All Chapters of เซอร์วิส รัก Service Love : Chapter 41 - Chapter 50

แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอน ชั้น 12 ของอาคาร C บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความละมุนอบอุ่น‘ม่อน’ ลืมตาขึ้นมาในความเงียบยามเช้า ชายหนุ่มลอบมองใบหน้าหวานของ ‘เอม’ ที่กำลังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและสุขใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ม่อนมองดูเรือนผมยุ่งเหยิงแต่น่ารักของเซลล์สาว พลางค่อย ๆ ยื่นมือไปเกลี่ยปอยผมออกจากแก้มเนียนเบา ๆ อย่างทะนุถนอมเอมค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่น รอยยิ้มขวยเขินปรากฎบนใบหน้าสวยทันทีที่สบตากับหนุ่มนิติที่นอนจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว“ตื่นนานแล้วเหรอคะ...” เอมกระซิบถามเสียงพร่าแผ่วเบา ย่นคอหลบสายตาหวานหยดย้อยของอีกฝ่าย“เพิ่งตื่นครับ... แต่ไม่อยากลุกเลย อยากนอนมองคุณเอมแบบนี้ไปทั้งวัน” ม่อนตอบพลางส่งยิ้มหวานประจบ ก่อนจะถือวิสาสะโน้มตัวลงไปประทับจูบที่หน้าผากเนียนเบา ๆ หนึ่งที ทำเอาเอมถึงกับหน้าแดงแจ๋ ดันอกแกร่งของเขาออกแก้เขิน“พอเลยค่ะคุณม่อน! สายแล้วนะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นคุณเดินออกจากห้องเอมตอนเช้าได้เอาไปนินทาพอดี รีบกลับไปแต่งตัวเลยค่ะ!”เอมดันตัวลุกขึ้นนั่ง พลางหัวเราะร่าเมื่อม่อนทำหน้ามุ่ยง้องอน แ

หลังจากส่งปูนเข้าบ้านเพื่อจัดการเรื่องงานศพของลูกพีชและเตรียมตัวสำหรับพิธีสวดอภิธรรมในช่วงค่ำ ตาร์ก็แยกตัวไปเช็กอินเข้าพักที่โรงแรมในตัวเมือง เพื่อให้เวลาปูนได้อยู่กับครอบครัวและสะสางความรู้สึกอย่างเต็มที่กระทั่งช่วงดึก เสียงโทรศัพท์มือถือของปูนก็ดังขึ้นขณะที่เขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ภายในห้องนอน เสียงตามสายคือ ‘ต้น’ และ ‘กอล์ฟ’ สองเพื่อนสนิทกลุ่มเดิมตั้งแต่สมัยเรียน ทั้งคู่รู้ข่าวว่าปูนเดินทางกลับมาลำพูนเพื่อร่วมงานศพของลูกพีช ด้วยความหวังดีและอยากช่วยให้เพื่อนรักผ่อนคลายจากความเศร้าและความเครียดที่สะสมมาหลายวัน ต้นจึงเอ่ยปากชวนปูนออกมาดื่มแก้เครียดที่ผับประจำปูนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อนึกถึงตาร์ที่ต้องนั่งอยู่อย่างเงียบเหงาที่โรงแรม ชายหนุ่มจึงตัดสินใจโทรหาตาร์เพื่อชวนเธอออกมาด้วยกัน ซึ่งตาร์ก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้ปูนต้องจมอยู่กับความเศร้าเพียงลำพังในยามค่ำคืนภายในผับชื่อดังใจกลางเมืองลำพูน แสงไฟนีออนสลัวเปลี่ยนสีไปตามจังหวะเพลงสต

สายลมยามเช้าพัดพากลิ่นอายความชื้นรอบบ้านไม้หลังเก่าในจังหวัดลำพูน ทว่าบรรยากาศภายในหัวใจของปูนกลับหนาวสั่นยิ่งกว่า หลังจากแยกย้ายกันไปในคืนนั้น ตาร์ก็เดินทางไปเชียงใหม่ทันทีโดยทิ้งไว้เพียงข้อความสั้น ๆ ว่า‘คุณปูนคะ พอดีฉันมีนัดติดต่องานด่วนที่เชียงใหม่ต่อ คงต้องเดินทางไปเชียงใหม่เช้านี้เลยและยังไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอน... คุณปูนเดินทางกลับกรุงเทพฯ คนเดียวได้เลยนะคะ ไม่ต้องรอ’ทำให้ช่วงเวลาตลอด 2-3 วันต่อมาที่ปูนต้องอยู่ที่บ้านเพื่อช่วยงานศพของลูกพีชเต็มไปด้วยความเงียบงันและความอึดอัดที่มองไม่เห็น ชายหนุ่มแทบไม่ได้หลับตานอน รอยสัมผัสลึกซึ้งที่ริมฝีปากและความอบอุ่นจากอ้อมกอดอันแสนสั้นในคืนนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจ แต่คำว่า ‘คุณปูนยังเด็กกว่าฉันตั้งหลายปี’ ของตาร์ ราวกับคำตัดสินที่คอยตอกย้ำให้เขารู้สึกถึงความห่างเหินและไม่คู่ควรข้อความสั้น ๆ ที่ปรากฎบนหน้าจอ ราวกับตาร์กำลังพยายามเว้นระยะห่างและหลบหน้าเขา ปูนทำได้เพียงพิมพ์ตอบกลับไปเพียงคำว

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของสำนักงานขาย ตาร์เดินเข้ามารายงานตัวและเริ่มทำงานวันแรกหลังจากเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ หญิงสาวในชุดทำงานเข้ารูปดูน่าเชื่อถือพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ในใจจะยังคงว้าวุ่นและประหม่าทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์หน้าห้องพักที่ลำพูน รอยจูบอันนุ่มนวลทว่าหนักแน่นของปูน และคำพูดเรื่อง ‘วัยที่ห่างกัน’ ยังคงเวียนวนอยู่ในหัวจนเธอต้องหลบไปตั้งสติที่เชียงใหม่เสียหลายวันขณะที่ตาร์กำลังจัดการเอกสารบนโต๊ะ ‘พี่เจน’ ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่ทอดถอนลมหายใจก็เดินถือแฟ้มเอกสารหนาเล่มหนึ่งตรงเข้ามาหาเธอ“ตาร์... มาพอดีเลย พี่มีเรื่องด่วนจะมอบหมายให้” พี่เจนวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของตาร์เสียงดัง ตับตาร์ก้มมองชื่อบนหน้าแฟ้มแล้วก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “เอ๊ะ... นี่มันแฟ้มดูแลระบบอุปกรณ์ของโรงพยาบาลแถวสุขุมวิทนี่คะพี่เจน? ปกติเคสนี้เป็นของเอมนี่คะ”พี่เจนถอนหายใจยาวพลางเอามือทบเอว &l

ความขวยเขินยังไม่ทันจะจางหายไปจากใบหน้าหวานของตาร์ หญิงสาวพยายามสะบัดมือออกจากจับกุมของปูนเบา ๆ หัวใจเต้นระรัวกับคำประกาศิตอันนุ่มนวลทว่าหนักแน่นของช่างหนุ่มหน้านิ่ง ตาร์สูดลมหายใจเข้าลึก รีบปรับสีหน้าและทรงตัวเตรียมจะก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงานฝ่ายวิศวกรรมเพื่อหนีไปตั้งสติทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านพ้นธรณีประตู ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวสวนเข้ามาเสียก่อน!“ขออนุญาตนะคะ... อ้าว คุณปูน!”น้ำเสียงหวานใสที่เจือความประดิดประดอยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฎตัวของหญิงสาวในชุดเดรสเข้ารูปสีส้มอิฐ ตัดกับผิวขาวจัดและใบหน้าแต่งแต้มไว้อย่างประณีต เธอคือ ‘ออมสิน’ เซลล์สาวจากบริษัท อีเค เอ็นจิเนียริ่ง ซึ่งเป็นบริษัทคู่แข่งสำคัญทางธุรกิจของบริษัทตาร์ออมสินเดินยิ้มหวานเข้ามาในห้องโดยไม่ทันระวัง จนเฉียดไหล่ตาร์ไปนิดเดียว หญิงสาวกวาดสายตามองตาร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินสั้น ๆ ชนิดที่คนนอกอาจมองไ