Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ตั้งแต่ภาวศาท้องแก่จวบจนลูกชายของเธออายุได้สามขวบ เธอถึงได้ตัดสินใจย้ายกลับเข้ามาที่กรุงเทพฯ อีกครั้งเพราะเรื่องการศึกษาของลูกและเรื่องงาน สี่ปีที่ผ่านมาหญิงสาวเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแบบฟูลไทม์โดยไม่ได้จ้างพี่เลี้ยงคอยช่วย ด้วยเงินที่ได้มาจากพ่อของลูกทำให้เธอไม่จำเป็นต้องทำงานก็สามารถใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายได้หลายปีร่างบางอมยิ้มน้อย ๆ ตอนเห็นตัวเลขในบัญชี คิดถูก จริง ๆ ที่ขายเครื่องประดับกับของราคาแพงที่เขาเคยให้มาเป็นเงินสด เหลือเพียงสร้อยคอที่เธอตัดใจขายไม่ลงและยังมีนาฬิกาเรือนหรูที่ยังเก็บเอาไว้เพื่อเก็งกำไร ซึ่งตอนนี้ราคาของมันพุ่งขึ้นมาเกือบเท่าตัว ถึงจะมีเงินส่วนนี้แต่เธอวางแผนให้ลูกเข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติซึ่งค่าเทอมสูงลิ่ว ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย เพื่ออนาคตที่ดีของลูกทำให้ต้องระเห็จกลับมาที่ใจกลางเมืองหลวงอีกครั้งพร้อมกับอาชีพเซลล์ขายและให้เช่าอสังหาแบบครบวงจรที่เป็นบริษัทของรุ่นพี่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยกว่าความคิดจะฟุ้งซ่านมากไปกว่านี้ร่างบางอุ้มเด็กชายทิวากรไว้ในอ้อมกอด ขณะที่มืออีกข้างเปิดประตูเข้าไปด้านในคอนโดหรูแบบสองห้องนอนที่รุ่นพี่ปล่อยเช่าให้เธอในราคา

สายตาคมกวาดมองตัวหนังสือในกระดาษที่ได้รับมาจากเลขา เขาอ่านมันซ้ำไปซ้ำมาเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น ไอ้พนัสไม่ได้คบกับผู้หญิงคนไหนมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยรวมถึงผู้ชายด้วยเช่นกัน“นี่คนหรือว่าพระวะเนี่ย” เขาสบถออกมาเบา ๆ“บ่นอะไรของมึง” คณเดชที่กำลังอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอดถามขึ้น“มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมกูไม่ได้ยินเสียงมึงเคาะประตู” ธนกรสะดุ้งโหยง ตอนได้ยินคำกล่าวทักทายของเพื่อนสนิท“น้องหนาว ปิดหูไว้” แทนที่จะตอบคำถามของคนเป็นเพื่อน แต่คิณเลือกพูดกับลูกสาววัยสองขวบกว่าพร้อมกับใช้มือปิดหูลูกสาวเอาไว้“คูมยุง อุ้ม” เด็กหญิงนริศรายื่นมือออกไปด้านหน้า โดยไม่ได้สนใจพ่อตัวเอง“คนสวย อยากให้ลุงอุ้มเหรอคะ” ธนกรใช้เสียงสองถามสาวน้อยแล้วรับน้องน้ำหนาวมาอุ้มไว้ ถึงแม้ว่าจะได้รับสายตาพิฆาตจากคณเดชที่กลายเป็นหมาหัวเน่าทุกครั้งที่น้องน้ำหนาวเห็นหน้าเขา“อื้อ” เด็กน้อยพยักหน้า“น้องหนาว ป๊าเสียใจมากรู้ไหม ไอ้ปากเสียนี่มีอะไรดีทำไมถึงอยากให้มันอุ้มอยู่เรื่อย”“ช่วยไม่ได้ก็คนมันหล่อ” เขาแทรกขึ้นมาแล้วหอมแก้มสาวน้อยฟอดใหญ่“คูมยุงหย่อ”“สรุปแล้วมึงกำลังอ่านอะไรอยู่”“ยุ่ง!”เมื่อไม่ได้รับคำตอบ

ระหว่างที่ร่างบางกำลังป้อนข้าวลูกชายอยู่นั้น สายตาของเธอสบเข้ากับแผ่นหลังของธนกรที่เดินควงแขนมากับผู้หญิงคนหนึ่ง การแต่งตัวของเธอคนนั้นช่างแตกต่างจากภาวศาโดยสิ้นเชิง เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่ใช่สาวในสเปคของเขา“แม่ครับ ซันปวดฉี่”“แม่บอกแล้ว ว่าอย่ากินน้ำเยอะเกินไป” แม้ปากจะพร่ำบ่นลูกชาย แต่สองมือคว้าลูกชายขึ้นอุ้มด้วยความทุลักทุเล“ก็ซันยืนยิ้มตั้งนาน” ตอบกลับพร้อมกับเอาหัวซบไหล่มารดาเพื่อออดอ้อน“อีกไม่เกินสามเดือนแม่คงอุ้มหนูไม่ไหวแล้ว”“ทำไมเหยอ”“เพราะน้องซันกินเยอะ! เห็นไหมพุงป่องเลย”“ซันไม่อ้วงนะ”สองแม่ลูกเดินไปพลางพูดคุยไปพลาง โดยไม่รู้ตัวว่าถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องอยู่ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเข้าหากัน ตอนบังเอิญมาได้ยินบทสนทนาระหว่างภาวศากับเด็กน้อยที่หญิงสาวกำลังอุ้มอยู่ ธนกรลืมมือถือไว้บนรถจึงได้กลับออกมาแต่ระหว่างทางดันมองเห็นแผ่นหลังแสนคุ้นตาเข้าเสียก่อน ครั้นรู้ตัวอีกทีเขาได้เดินตามหลังมาห่าง ๆ ทำให้ได้ยินทั้งคู่พูดคุยกันชัดแจ๋ว‘นี่เธอแอบไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่’ เขาตั้งคำถามเอาไว้ในใจพร้อมกับหยุดฝีเท้าที่กำลังเดินตามด้วยความรู้สึกสับสน ที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดสี่ปีแล้วท

"กูก็เหมือนกัน”“แล้วอาหารพวกนี้ล่ะ”“มึงก็กินไปสิ!” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน ทำให้จิรกิตได้แต่กำหมัดแน่น เขาแอบด่ามันในใจตอนที่สายตากวาดมองไปยังโต๊ะอาหารที่มีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ ใครมันจะไปกินคนเดียวหมดวะเนี่ย ไอ้เพื่อนเฮงซวย“จ่ายค่าอาหารมาด้วย” ว่าพลางยื่นมืออกไปข้างหน้า ในเมื่อพวกมันไม่ยอมกินเขาจะให้มันจ่ายค่าอาหารแทนก็แล้วกัน“มึงเลี้ยงไม่ใช่เหรอ ใช่ไหมไอ้คิณ”“อย่ามาเนียน พวกกูกลับละ” คณเดชตีฝ่ามือแกร่งของเพื่อนสนิท ก่อนเดินออกจากห้องไปพร้อมกับธนกร“เพื่อนเวร” เขาบ่นอุบ แต่ก็นั่งกินอาหารจนอิ่มแปล้วรเกียรติใช้เวลาราวหนึ่งอาทิตย์ในการหาข้อมูลตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้นั่งหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อเห็นว่า ผลประกอบการไตรมาสนี้ลดลงมากกว่าสิบเปอร์เซ็น“เรื่องที่คุณกรสั่งให้ไปทำ ผมได้รวบรวมข้อมูลเอาไว้ในแฟ้มนี้แล้วครับ”“อืม ขอบใจมาก” เขาตอบ โดยไม่ได้เงยหน้ามองเลขา“ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ด้วยครับ”“อย่างที่คุณรู้ ผมกับพราวเคยคบหากันมาก่อน การที่ผมอยากรู้ชีวิตของเธอก็ไม่เห็นแปลกอะไรเลยนี่” ว่าพลางเลื่อนเก้าอี้ไปทางด้านหลังเล็กน้อยแล้วหยิบเอกสารในแฟ้มเปิดออกดู“ดูเหมือนว

“ไหนดูซิ มีอะไรน่าสนใจบ้าง” พูดพลางหยิบหนังสือเล่มนั้นมาเปิดอ่านทันที หลายวันมานี้เขาเอาแต่หาข้อมูลเกี่ยวกับการเลี้ยงลูก โดยเฉพาะลูกชาย เขาอ่านทริคการเลี้ยงดูลูกจากหนังสือและเว็บไซต์ต่าง ๆ รวมทั้งขอคำแนะนำจากคุณหมอด้วยเช่นกัน แม้เขากับลูกชายจะไม่เคยเจอหน้ากัน แต่ถึงอย่างไร ช้าเร็วเขาจะไปหาน้องซันแน่นอน“คุณภาวศาส่งลูกชายไปเรียนระดับชั้นอนุบาลที่โรงเรียนเอกชน ส่วนวันหยุดมีรับงานถ่ายแบบบ้าง ผมคิดว่าตอนนี้เธอคงต้องใช้เงินมากพอสมควร”“ที่บอกว่าถ่ายแบบคุณหมายถึงใคร”“ลูกชายเธอครับ”“ลูกเธอคนเดียวซะที่ไหน ลูกผมด้วยต่างหาก เธอให้ลูกทำงานตั้งแต่เด็กแบบนี้โดยไม่ถามความเห็นผมสักคำได้ยังไงกัน”“อย่าลืมนะครับว่าคุณกรไม่มีสิทธิ์ในตัวของเด็กคนนั้น หากไม่ได้จดทะเบียนสมรสลูกถือว่าเป็นสิทธิขาดของคนเป็นแม่ครับ”“ผมรู้น่า แต่น้องซันยังเด็กเกินกว่าที่จะทำงาน”“ผมก็คิดแบบนั้น แต่งานถ่ายแบบไม่ใช่งานหนักอะไรขนาดนั้น” ว่าพลางยื่นหนังสือนิตยาสารลงบนโต๊ะทำงานของเจ้านาย“นี่อะไร”“เปิดดูสิครับ”ร่างสูงเปิดนิตรสารฉบับนั้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง เขามองดูภาพเด็กชายทิวากรยืนโพสต์ท่ายิ้มแฉ่งอยู่หลาย