ห้วงรักหวนคืน

สองมือเล็กที่กำลังจัดเตรียมอาหารหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา ภาวศาเอี้ยวตัวหันกลับไปมองยังต้นเสียงพร้อมรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย

ร่างสูงของธนกรเดินตรงมาที่โต๊ะกินข้าวก่อนจะยืนนิ่งไม่ได้นั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมเหมือนปกติ เขามองไปหญิงสาวราวกับกำลังใช้ความคิด ทว่าเพียงชั่วครู่ใบหน้าคร้ามจึงได้เอ่ยประโยคที่ทำให้คนที่ได้ฟังแทบล้มทั้งยืน

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

“ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ”

“เรื่องอะไรคะ”

“พราว จากนี้ไปผมจะไม่กลับมาที่นี่อีก”

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ผมมีคู่หมั้นที่จะแต่งงานด้วยแล้ว เรื่องของเราควรจบ แค่นี้”

“คะ...คู่หมั้นงั้นเหรอ” น้ำเสียงสั่นเครือพูดทวนคำพูดของชายหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่ในใจรู้สึกปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว

“ใช่ เธอเป็นคนที่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างผม”

“แล้วที่ผ่านมาคุณเห็นเรื่องระหว่างเราเป็นอะไรคะ”

“ไม่ใช่ระหว่างเรา แต่เป็นคุณคนเดียวต่างหาก คุณเป็น คู่นอนที่ดีแต่ไม่ใช่คู่ชีวิตผม”

"แล้วถ้า..."

"ไม่ว่าคุณจะยกเอาเรื่องอะไรมารั้งผม คำตอบก็ยังเหมือนเดิมไม่มีทางเปลี่ยน" เขาแทรกขึ้นมาเหมือนรู้ว่าเธอกำลังหาข้ออ้างเพื่อรั้งเขาเอาไว้

ภาวศากัดฟันจนริมฝีปากกลายเป็นเส้นตรง หลังจาก ที่คิดจะบอกเขาเรื่องที่เธอท้อง แต่คงไร้ประโยชน์เพราะนอกจากเขาจะไม่ได้รู้สึกยินดีแล้ว เขาอาจคิดว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของตัวเอง นี่ก็นานแล้วที่เขาไม่ได้มาหาเธอ แม้จะบอกหรือไม่ คงไม่สำคัญเพราะถึงอย่างไรเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะจบความสัมพันธ์ครั้งนี้

"คุณไม่ต้องกังวลว่าผมจะไม่ให้อะไรคุณ" บอกพลางวางเช็คจำนวนห้าล้านลงบนโต๊ะ แล้วพูดขึ้นมาอีกประโยคว่า

"ส่วนห้องนี้ผมยกให้คุณ" พูดจบเขาได้หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างเล็กทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมกับเสียงร่ำไห้ราวจะขาดใจพร้อมกับกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้

เวลาผ่านไปราวสี่เดือนเศษเธอถึงได้ตัดสินใจขายห้องนี้ โชคดีที่คอนโดตั้งอยู่ในทำเลทองทำให้ขายออกไปได้เร็วกว่าที่คิด ภาวศาใช้สายตากวาดมองไปทั่วทั้งห้องอยู่นานหลายนาทีเพราะนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้มาเหยียบที่นี่ ห้องสี่เหลี่ยมที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมากมายระหว่างเรา

ช่างน่าเสียดายที่วันเวลาไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก…

"ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าสักวันหนึ่งวันนี้ต้องมาถึง แต่พราวกลับไม่เคยเลิกหวังว่าคุณอาจจะรักพราวขึ้นมาบ้างก็ได้ ช่างโง่จริง ๆ" เธอพร่ำบอกตัวเอง ก่อนที่หยาดน้ำตาจะไหลเปรอะเปื้อนใบหน้านวล แต่เธอก็ยิ้มรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นเธอที่เลือกเอง...เลือกมาเป็นของเล่นชั่วคราวให้กับคนรวยอย่างเขา

จากนี้ไปชีวิตของเธอมีเพียงเธอกับลูกน้อยแค่สองคนเท่านั้น ไม่มีเขาอีกต่อไป พอถึงเวลาร่างบางจึงได้ออกจากห้องนี้เช่นกันทิ้งไว้เพียงเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้

เมื่อทุกอย่างปิดฉากลง...ทุกความทรงจำได้กลายเป็นเพียงความว่างเปล่า แม้ต่อจากนี้จะไม่มีเขาแล้วแต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป อย่างน้อยก็เพื่อลูกในท้องที่กำลังจะเกิดมา

หลังจากจบความสัมพันธ์กับภาวศาเพียงไม่กี่เดือน เขาได้ยินจากเลขาว่าหญิงสาวขายคอนโดแห่งนั้นไปแล้ว

คราวแรกธนกรรู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่พอคิดว่าเธอแค่ต้องการเงินจึงไม่ได้ให้ความสนใจ อีกอย่างราคาคอนโดที่เขาเคยซื้อให้ราคาถือว่าไม่ได้สูงอะไรมากนัก

“พี่กร” เสียงหวานของปรียาวดีดังขึ้นทำให้ร่างสูงผละจากจอโน้ตบุ๊กแล้วหันไปสนใจคนที่มาใหม่

“ลมอะไรหอบมาที่นี่ครับ”

“ลมคิดถึงไงคะ”

ธนกรยกยิ้มเล็กน้อยตอนที่ได้ยินประโยคถัดมาของคนตรงหน้า เธอเป็นคนที่เขาหมายตาอยากได้มาเป็นคู่หมั้น หลังจากพิจารณาหลายด้านทั้งเรื่องธุรกิจที่ต้องสามารถสนับสนุนเขาได้กับเรื่องรูปร่างหน้าตา ถือได้ว่าปรียาวดีตรงตามความต้องการของเขาทั้งหมด และยิ่งไปกว่านั้นมารดาของเขายังเห็นดีเห็นงามด้วยจึงไม่มีปัญหา

ปรียาวดีชอบเขาทำไมเขาจะไม่รู้ ตอนไปเรียนต่อป.โท ที่อังกฤษเธอเป็นรุ่นน้องร่วมสาขากับเขา บ่อยครั้งที่มีโอกาสได้ออกไปสังสรรค์ด้วยกันทำให้ทั้งคู่รู้จักนิสัยกันพอสมควร

“เย็นนี้วดีมีนัดทานข้าวกับคุณป้าเลยแวะมาหาพี่กร เผื่ออยากไปพร้อมกัน”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญวดีนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน พี่ขอเคลียร์งานสักหนึ่งชั่วโมง”

“ก็ได้ค่ะ แต่ก่อนไปขอหอมมัดจำก่อน” ว่าแล้วถือวิสาสะที่ชายหนุ่มกำลังเผลอประทับริมฝีปากกับแก้มสาก แล้วออกไปนั่งรอที่ห้องรับแขกที่อยู่ห้องข้าง ๆ

คล้อยหลังหญิงสาวร่างสูงได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าลบรอยลิปติกที่ติดอยู่บนแก้มออกอย่างไม่ชอบใจนัก แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทว่าในใจของเขากลับไม่ได้คิดพิศวาสหญิงสาวสักนิด เรื่องแต่งงานเขาไม่ได้ใช้หัวใจในการเลือกคนที่จะมาเป็นภรรยา แต่ใช้คุณสมบัติที่ต้องเหมาะสมและคู่ควรที่จะมายืนข้างเขาได้ มันก็เหมือนกับการหาคู่ค้าทางธุรกิจที่ไม่ต้องมีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง ขอเพียงได้ผลตอบแทนตามเป้าหมายเป็นพอ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามทีจากหน้าห้องทำให้รองประธานหนุ่มเงยหน้าไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองกำลังเดินผิวปากเข้ามาด้านใน

“มาทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเย็นชาเลยด้วยซ้ำ

“ทำไมวะ ที่นี่ก็บริษัทกูเหมือนกันทำไมจะมาไม่ได้” คณเดชตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับเอาก้นหนา ๆ ของตัวเองไปนั่งลงตรงขอบโต๊ะทำงานของเพื่อนสนิท

“มีอะไรก็ว่ามา คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่”

“เป็นอะไร หรือเป็นเพราะวดีมาหามึงถึงได้อารมณ์เสียแบบนี้”

“ใช่ซะที่ไหน กูดีใจมากต่างหาก ว่าแต่มึงเถอะเมื่อไหร่จะคบผู้หญิงเป็นตัวเป็นตนสักที” เขาแอบได้ยินแม่ของมันมาบ่นให้แม่เขาฟังอยู่บ่อย ๆ ว่าลูกชายเอาแต่ควงสาวไม่ซ้ำหน้า

“ยุ่งน่า”

“สรุปแล้วมาเพื่อ?”

“ไอ้กิตมันบอกกูว่ามึงเลิกกับคู่ขาแล้ว เลยอยากมาดูน้ำหน้ามึงสักหน่อย คิดอะไรอยู่วะมึงอยู่กับเขามาตั้งกี่ปีแล้วไหงถึงได้เลิกกันง่าย ๆ แบบนี้”

“คู่ขาอะไรของมึง ให้เกียรติพราวเขาด้วย” เขาตบหัวเพื่อนสนิทไปหนึ่งทีข้อหามาดูถูกภาวศา เธอไม่ได้ขายตัวสักหน่อยเพียงแต่ระหว่างพวกเราไม่ได้คบกันเป็นแฟนก็เท่านั้น และมันไม่ได้แปลว่าเธอเป็นคู่ขาของเขา

“มึงบอกตัวเองก่อนเถอะ นอนกกกับเขามาตั้งสองปี แต่ไม่เคยให้สถานะ” คณเดชใช้หางตาเหยียดมองเพื่อนกลับคืน

“ที่กูเลือกจบทุกอย่างกับพราว เพราะมันถึงเวลาที่กูต้องคิดเรื่องแต่งงานได้แล้ว อะไรที่มันต่างกันเกินไปมันไปด้วยกันยาก”

“เหตุผลน้ำเน่ามาก แต่มันก็จริง แต่มึงแน่ใจแล้วเหรอว่าจะคบกับวดี ชื่อเสียงเรื่องความเอาแต่ใจลือหึ่งเชียวนา จะไหวเรอะ”

“มึงอย่ามาใส่ร้ายวดี กูรู้จักเขามานานไม่เคยเห็นเขาเอาแต่ใจสักครั้ง แต่ถึงจะเอาแต่ใจก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรกูชิว ๆ อยู่แล้ว”

“ให้มันจริง ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้โชคดีนะเพื่อน” ท้ายประโยค คณเดชหัวเราะร่วนราวกับจงใจเยาะเย้ยไปก่อน

เขาจะรอดูน้ำหน้าไอ้กรว่ามันจะทำได้แบบที่พูดเอาไว้ รึเปล่า