All Chapters of Secret คุณอาที่แปลว่ารัก: Chapter 71 - Chapter 80

เช้านี้ห้องอาหารดูครื้นเครง คนร่วมโต๊ะ 8 คน ถูกไหม ถูกแหละตาลายไปหมดแล้ว ทุกคนคือสภาพสะลึมสะลือแต่มีความพยายามมานั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน อารมณ์กินอาหารพร้อมหน้า“เมื่อคืนสุดเหวี่ยงมากอะ” น้องตะวันเอ่ยขึ้นกลางห้องอาหาร “โดยเฉพาะพี่ไข่ เมาแล้วหลุด”“หืม จำไม่ได้เลยนะ จำไรไม่ได้เลย” เนี่ย ๆ พูดมาถึงตรงนี้ก็ขอพูดเลยเถอะ เพราะเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างไม่รู้เลย“ก็ไม่มีไรมาก แค่ไข่เมาแล้วเพ้อเจ้อไง” พี่นาฬิพูดไปอมยิ้มไป“เพ้อไรคะ เกิดอะไรขึ้นบ้าง”“อยากรู้จริงอะ” คล็อกถาม“อื้ม” ต้องรู้สิ ต้องได้รู้ ทุก ๆ เรื่องที่อยากรู้คือต้องได้รู้ ไม่ว่าจะน่าอับอายแค่ไหนก็ตาม“เดี๋ยวน้องจัดให้” กดเปิดทีวีในห้องอาหารเชื่อมต่อในไอแพด แล้วจากนั้นภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็เริ่มฉายที่เราทั้งหมดนั่งคุยกัน หัวเราะกันสนุกสนาน มีเต้น มีกระโดดโชว์อืม ก็ดูปกตินะ จนมาถึงนังไข่เจียวขี้เมาเริ่มรั่วหนัก ระเบิดหัวเราะสนุกสนานแล้วเครื่องก็น็อคไป ประมาณ 5 นาทีได้ อาซานลุกเดินมาอุ้มเดี๋ยว! นั่นจะอุ้มไข่ไปไหน ไม่นะ ไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหมพรึบ! จู่ ๆ ฉันขี้เมาก็ลืมตาขณะที่อาซานกำลังจะสอดแขนเข้ามาอุ้ม สองมือยกขึ้นประคองหน้าเนียนขาว

หลังจากเคลียร์กันเข้าใจแล้วเรามาที่ซุปมาร์เก็ตหาซื้อของสด ทำกับข้าว พูดตามหลักความปกติให้แม่บ้านมาซื้อและเตรียมทำให้ก็ได้นะ ไม่รู้ทำไมถึงต้องให้ฉันมากับอาซาน หรือคิดเปิดทางให้อยู่ด้วยกันงี้เหรอเพราะเรื่องของฉันกับอาซานทุกคนในครอบครัวใหญ่รู้กันทั้งนั้นเฮ้อ ก็มาแล้วนี่เนอะจะอะไรได้“เอาไปทำไม ผักมันไม่สด” ไข่เจียวหยิบใส่รถเข็น อาซานหยิบออกแล้วเลือกอันใหม่ เป็นแบบนี้มาหลายอันแล้ว“ก็ไข่เลือกไม่เป็น”“งั้นก็เดินตามเฉย ๆ นะ” ทำหน้าเหนื่อยใจทำไม ฉันตอบรับด้วยการพยักหน้าเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมไข่ต้องมาเดินเลือกซื้อของ แต่เอ๊ะทำไมอาซานเรื่องมาก ผักก็เหมือน ๆ กันหมดนะ หรือความจริงไข่เจียวมักง่าย เรื่องแบบนี้มองได้หลายทางปึก!“โอ๊ย! อาซาน” เพราะมัวแต่เดินดูผักที่อาซานจับแล้ววางจับแล้ววาง ไม่ทันได้มองทาง สงสัยไงว่ามันต่างกันตรงไหนทำไมเลือกจัง การไม่มองทางทำให้หน้าอกฉันร้อนวาบ และเริ่มปวดแสบ ฉันจึงร้องเรียกด้วยความตกใจระยะห่างของฉันและอาซานประมาณ 10 ก้าว ใบหน้าหล่อเหลาหันมา คิ้วดกดำขมวดมุ่น ก้าวขาเดินย้อนกลับมาด้วยความเร็ว“ผมขอโทษครับ ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ขณะเดียวกันเสียงใครคนหนึ่งที่สั่นเคร

-ไข่เจียว TALK-“ไปไหนไข่เจียว” เทวาเทวัญส่งเสียงเมื่อเห็นฉันเดินมาทางประตูหลังบ้าน จะเสียงดังกันทำไม“ไปหาเลี้ยงรัก ทำไมอะ” นี่ฉันก็ไม่ได้ไปมาเป็นอาทิตย์แล้ว เพราะพี่น้องทั้งหลายมาขลุกตัวอยู่ที่นี่ คิดถึงคุณอาจะแย่ ช่วงนี้ก็บอกงานยุ่ง ยุ่งเหลือเกิน ไม่มีเวลาให้ไข่บ้างเลยนี่เมียนะ ไม่สนไม่ใส่ใจกันบ้าง โคตรน้อยใจ“ไม่ต้องไปหรอก เพราสั่งให้คนสวนไปให้อาหารมันแล้ว” แปลก? ทุกทีเคยให้คนสวนแม่บ้านไปที่ไหน มีแต่บอกให้ฉันไป จะมีก็หลายวันมานี้ที่คู่แฝดบอกว่าอาหารเลี้ยงรักจัดการแล้วฉันไม่ต้องไป ฉันก็ไม่ได้ไปเพราะพี่น้องที่เหลือชักชวนทำกิจกรรมอย่างอื่น ทว่าวันนี้พี่น้องทั้งหลายกลับแล้ว ไข่ทางสะดวก“แต่คนสวนให้ความรักเลี้ยงรักไม่ได้” วันนี้ไข่ไม่ยอมหรอก ไข่จะไปหาคุณอา อดทนคิดถึงไม่ไหวแล้ว ขอกอดขอหอมเติมพลังหน่อยเถอะ“ไข่เจียวจะอะไรกับแมวนักอะ มานี่มาเล่นเกมกับน้องนี่มา น้องกับแมวอะไรสำคัญกว่ากัน”“ไม่เล่น เล่นไม่เก่งก็ด่า จะไปหาเลี้ยงรัก เลี้ยงรักคิดถึงไข่” สะบัดผมสวย ๆ ไปหนึ่งทีเดินอย่างสง่าออกทางประตูหลังบ้าน“ไม่แคล้วได้เสียใจสักวัน”“ก็รอปลอบกันไปจะทำไงได้ ตอนนั้นมันผิดที่เราช่วยเปิดทาง”“ถ้า

ไข่เจียวเดินผ่านหน้าบ้านเดินตามทางเท้ามาอย่างไร้สติ เด็กสาวที่เดินไปร้องไห้ไปไหนจะคราบเลือดที่ติดตามตัวทำให้ผู้คนหันมองด้วยสายตาหวาดผวา“น้องไข่” เสียงใครบางคนเรียกสติพร้อมทั้งจับที่ไหล่สองข้างของหญิงสาว น้ำเสียงอ่อนนุ่มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เกิดอะไรขึ้นรัมภา ทำไมหนูเป็นแบบนี้ลูก”ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาคนตรงหน้า น้ำตาไหลมาเป็นสายเมื่อเห็นคนที่พอจะให้พึ่งพิงจิตใจที่บอบช้ำได้ หัวใจดวงน้อยดวงนี้บอบช้ำเกินจะเยียวยา “ลุงชอปขา”“ทำไมเป็นแบบนี้ลูก เลือดใคร หนูทำอะไรมา ทำไมหน้าหนู…” ใบหน้าขาวเนียนของเด็กสาวที่รักดั่งแก้วตาดวงใจ บัดนี้มีมีรอยมือใหญ่ประทับใบหน้า มุมปากมีรอบแผล ไหนจะคราบเลือดที่ติดตามเนื้อตัว ทำให้ชอปเปอร์ตกใจเป็นอย่างมาก“…” ไม่มีคำตอบจากปากของลูกสาวอดีตคนรัก หนูน้อยไข่เจียวร้องไห้จนสลบไป ส่วนหนึ่งเกิดจากอาการช็อกกับเหตุการณ์ที่เจอชอปเปอร์อุ้มรัมภาเข้ามานั่งในรถ กลับรถเพื่อไปโรงพยาบาล เกิดอะไรขึ้นกับดวงใจของเพื่อน น้องไข่ที่น่ารักทำไมอยู่ในสภาพนี้ ทั้งที่เขาจะมาตรวจดูความเรียบร้อยของเด็ก ๆ แต่กลับมาเจอเรื่องใหญ่โต@โรงพยาบาลหมอวอร์มเดินออกมาจากห้องตรวจ ชอปเปอร์รีบลุกมาถามอากา

เลขาออกไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลสักพักใหญ่ กลับมาบอกผมว่าทุกอย่างเรียบร้อย ผมแต่งตัวเตรียมออกจากโรงพยาบาล แผลที่ร่างกายตอนนี้ไม่เจ็บเท่าความรู้สึกสูญเสียแม่และเสียผู้หญิงคนนั้นไปตลอดกาล ไม่ใช่ไม่รักเพียงแต่เข้าหน้าไม่ติด สานต่อลำบาก ความรู้ส่วนหนึ่งที่มีให้เธอมันแย่ไปแล้ว ปล่อยเธอไปมีอนาคตที่ดีก็แล้วกัน ให้เธอเกลียดผมไปซะ ไม่ต้องเจอกันอีก ยังมีคนดีที่พร้อมยืนเคียงข้างคนสวยและน่ารักแบบเธอ“เดี๋ยวค่ะ เข้าไม่…” เสียงของเลขาโวยวายขณะที่ตัวผมเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ คงเป็นใครสักคนที่ไม่ได้มาดี ไม่อย่างนั้นฝนทิพย์ไม่มีทางโวยวายและเมื่อผมเปิดประตูห้องน้ำ ตัวผมก็ล้มลงพื้นด้วยแรงถีบเสียงดัง พลัก! ตุบ! ตับ! ใส่มาไม่ยั้ง ใบหน้าเนื้อตัวผมเละไปหมด แผลที่เพิ่งเย็บฉีกอีกรอบ ผมนอนให้ทำนิ่ง ๆ ก็ชา ๆ ดี กระทั่ง รปภ. บุรุษพยาบาลเข้ามาห้ามทุกอย่างถึงจบลง และผมก็ต้องไปทำแผลอีกรอบ คาดว่าผมคงจะเจอแบบนี้ไปอีกสักพักใหญ่ เพราะไปแตะต้องแก้วตาดวงใจของคนอื่น เมื่อความลับมันแตกผมก็ยินดีชดใช้ จะตัดเพื่อนก็เอา หรือถ้าไม่พอใจจะฆ่าก็เชิญ ไม่สนอะไรแล้วผมเดินกลับเข้ามาในห้องพักอีกครั้ง เพราะไอ้คนที่มันซัดผมรออยู่ท