ไข่เจียวหยุดเดิน ยืนมองที่เป้ากางเกงของอนุวัฒน์ “ก็ลองดื้อดูสิคะ ต่อไปไข่อาจจะจับมีดเฉือนทิ้งเลยนะ”“ไม่กล้าค่ะ อาไม่ทำแล้ว หนูอย่าวู่วามเลยนะเดี๋ยวเราไม่มีไว้เล่นเสียวกัน” อ้อนไว้ก่อน เพราะคงทำจริงแน่ไม่ใช่แค่ขู่ เกิดบ้าจับมีดมาเฉือนไอ้เป้งคงได้อับอายถ้วนหน้า“ดีค่ะ กินนมหนูแล้วต้องเชื่อฟังหนูนะ” ยกมือขึ้นบีบแก้มคุณอาอย่างเอ็นดู แม่มดชัด ๆ รอยยิ้มแม่มด“จ้ะ” ถูไถหน้าไปกับมือหอม ๆ ไอ้ห่าเหมือนกูเป็นแมวเลย ทำไมกูเชื่องแบบนี้วะ ลองเมื่อก่อนผู้หญิงหน้าไหนมาทำกูเจ็บกูตบไม่เลี้ยง แต่นี่ไอ้เป้งกล้าตอบโต้ที่ไหน“น่ารักมากเลยคนดีของหนู” ยิ่งรู้ว่าคุณอาทรมานที่ถูกกดดัน ยิ่งเข้าทางรัมภาที่ชอบก่อกวนอารมณ์ อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนได้แค่ไหน“ค่ะ หนูยิ้มได้อาก็มีความสุขแล้ว”“คุณอาไปรอห้องนั่งเล่นนะคะ หนูตามหาอุปกรณ์ทำแผลก่อน” มันมีติดห้อง แต่ว่าไม่เคยได้ใช้ ก็เลยไม่รู้อยู่ที่เดิมหรือคล็อคมายืมไปใช้ไหมอ่า ถือว่ายังโชคดีที่เจอ ไม่งั้นคงได้ออกไปซื้อข้างล่างและไม่พ้นโดนคนของพ่อถามว่าเป็นอะไร ไข่เจียวเดินมาที่ห้องนั่งเล่น ในมือถือกล่องปฐมพยาบาล “มาแล้ว ได้แล้วค่ะ…”น้ำเสียงเงียบลงเพราะภาพที่เห็นตรงหน้า
Terakhir Diperbarui : 2026-09-28 Baca selengkapnya