบา ๆ เพื่อทดสอบความนุ่มนี่คือโอกาสครั้งที่สอง... ชีวิตใหม่ที่เธอแลกมาด้วยคราบน้ำตาและการรักษาบาดแผลในจิตใจมานานหลายปี หลังจากทิ้งโลกในอุตสาหกรรมอัญมณีที่เคยพังทลายลงเพราะคดีอื้อฉาวเฌอริลิณญ์เลือกที่จะเดินตามความชอบเล็ก ๆ ที่เพิ่งค้นพบหลังเรียนจบ นั่นคือการเป็นช่างแต่งหน้าตอนนี้เธอมี ‘วรินทร์’ สามีที่แสนดี ผู้เป็นดั่งท่าเรือที่ปลอดภัย และมีลูกน้อยวัยกำลังหัดเดินถึงสองคนที่เป็นโซ่ทองคล้องใจทำให้เธอมีแรงลุกขึ้นยืนในสังคมอีกครั้งแม้จะรู้ดีว่าการมารับงานในกองละคร รอยทัณฑ์ปีศาจ แห่งนี้ จะต้องทำให้เธอเฉียดใกล้กับ ‘อดีต’ ที่เคยทำลายชีวิตเธอจนย่อยยับแต่เมื่อเธอสามารถก้าวผ่านความหวาดกลัว จนถึงขั้นชวนสามีไปดูภาพยนตร์ The Perfect Neighbor (เดอะ เพอร์เฟกต์ เนเบอร์) ที่กฤษฏ์แสดงนำได้โดยไม่มีอาการแพนิก เธอก็อยากจะลองท

คำพูดถากถางและสายตาอาฆาตมาดร้ายของ ‘ชมพู’ ที่ทิ้งท้ายไว้เมื่อเช้านี้ แทนที่จะทำให้สมาธิของเฌอริลิณญ์สั่น8ลอน ทว่าหญิงสาวเพียงแค่ปรายตามองประตูที่ปิดสนิท แล้วหันกลับมาจัดการกับหน้าที่ของตัวเองต่อด้วยความรู้สึกที่มั่นคงดังเดิมเธอผ่านนรกบนดินมามากเกินกว่าจะมาสะทกสะท้านกับลมปากของเด็กสาวที่กำลังหลงระเริงตามวัย เฌอริลิณญ์ก้มหน้าก้มตาใช้คลีนซิงเช็ดทำความสะอาดพู่กันและอุปกรณ์แต่งหน้า จัดเรียงมันลงกระเป๋าหนังสีดำอย่างเป็นระเบียบ วันนี้งานคิวแรกของเธอจบลงแล้ว และสิ่งเดียวที่เธอปรารถนาในตอนนี้... คือการได้กลับไปสู่ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ของเธอ“กลับแล้วเหรอพี่ลิน”ช่างทำผมรุ่นน้องเอ่ยทัก“แหม... รีบกลับไปหาสามีสุดหล่อล่ะสิ วันนี้เห็นว่าพี่วินจะมารับนี่นา”เฌอริลิณญ์ยิ้มบาง ๆ“อืม เด็กแฝดที่บ้านงอแงน่ะสิ พี่ไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันค่า”หญิงสาวรูดซิปกระเป๋า สะพายมันขึ้นไหล่ แล้วเดินออกมาจากห้องแต่งหน้า ทันทีที่ก้าวพ้นประตูสตูดิโอเข้าสู่ลานจอดรถด้านนอก เสียงฮือฮาเบา ๆ จากกลุ่มทีมงานและเอ

กฤษฏ์พยายามฝืนสัญชาตญาณความบอบช้ำ หมุนตัวกลับเข้าสู่สตูดิโอเพื่อถ่ายทำฉากสำคัญต่อทว่าภาพฝันร้ายและแรงดึงดูดของอดีตเมื่อครู่ได้ทำลายสมาธิของเขาจนป่นปี้ นัยน์ตาคมกริบสีรัตติกาลคู่นั้นเลื่อนลอย ไร้จุดโฟกัส บทละครที่เคยท่องจำได้แม่นยำกลับติดอยู่ที่ลำคอชายหนุ่มเล่นหลุดและนิ่งค้างไปดื้อ ๆ ถ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังแสดงไม่ได้ จนบรรยากาศในกองเริ่มเกิดความตึงเครียดอาคมที่นั่งอยู่หลังมอนิเตอร์จ้องมองภาพของพระเอกหนุ่มเงียบ ๆ ผู้กำกับชั้นครูประเมินจากประสบการณ์อันยาวนานแล้วว่า วันนี้กฤษฏ์ไม่มีทางต่อบทได้แน่ ๆ จิตวิญญาณของเขาหลุดลอยไปพร้อมกับฝุ่นควันที่ลานจอดรถเมื่อครู่แล้ว ขืนดันทุรังถ่ายต่อมีแต่จะเสียเวลาและทำลายจิตใจของนักแสดงเปล่า ๆ“คัต! วันนี้พอแค่นี้... ยกกอง!”เสียงเฉียบขาดของลุงอาคมประกาศผ่านโทรโข่ง ทำเอาทีมงานทุกคนพากันชะงัก กฤษฏ์ยืนนิ่งอยู่หน้าเซตอยู่เสี้ยววินาที ใบหน้าหล่อเหลาถอดสีและเจื่อนลงอย่างคนใจแป้ว เขาขยับกายเชื่องช้าเดินตรงเข้ามาหาผู้กำกับอาคม โค้งศีรษะลงต่ำอย่างสุภาพ“ลุง... ผมขอโทษครับ วันนี้ผมทำพังจริง ๆ”