All Chapters of เซอร์วิส รัก Service Love : Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันแรกของการทำงานใน บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ไม่ได้เริ่มต้นด้วยกลิ่นอายความสดใสของน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ที่ ‘ตาร์’ (28 ปี) คุ้นเคย แต่มันอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวลามิเนตเขม่าจาง ๆ และเสียงพัดลมระบายความร้อนจากคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นคุณปู่ที่ดังครางกระหึ่มราวกับเครื่องจักรในโรงงานตาร์กวาดสายตามองผู้ร่วมชะตากรรมอีกสองคนที่นั่งขนาบข้างในห้องอบรมสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ซึ่งติดตั้งเครื่องปรับอากาศเก่ากึกส่งเสียงดัง กึก ๆ เป็นจังหวะ คนแรกคือ ‘เอม’ สาวหวานจบใหม่วัยยี่สิบต้น ๆ ที่พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมจากคณะบริหารธุรกิจสถาบันดัง แต่ตอนนี้ใบหน้าสะสวยกลับซีดเผือดไม่ต่างจากกระดาษ A4 ส่วนอีกคนคือ ‘นที’ ชายหนุ่มร่างท้วมแว่นหนาเตอะที่ดูทรงแล้วน่าจะเป็นคนเดียวในกลุ่มที่พอจะแยกแยะระหว่างคีมตัดกับไขควงวัดไฟออก“ยินดีต้อนรับพวกคุณทั้งสามคนเข้าสู่หน่วยรบพิเศษฝั่ง Sales & Marketing ของเราจ้า” ‘พี่เจน’ ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่วัยสามสิบกลาง ๆ เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมแบบคนที่ผ่านสมรภูมิหน้างานมาอย่างโชกโชน มือเรียวของรุ่นพี่วางปึกเอกสาร

ภาพในหัวของ ‘ตาร์’ ก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถคือ ภาพของตัวเองในชุดสูทตติ้งเนี้ยบ เดินเฉิดฉายอยู่บนพื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี มีพนักงานต้อนรับโค้งคำนับอย่างนอบน้อม และได้นั่งจิบชารสเลิศในห้องรับรองหรูหราระหว่างรอเซ็นสัญญามูลค่าหลักล้านกับผู้บริหารโรงแรมเดอะ แกรนด์ เมโทร กรุงเทพฯสมฐานะสาวขายงานระบบคนใหม่วัยยี่สิบแปดปีที่สุด!แต่ความเป็นจริง... มันช่างตบหน้าเธอฉาดใหญ่จนหน้าชา!“น้องตาร์... ทางนี้จ้า อย่าเพิ่งเดินไปฝั่งล็อบบี้ ฝั่งนั้นมันสำหรับแขก” ‘พี่เจน’ ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่ตะโกนเรียกพลางคว้าข้อมือตาร์ให้หันขวับร้อยแปดสิบองศา เดินเลี่ยงตึกหรูหรากระจกสะท้อนแสง ไปยังซอกตึกแคบ ๆ ด้านหลังที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ‘ทางเข้าพนักงานและส่งสินค้า’เมื่อก้าวพ้นประตูเหล็กบานหนาหนักลงมายังชั้นใต้ดิน B2 สิ่งที่ตาร์วาดฝันไว้ทั้งหมดก็แตกสลายหายไปในพริบตา ราวกับหลุดเข้ามาในแดนสนธยาที่แสงอาทิตย์ส่องไม่ถึง ยิ่งเดินลึกเข้าไปตามทางเดินทอดยาว ทัศนียภาพก็ยิ่งห่างไกลจากคำว่า ‘โรงแรมห้าดาว’ ออกไปทุกที จากผนังปูนฉาบเรียบเปลี่ยนเป็นปูนเปลือยที่มีท่อเหล็กหลากสีสารพัดชนิดโยงยางอยู่บนเพดานดูคล้ายลำไส้สัตว์อสูรขนาดยักษ์และจ

เสียงสัญญาณไซเรนสีแดงที่กะพริบถี่ ๆ อยู่เหนือประตูทางเข้าไลน์ผลิตอาหารแช่แข็งแผนก A ไม่ต่างอะไรกับเสียงระเบิดเวลาที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของ ‘ปูน’ ชายหนุ่มในชุดหมีสีกรมท่าเปื้อนคราบน้ำมันจาง ๆ ยืนกัดฟันกรอด สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอแสดงผลของระบบทำความเย็นส่วนกลาง หรือตู้ควบคุมระบบ Chiller ขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ตัวเลขอุณหภูมิกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขัดกับความเย็นที่ควรจะเป็น“ช่างปูน! อุณหภูมิในห้องแช่เยือกแข็ง (Spiral Freezer) พุ่งขึ้นมาลบสิบสององศาแล้วนะ! มอเตอร์พัดลมคอยล์เย็นไม่ทำงานหรือยังไง!”เสียงแผดโก่งคอของ ‘พี่สมชาย’ ผู้จัดการฝ่ายผลิตดังแทรกเสียงเครื่องจักรเข้ามา ชายหนุ่มรุ่นใหญ่หน้าตาดำเครียด เดินดิ่งเข้ามาหาปูนพร้อมกับสมุดจดบันทึกยอดการผลิตที่แทบจะถูกม้วนจนหักคามือ“ผมกำลังไล่เช็กอยู่ครับพี่ชาย ตอนนี้ระบบควบคุมไฟฟ้าแรงสูง (MDB) ที่จ่ายไฟเข้าคอมเพรสเซอร์มันมีปัญหา กระแสไฟมันสวิงจนตู้คอนโทรลตัดการทำงานไปเอง” ปูนอธิบายด้วยน้ำเสียงพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่ในใจของเขาตอนนี้ร้อนรุ่มยิ่งกว่าเตาหลอม“ปูน... พี่ไม่รู้หรอกนะว่าตู้ไฟหรือตู้ไหนมันพัง!” พี่สมชายตบโต๊ะเหล็กหน้าตู้อย่า

เสียงสัญญาณเตือนสายว่างที่ดัง ตู๊ด... ตู๊ด... ยาวนานหลังจากถูกตัดสายอย่างไร้เยื่อใยเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโทสะของ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปี หน้าสวย ๆ ของเธอร้อนผ่าว มือเรียวกำหูโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ความโกรธทิฐิมันพุ่งทะลุปรอทเกินกว่าจะนั่งนิ่ง ๆ เป็นยัยซิ้มให้เด็กเมื่อวานซืนโขกสับได้อีกต่อไป ศักดิ์ศรีสาววัยใกล้เลขสามมันยอมไม่ได้เด็ดขาด!ไม่รอช้าและไม่คิดหน้าคิดหลังใด ๆ ทั้งสิ้น นิ้วเรียวกดรหัสโทรออกไปยังเบอร์ภายในของฝ่ายซ่อมบำรุงโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยอีกครั้งทันที คราวนี้ไม่มีความลนลาน ไม่มีความประหม่า มีแต่พลังทำลายล้างของคนที่โดนหยาม!ทางด้านห้องซ่อมบำรุงอันอบอ้าว ‘ปูน’ ที่กำลังจะหันไปสั่งงานลูกน้องถึงกับชะงักกึกเมื่อโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแผดเสียงดังขึ้นมาอีกหน ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนา กระชากสายขึ้นมารับด้วยความฉุนเฉียวที่ยังไม่จางหาย “บอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไหล่ ไม่ต้องโทร...!”

หลังจากโดนคำด่าชุดใหญ่ไฟกะพริบระเบิดใส่หน้าท่ากลางลานโรงงานอุตสาหกรรม ‘ตาร์’ ที่เพิ่งทรงตัวยืนได้อย่างมั่นคงบนรองเท้าส้นสูงสองนิ้วเจ้ากรรมก็หน้าร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องลึกเข้าไปในตาของ ‘หัวหน้าปูน’ ช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากจัดอย่างเอาเรื่อง สัญชาตญาณสาววัยยี่สิบแปดปีที่ถือคติ ‘ด่ามาด่ากลับไม่โกง’ ทำงานทันควันทันที!“นี่คุณปูน! แซวแรงไปแล้วนะคะ! คนเกือบจะเจ็บตัวแทนที่จะถามไถ่กันดี ๆ แต่กลับมาพ่นไฟด่าสับใส่กันยาวเป็นชุดขนาดนี้!” ตาร์โต้เถียงกลับทันควันพลางสะบัดแขนข้างที่โดนปูนคว้าไว้ออกเบา ๆ ใบหน้างามเชิดขึ้นแง่งอน “ฉันยอมรับค่ะว่าฉันใส่รองเท้าผิดประเภทมาหน้างานเพราะความรีบร้อน แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุไหมคะ? ไม่เห็นต้องลากไปถึงขั้นยกเลิกสัญญาหรือแช่งให้ฉันเข้าห้องไอซียูขนาดนั้นเลยนี่!”ปูนเลิกคิ้วหนา จ้องมองยัยเซลล์รุ่นพี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงเขาฉอด ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แววตาคู่คมยังคงนิ่งสนิทขัดกับอารมณ