All Chapters of ห้วงรักหวนคืน: Chapter 11 - Chapter 20

“อื้อ” ร่างเล็กตอบบิดาทันทีเด็กชายทิวากรที่กำลังจดจ่ออยู่กับการดูดนมจากกล่องจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนแปลกหน้ามานั่งข้าง ๆ กว่าเด็กน้อย จะรู้ตัวก็ตอนที่ดูดนมจนหมดกล่องแล้ว“น้องซัน”เขาหันขวับตามเสียงเรียก ทว่าไม่นานนักก็หันกลับไปทางเดิม ทำให้คนตัวโตต้องเรียกชื่อซ้ำอีกครั้ง“น้องซัน”“ไม่คุยด้วย”ธนกรหลุดขำตอนเห็นท่าทางของลูกชาย แต่ไม่วายถามขึ้นมาอีกประโยค“ใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้วใช่ไหมครับ”“คูมลุงอย่าพูด” พูดพลางใช้มือเล็กป้อมปิดปากของคนข้าง ๆ เอาไว้“ทำไมล่ะครับ” ถามหลังจากเอามือของลูกชายออก“แม่พราวบอกว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า”“แต่พ่อไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย”“อย่ามาโกหกซัน!”“พ่อไม่ได้โกหก ถ้าไม่เชื่อมาจ้องตาดูก็ได้” เขายิ้มบอก ทำให้ตอนนี้สองพ่อลูกเอาแต่จ้องตากันนานหลายนาที“แต่ซันไม่รู้จักคูมลุง! อีกอย่างแม่ซันโสด” กอดอกบอก ผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผู้ใหญ่หลายคนต่างบอกว่าเขาเป็นเด็กฉลาด มีหรือคนอย่างเขาจะหลงกลคนแปลกหน้าง่าย ๆ“แม่พราวโสดจริงเหรอ”“อื้อ!”“แต่ถ้าไม่มีพ่อ แม่พราวจะมีน้องซันได้ยังไง จริงไหม”“งั้นคูมลุงเป็นแฟนของแม่พราวเหรอ”“ใช่ครับ”“แต่ทำไมซันไม่เคยเจอคูมลุง เจ

“มันคงจะมาอยู่หรอก ตั้งแต่มีลูกก็ไม่เห็นโผล่หัวมาที่นี่สักคน อีกหน่อยกูจะตัดมันออกจากหุ้นส่วนละ”“ใครจะเหมือนมึงล่ะ ไอ้คิณมันต้องอยู่กับน้องน้ำหนาว ก็ถูกแล้วนี่ คนไร้หัวใจแบบมึงคงไม่เข้าใจหรอก”“สมน้ำหน้าพวกมึงสองตัว อยู่ดีไม่ว่าดีกลายเป็นพ่อคนจนมีชนักติดหลัง คิดอยากจะมาสังสรรค์ตอนกลางคืนก็มาไม่ได้”“ใครบอกมึง”“เรื่องแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้”“อย่าให้กูเห็นว่ามึงเจริญรอยตามพวกกูก็แล้วกัน กูกับไอ้คิณจะรอเหยียบซ้ำ”“ไม่มีทาง กูป้องกันตลอด”“ให้มันจริงเถอะ”“มันแน่นอนอยู่แล้ว”“แต่ช่วงนี้เหมือนกูได้ยินเสียงแมลงหวี่มากระซิบข้างหูว่ามึงแอบซุกเด็กไว้ เป็นเด็กมหาลัยซะด้วย”จิรกิตแทบสำลักตอนได้ยินคำพูดของเพื่อน แต่คนแบบเขาน่ะเหรอจะยอมเผยไต๋อะไรออกมาง่าย ๆ“หูมึงไม่ดีแล้วล่ะมั้ง กูไม่ชอบกินเด็ก ยิ่งเป็นเด็กใสใสกูยิ่งไม่ชอบ”ธนกรยกยิ้มที่มุมปาก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสเปกผู้หญิงที่มันชอบเป็นแบบไหน แต่ที่ไอ้คิณบอกมาว่ามันแอบซุกนักศึกษามหาลัยเอาไว้ เขายังไม่อยากจะเชื่อ ที่ผ่านมาเห็นมันควงแต่นางแบบขายาวเซ็กซี่ที่สำคัญคือต้องอายุเกินยี่สิบห้าและต้องเจนจัดเรื่องบนเตียง แต่ไหงเปลี่ยนมาควงสาวมหาลัยแทนซะได้“

ของขวัญที่ไอ้คิณพรีเซนต์นักหนาสุดท้ายก็เป็นแค่ห้องขนาดสี่เหลี่ยมห้องหนึ่ง หากเทียบกับเพนเฮาส์ที่เขาอยู่ที่นี่แคบกว่ามาก เพราะคำพูดที่มันบอกว่าพอไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง เขาถึงได้ถ่อมาที่นี่หลังจากได้คีย์การ์ดมาแล้ว ตอนแรกคิดว่ามันคงมีอะไรดี ๆ มาเซอร์ไพรส์สมกับที่โม้เอาไว้ แต่พอเห็นสภาพห้องอันว่างเปล่าคงไม่พ้นถูกมันหลอกต้มให้ช่วยง้อเมียไปตามระเบียบธนกรก้าวขายาว ๆ เดินดูรอบห้อง พอเดินสำรวจเสร็จจึงนั่งพักบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่ห้องนั่งเล่นขนาดพอเหมาะ เพราะที่นี่ไม่ได้กว้างสักเท่าไรนักหลังจากนั่งไปสักพักก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วดังมาตามทางและดูเหมือนว่ากำลังจะเดินผ่านหน้าห้องเขาไปยิ่งทำให้เขา ได้ยินเสียงดังชัดกว่าเดิม น้ำเสียงคุ้นหูของเด็กน้อยทำให้คนตัวโตหูผึ่งรีบเดินไปส่องตาแมวดูถึงได้รู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตัวเอง ทันใดนั้นเองริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นโดยอัตโนมัติ เขาพอจะรู้แล้วว่าของขวัญที่ว่าคืออะไรของขวัญที่ไอ้คิณให้มาไม่ได้เสียเปล่าซะทีเดียว...เมื่อสองแม่ลูกเดินผ่านไปแล้วร่างสูงถึงได้เปิดประตูออกมาพร้อมกับชะเง้อคอออกมาดูถึงได้รู้ว่าภาวศากับลูก อยู่ห้องถัดจากเขาเพียงสาม

“ผมก็แค่บอกตามความเป็นจริง จะช้าหรือเร็วอีกไม่นานทุกคนต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดี ในกรณีที่คุณยอมให้บอกน่ะนะ”“แต่เรื่องสำคัญแบบนี้คุณควรปรึกษากับภรรยาคุณก่อนไม่ใช่เหรอคะ หากเธอรู้ทีหลังคงไม่ดีสักเท่าไร”“มีเรื่องที่คุณต้องรู้เกี่ยวกับผม” แทนที่เขาจะตอบคำถาม ทว่ากลับพูดอีกเรื่องที่หญิงสาวไม่ได้สนใจอยากรู้ซะอย่างนั้น“ถ้าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับน้องซันฉันไม่อยากรู้หรอกค่ะ”“ผมยังไม่ได้แต่งงาน ไม่สิ ตอนนี้ผมโสดไม่ได้คบใคร เพราะฉะนั้นคุณวางใจได้” ธนกรบอกออกมาโดยไม่ได้สนใจว่าเธออยากรู้หรือไม่ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่“ไม่ว่าคุณจะแต่งงานหรือว่ากำลังคบกับใครอยู่ ก็ไม่เกี่ยวกับฉัน เรื่องส่วนตัวของคุณฉันไม่ได้อยากรู้ คราวหลังไม่ต้องบอก”“งั้นเหรอ แต่ผมอยากบอก” แม้ว่าจะรู้สึกเสียหน้าที่หญิงสาวตอกกลับมาแบบนี้ แต่คนอย่างเขามีหรือจะแคร์ภาวศาไม่ได้สนใจว่าคนตัวโตจะพูดอะไรสิ่งที่เธอให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้คือลูกชายที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงพอเห็นแม่ของลูกนั่งสัปหงกอยู่ข้างเตียงลูกชาย เขาจึงเอาผ้าห่มไปห่มให้ ไม่ใช่เพราะยังรู้สึกอะไรกับเธอ เขาแค่ไม่อยากให้เธอป่วยก็เท่านั้นพอรุ่งสาง

“ซันอยากนั่ง” หันไปบอกคนเป็นแม่“แม่ว่าคงไม่เหมาะมั้งลูก”“มีอะไรไม่เหมาะ คุณเป็นแม่ของลูกผม ส่วนน้องซัน ก็เป็นลูกผม”“ใครบอกว่าฉันจะนั่งไปกับคุณ”“แต่ซันอยากนั่ง”“น้องซัน” เรียกชื่อลูกชายด้วยน้ำเสียงติดดุ ทำให้คนเป็นพ่อต้องรีบห้ามทัพ“เอาไว้โอกาสหน้าดีไหมครับ ครั้งหน้าน้องซันค่อยมานั่งกับพ่อ”“จริงเหรอ”“พ่อสัญญา” ว่าพลางย่อตัวลงแล้วยื่นนิ้วก้อยออกมา ฝ่ายลูกชายก็รีบยื่นนิ้วออกมาเกี่ยวก้อยสัญญาแค่พบกันสองครั้งลูกชายของเธอก็ถูกเขาซื้อตัวได้ง่ายดายแบบนี้ อีกไม่นานลูกต้องติดเขาแจแน่ คิดอย่างน้อยอกน้อยใจ“แม่ครับ ซันจะไม่ดื้อ” เหมือนจะรู้ตัวว่ามารดาน้อยใจเลยรีบเข้ามากอดแขนเอาไว้พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนภาวศาไม่ได้พูดอะไรทำเพียงส่งยิ้มให้ลูกชาย แต่ถูกคนตัวโตจ้องรอยยิ้มไม่วางตา โดยไม่รู้ว่าตัวเองเผลอยิ้มตามไปตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สองแม่ลูกขอตัวขึ้นรถแล้ว ส่วนเขาขับรถตามหลังเธอไปจนกระทั่งถึงห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ ใจกลางเมือง“แม่ครับ ซันปวดขา” พอเดินนาน ๆ เด็กชายทิวากรก็เริ่มเมื่อยขา“เดี๋ยวแม่อุ้มนะคะ” เธอทำท่าจะอุ้มลูกชายทว่าด้วยน้ำหนักตัวของน้องซันทำให้หญิงสาวแทบอุ้มร