All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่ารัก: Chapter 91 - Chapter 100

เสียงเคาะประตูก่อนประตูจะเปิดออก และแม่เดินเข้ามา ฝากรักกำลังนั่งเล่นตัวต่อบนเตียงนอน ส่วนฉันนั่งนิ่งเพื่อทำใจให้สงบ ข้างในกายตอนนี้มันตีกันไปหมด“น้องไข่คะ”“คะแม่”“ซานบอกแม่ว่าหนูปฏิเสธการแต่งงาน”“ใช่ค่ะ หนูไม่ได้รักอาซานแบบคนรัก และหนูไม่อยากมีความรักแล้ว” งานเมื่อคืนหลายคนอาจจะเข้าใจว่าฉันตกลงแต่งงาน ทว่าความจริงมันไม่ใช่“พ่อของฝากรักเขาอยาก…”“ฝากรักไม่มีพ่อค่ะแม่ ฝากรักไม่เคยมีพ่อ” ฉันไม่ร้องหรอกนะ เลิกร้องไห้มานานแล้ว วันเวลาสอนให้ฉันเข้มแข็งและอย่าเอาใจไปฝากไว้กับใคร“รัมภา ฝากรักต้องการพ่อนะลูก พ่อเขาก็พร้อมจะรับผิดชอบสิ่งที่เขาทำ แม่ว่า…”“แม่คะ ลูกสงสัยเหลือเกินแม่พูดเหมือนไม่โกรธที่เขาทิ้งลูก พูดเหมือนที่เขาทำไม่ใช่ความผิด ทั้งที่ลูกเจ็บเกือบตาย ถ้าหนูไม่มีฝากรักในวันนั้นหนูคงฆ่าตัวตายหนีความเจ็บปวดไปแล้ว หนูต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะผ่านมาได้ มาวันนี้หนูเลิกรักเขาไปแล้ว หนูอยู่ได้ด้วยตัวหนู เขาจะกลับมาทำไม”“มันมีบางเรื่องที่หนูไม่เคยรู้นะไข่เจียว ถ้าหนูรู้หนูอาจจะให้อภัยพ่อของฝากรัก แม่อยากให้ลูกลองคุยกับเขาก่อน ให้เขาเป็นคนเล่าจะดีกว่า แล้วถ้าหนูฟังเขาพูดแล้วสามารถกลับม

เป้ง TALK“…” แค่ได้ยินว่าไม่รักก็เจ็บแล้ว นี่ยังสั่งห้ามเรียกคนดี เรียกเมียก็โดนดุ เอาใจยากแท้วะ ลุกเอามีดมาแทงผมยังดีกว่า แทงแล้วหายโกรธผมยินดีให้แทง อย่าเมินกันแบบนี้เลย“อยากทำหน้าที่พ่อก็ทำไป เพราะไข่ก็ไม่ได้อยากให้ลูกขาดพ่อ ไข่แยกแยะได้”“…” จับกดจะหายโกรธไหมวะ คนบ้าไรยิ่งโตยิ่งสวย นมก็โตขึ้นเป็นกอง 3 ปีไม่มีใคร ใช่ว่ารัมภาจะคิดเหมือนเดิมตลอดไป ความคิดเธอไม่เหมือนชาวบ้าน พรุ่งอาจจะหาแฟนก็ได้ เป็นแบบนั้นไอ้เป้งตายแน่“ที่พูดเข้าใจใช่ไหมคะ” เธอถามพร้อมลุกเดินไปเทอาหารให้เลี้ยงรัก แมวอ้วนที่เมินใส่ผม ทั้งที่ไอ้เปอร์วีดีโอคอลให้ผมคุยกับมันบ่อย แต่มันยังเมินผมได้ลงคอ ไม่ได้อยากทิ้งไว้สักหน่อย แค่ให้อยู่เพื่อให้เมียตัวน้อยดูต่างหน้าจะได้ไม่ลืมผม“ค่ะ เข้าใจค่ะคนดี”“…” หันมาขมวดคิ้วใส่ทำไมวะ ผมพูดอะไรผิดผมเลือกที่จะเล่าคร่าว ๆ ไม่เล่าเรื่องราวทั้งหมด แค่รู้สึกว่าถ้าพูดไปหมดมันเหมือนผมขี้ฟ้อง อายุผมก็ขนาดนี้แล้ว ปล่อยให้เวลาและลูกชายช่วยให้ผมได้เมียตัวน้อยกลับมาดีกว่า อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็ปล่อยมันผ่านไป วันนี้ผมกลับมายืนตรงนี้ได้มันดีมากเลยล่ะ จากที่รู้สึกแย่ที่ทำให้ธุรกิจหลายตัวต้อง

หน้าเหมือนพ่อไม่พอ ยังรักพ่ออีกต่างหาก นี่คงแอบคุยกันบ่อยลูกถึงได้ดูคลั่งและสนิทคุ้นเคยกับพ่อขนาดนี้ น้อยใจลูกโว้ย น้อยใจแล้วยังไง เดินไปหาผ้าเช็ดตัวเอาไปส่งให้ไงยื่นผ้าเข้าไปให้ในห้องน้ำ ไม่เข้าไปหรอกนะ ไข่กลัวเห็นงูคุณอา คุณอาตั้งท่าจะอ่อยไข่ไข่รู้สึกได้ นั่นไงจับมือไข่แล้วเนี่ย “จะจับมือทำไมคะ แค่หยิบผ้าเช็ดตัวอย่างเดียวก็พอไหม”“ขอโทษค่ะ” เสียงคล้ายจะสำนึกผิด แต่คนเจ้าเล่ห์อย่างอาเป้งน่ะเหรอจะสำนึกเรื่องจับมือ เขามันคนฉวยโอกาส“เสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัวนะคะ” บอกแล้วเดินกลับมาหาลูก ลูกยิ้มโชว์ฟันเชียว ดีใจอะไรนักคะฝากรักไม่นานอาเป้งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพผ้าขนหนูพันรอบเอว เวร! อีไข่มัวแต่โมโหหยิบผ้าขนหนูผิดขนาด ทำให้พันได้แค่นิดเดียว สั้นล่อแหลมมาก เห็นขาอ่อนอาเป้งเลย ดึงขึ้นอีกหน่อยมีหัวงูโผล่ชัวร์“ป๊ะ ป๋า” ลูกก็ฉีกยิ้มกว้าง กวักมือเรียกพ่อให้เดินเข้าไปหา เขากำลังจะเดินไปหาลูกเพื่ออ่อยแม่ของลูกด้วย“ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนไหมคะ” ทว่าโดนดุเลยต้องเลี้ยวเข้าห้องแต่งตัวก่อน“เดี๋ยวป๊ะป๋ามานะครับ” ลูกชายพยักหน้ารัว ๆ ให้กับพ่อ เคยคุยแต่ในจอ พอได้อยู่ใกล้ก็สนุกอบอุ่นอีกด้วยเฮ้

“เตียงลูกเล็ก ขอนอนกับคนดีได้ไหมคะ” หยอดไว้ก่อน ขอแค่ได้หยอด หยอดบ่อย ๆ เดี๋ยวก็เต็มเอง แทะโลมสักนิดสักหน่อยก็มีความสุขดี“บ้านใหญ่โตค่ะ ถ้าเตียงลูกเล็กก็มีอีกหลายห้องเชิญเลือกตามสบาย แค่ไม่ใช่ห้องนอนไข่ก็พอค่ะ” เบรกล้อลากเสียงดังเอี๊ยด ทำไมคนดีใจแข็งจังวะ ไม่มีนึกอยากดูงูบ้างหรือไง งูเขานี่รอเข้าถ้ำอยู่นะ งูเหงาหงอยหมดแล้ว จะว่าหงอยก็ไม่ถูกทั้งหมด เพราะยืนคุยเฉย ๆ ก็ยังแข็งทั้งที่อีกคนไม่ได้อ่อยด้วยซ้ำ หมกมุ่นไง หมกมุ่นเองเมียไม่หมกมุ่นบ้างเลยหรือไงวะ อยากให้เมียตัวน้อยมาร่อนเอวบนเอ็นใจจะขาด แต่เมียก็ใจแข็งเกินไป ผัวแก่เริ่มท้อแล้วโว้ย“ได้ค่ะป๋านอนกับลูกได้” วันนี้ได้นอนใต้หลังคาเดียวกัน วันหน้าร่วมเรียงเคียงหมอนใครจะรู้“ค่ะ เชิญตามสบาย” ส่งยิ้มหวานไปหนึ่งทีแล้วเดินขึ้นห้อง ไม่ได้อยากให้ค้างเท่าไหร่ แต่ฝนมันตกไง ให้ไข่ใจดำกับคนแก่ได้ไง ถูกไหม เชื่อเถอะไข่ไม่ได้คิดอะไรหรอก เรื่องแบบนั้นไข่ไม่พึ่งคุณอานานแล้วใบหน้าหวานฉายแววความร้ายกาจเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ว่าแล้วก็อาบน้ำสักหน่อยก็ดี เหมือนจะมีเรื่องดี ๆ ให้ทำแล้วสิ หุหุครึ่งชั่วโมงต่อมาไข่เจียวเปิดประตูห้องลูกชายเข้ามา เธอหอบผ

อย่านะไข่ อย่าให้คุณอาได้ใจ อะไรที่มันง่ายบทจะทิ้งก็ทิ้งง่าย ๆ ต้องทำให้เขาเห็นค่า ให้เขาจำว่ากว่าจะกลับมาอยู่ด้วยกันมันไม่ง่ายเนี่ย ๆ พูดแบบนี้เท่ากับมึงจะไปคืนดีกับเขาใช่ไหมไข่ ตอนนี้รัมภากับอีไข่กำลังทะเลาะกันแล้วจ้า อีไข่ยังอยากอยู่แบบนี้ รัมภาแสนดีอยากกอดผัวเต็มทีใคร ใครจะชนะ ก็อีไข่ไง “เราหย่ากันแล้วค่ะ ไข่โสดค่ะ”มั่นหน้าเล่นตัวก็อีไข่นี่แหละค้า“อ่อ รีบ ๆ ใช้ความโสดให้พอนะคะ เพราะว่าป๋าอยากให้หนูขึ้นมาร่อนบนตัว…”ปึก!“คนดี!”“เป๋นใด๋ เป๋นใด๋ อย่าจื่อ” เสยคางไปหนึ่งที ทะลึ่งใส่ไข่ดีนัก“ป๊ะป๋าเป็นไรฮะ” เสียงที่ร้องดังทำให้ฝากรักหันมาสนใจพ่อกับแม่ ห่วงพ่อเกินไปแล้วลูก ห่วงแม่บ้างก็ได้“ปะ เปล่าครับลูกป๊ะป๋าไม่ได้เป็นอะไร” พยายามยิ้มให้ลูกทั้งที่ฟันกับลิ้นกระทบกันแล้วเจ็บโคตร ๆ“ตอนเย็นเจอกันนะคะป๊ะป๋า” ยื่นมือมาจับที่ปลายคางเน้นย้ำความเจ็บปวดไปอีกครั้ง ใบหน้าสะสวยอาบเคลือบรอยยิ้มนางมารร้ายสะบัดเสื้อคลุมออกพร้อมลงจากรถ แล้วเดินสวย ๆ มาที่ลิฟต์ ก่อนเข้าลิฟต์ก็หันมายิ้มให้พ่อของลูกหนึ่งที ไข่มั่นใจว่าคุณอามองไข่ค่ะและสิ่งที่ไข่มั่นใจก็ไม่ผิดคาด คุณอามองอยู่จริง ๆ กัดฟันกรอด ๆ