جميع فصول : الفصل -الفصل 75

ตอนที่ 71: เปลวไฟลับริมท่าน้ำบรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ ข้างซุ้มไก่ชนอบอวลด้วยกลิ่นอายบุรุษและรสชาติเหล้าขาว ผู้พันบนแคร่ไม้เคียงข้างจ่านพ ลูกน้องคนสนิท ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากงานราชการท่ามกลางกับแกล้มฝีมือครูนัท ทั้งคู่ส่งเสียงหัวเราะพูดคุยกันอย่างออกรสก่อนผู้พันจะนึกขึ้นได้ "เอ้อ... เกือบลืมว่าซื้อของฝากมาให้ยัยไอริน" เขาเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ทรงมินิจากท้ายรถกระบะมาส่งให้ยศกร "ไอ้ยศ... แกเอากระเป๋าเป้นี่ขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งให้ไอรินที่บ้านหน่อย มันฝากฉันซื้อตั้งแต่คราวก่อน""รับทราบครับผู้พัน" ยศกรรับคำอย่างนอบน้อม ซ่อนประกายความยินดีไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มรับเป้มาสตาร์ทรถขี่ออกไปด้วยความรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวด้วยความกระตือรือร้นกับโอกาสที่จะได้พบหญิงสาวผู้ซ่อนเร้นความสัมพันธ์ลึกซึ้งใช้เวลาเพียงไม่นาน ยศกรก็ขี่รถมาถึงบ้านของไอริน ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัด ปราศจากเงาของผู้ใหญ่ในบ้าน พ

ตอนที่ 73: สายลมยามสายและเงาซ้อนทับริมท่าน้ำสายลมยามเช้าพัดเอื่อยพาความสดชื่นครอบคลุมบ้านสวน แสงตะวันสาดส่องกระทบยอดไม้ ผู้พันแต่งเครื่องแบบเต็มยศขับรถออกไปปฏิบัติราชการตามปกติ ความตึงเครียดรอบเรือนใหญ่จึงเจือจางลงเหลือเพียงความเงียบสงบภายในบ้านสวนยามนี้เหลือเพียงครูนัท ภรรยาสาวของผู้พันซึ่งอยู่ในช่วงปิดภาคเรียน และปลายฝน ลูกสาวสุดที่รักของผู้พันและลูกเลี้ยงของครูนัทที่ยังพักผ่อนอยู่ ส่วนยศกรก้มหน้าก้มตาทำงานดูแลไก่ชนพันธุ์ดี ตักน้ำและทำความสะอาดซุ้มไก่ด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว พร้อมเหลือบสายตาคมมองขึ้นไปยังเรือนใหญ่เป็นระยะด้วยความผูกพันกระทั่งช่วงสาย ขณะยศกรกำลังเช็ดทำความสะอาดกรงไก่กรงสุดท้าย เสียงฝีเท้าแผ่วเบาพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ลอยมา ปลายฝนในชุดลำลองน่ารักเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส ไร้สายตาผู้เป็นพ่อคอยจับจ้อง"พี่ยศคะ..." ปลายฝนเอ่ยเรียกเสียงหวานยศกรชะงักผ้าในมือแล้วหันมายิ้มละมุน "ครับคุณปลายฝน มีอะไรให้พี่รับใช้หรือเปล่าครับ?""ปลายฝนว่าจะไปหาไอรินที่บ้านริมน้ำสักหน่อย ไปคุยเรื่องเตรียมตัวเข้ากรุงเทพฯ พี่ยศช่วยพาไปหน่อยได้ไหมคะ?""ได้สิครับ เดี๋ยวพี่ไปเตรียมรถให้" ยศกรตอบรับ

ตอนที่ 75: รอยยิ้มหลังม่านไม้และเงาปรารถนายามค่ำคืนสายลมแม่น้ำพัดโชยนำพาความเย็นฉ่ำเข้ากระทบผิวกายที่ยังคงร้อนผ่าว ริมท่าน้ำอันเงียบสงบใต้ร่มเงาสวนกระท้อน ยศกรค่อยๆ ประคองสติและช่วยปลายฝนจัดระเบียบเสื้อผ้าแต่งกายให้เรียบร้อยอย่างทะนุถนอม ร่องรอยความสุขสมยังคงปรากฏชัดบนพวงแก้มแดงระเรื่อและแววตาเขินอาย"กลับกันเถอะครับ คุณปลายฝน""เดี๋ยวค่ะ พี่ยศ..."ทว่า หญิงสาวกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะอยากผละจากไป ร่างอรชรขยับเข้าประชิดตัวเขาอีกครั้ง สองมือเรียวเล็กโอบรอบลำคอแกร่งไว้แน่น ดึงรั้งใบหน้าคมเข้มให้โน้มลงมารับจูบอันเร่าร้อนและอิ่มเอมอีกครา ลิ้นเรียวเล็กตวัดเกี่ยวพันแลกเปลี่ยนความหวานล้ำอย่างดูดดื่มและโหยหา ราวกับคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่ไม่อาจหักห้ามใจให้พรากจากกันได้ แม้สถานที่แห่งนี้จะเปิดโล่งเพียงใดก็ตามกว่าจะถอนริมฝีปากออกจากกันได้ก็กินเวลาอยู่ครู่ใหญ่ ยศกรส่งยิ้มอ่อนโยนพร้อมเกลี่ยปอยผมที่ระกรอบหน้าให้เธออย่างเบามือ "รับกลับกันเถอะครับ... เดี๋ยวคุณนายจะผิดสังเกตเอาได้"ปลายฝนพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ก่อนยอมก้าวขึ้นซ้อนท้ายรถจักรยานยนต์คลาสสิก โดยมีวงแขนเรียวกอดกระชับเอวหนาของชายหนุ่