All Chapters of ซาตานจอมบงการรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ถ้าอย่างนั้นเป็นอันตกลงว่าลียาไม่แต่งนะคะ อีกอย่างลียาก็ไม่ได้รักพี่เอ็ดเวิร์ดแบบคนรักด้วย จะแต่งงานกันไปได้ยังไงล่ะคะปู่” “แล้วเจ้ารักใคร” จู่ๆสมิธก็โพล่งถามขึ้นมาทันที จากสรรพนามหวานๆแปรเปลี่ยนเป็น ‘เจ้า’ แสดงว่าเริ่มมีอาการขุ่นเคืองขึ้นมาบ้างแล้ว คนที่กลั้นใจรอลุ้นกลับเป็นคนที่บอกว่าตนเองมือไม้อ่อนเมื่อนาทีก่อนหน้านี้ ในใจนึกอยากได้ยินเสียงหวานๆ บอกกับทุกคนว่า ‘เธอรักเขา’ พอดึงสติกลับมาได้ก็เสวางช้อนในมือลง หันมาหยิบแก้วน้ำข้างๆขึ้นจิบ แล้วทำไมเขาถึงอยากได้ยินประโยคแบบนั้นกันเล่า “ระวังหล่นแตกอีกล่ะ” สมิธหันมาบอก “อะไรครับ” “แก้วในมือแกไงเบลค เห็นว่ามือไม่ค่อยมีแรง ให้ลูกน้องแกป้อนดีไหม” “ไม่ต้องหรอกครับ ว่าแต่ปู่เถอะคุยกับหลานสาวสุดที่รักต่อเถอะ ผมไม่อยากขัดคอ” “รู้ตัวก็ดี” สมิธแขวะก่อนจะหันมาหาหญิงสาวคนเดียวบนโต๊ะอาหารนั้น “ว่าไงลียา แล้วเจ้ารักใคร” “ลียายังไม่รักใครค่ะปู่” “งั้นก็ดีเลย ปู่ไม่ได้ให้เจ้าสองคนแต่งกันวันนี้ พรุ่งนี้หรอกน่า ลองคบกันไ

“เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะลียา”มืออุ่นใหญ่ลูบต่ำลงไปยังสะโพกกลมกลึง ก่อนจะเลื่อนเข้าไปใต้ชายกระโปรง เพียงเท่านี้ริมฝีปากอวบอิ่มก็เผยอแย้ม เพราะตั้งใจจะส่งเสียงทักท้วง จึงเปิดโอกาสให้ลิ้นอุ่นๆ สอดส่ายเข้าไปในโพรงปาก กวาดชิมความหวานข้างในอย่างไม่รอช้า ร่างนุ่มนิ่มดิ้นรนไปมาขัดขืนการกระทำของเขามือของเขายังคงทำงานตามสัญชาตญาณนักรัก ลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ จูบของเขาทวีความเร่าร้อนตามอารมณ์ที่ถูกปลุกจนลุกโชนยากที่จะดับ คนที่อ่อนด้อยประสบกามกว่าถึงกับสติสัมปชัญญะขาดหายเป็นช่วง ร่างกายของเธอกำลังถูกมือซุกซนลูบไล้หนักหน่วง เขาสามารถปลุกความต้องการตามธรรมชาติให้ปลดปล่อยได้เป็นอิสระตามใจปรารถนา ริมฝีปากอิ่มถูกดูดดึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเริ่มเจ่อจนเห็นได้ชัดเบลคละจากริมฝีปากเย้ายวน เคลื่อนลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น ซุกไซ้ซอกคอระหง ทิ้งร่องรอยเอาไว้ทั่วร่างระหงอย่างย่ามใจ และคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาไล่ริมฝีปากไปบนใบหน้าที่เขาค่อนขอดอยู่ตลอดว่าจืดชืดไร้อารมณ์ ก่อนจะลงไปหาเป้าหมายใหม่ ทรวงคู่งามคือที่ต้องการหยอกเย้า ขบเม้มเบาๆที่ยอดอกนอกอาภรณ์เป็นการทักทาย สติของอาลียากลับคืนมาในทันที เธอผลักใบหน้าข

ลลิลร้องออกมาคำเดียว อะไรกันญาติเธอนี่แปลกคนแทนที่จะรอกัน เกิดเจ้าของห้องมาเจอเธอเข้าจะทำหน้ายังไง คงกระดากน่าดู แต่ก็ตะโกนออกไป “จ้า” เมื่อเรียบร้อย ลลิลล้างไม้ล้างมือจนเสร็จ แล้วเปิดประตูออกมา เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องด้านนอกเปิดเข้ามาพอดี ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายแบบชายไทย ผิวคร้ามแดดเล็กน้อยจนเป็นสีน้ำตาลอ่อน แต่ดูแล้วเหมาะเจาะกับหน้าตาของเขายิ่งนัก อกแกร่งบึกบึนผึ่งผายจนเห็นรูปมัดกล้ามเนื้อในชุดเสื้อยืดที่สกรีนชื่อร้าน ‘อิสานบ้านเฮา’ สวมกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่าสองข้าง มองจ้องมาในห้องตาเป็นประกายไหวๆเหมือนแสงเทียนก่อนดับวูบลงแบบที่เจ้าตัวจงใจปกปิด ว่าแล้วไง ยัยส้มซ่าเอ๊ย ตกลงแล้วมันห้องใครเนี่ย เขาจะด่าเธอไหมไม่รู้ที่มาแอบใช้ห้องน้ำโดยไม่บอกไม่กล่าวมาก่อน ลลิลถือเรื่องมารยาทเป็นสำคัญ นึกอย่างร้อนตัว “เฮ้ย วิทย์” เสียงทักของส้มซ่าตามหลังมาด้วย ก่อนจะโผล่หน้ามาให้ลลิลเห็น รีบแนะนำให้ทั้งคู่รู้จักกันทันที “วิทย์ นี่ลิล ญาติเรา” “ลิล นี่วิทย์...” ซ่าส้มเว้นช่วงไว้จังหวะหนึ่งเอ่ยต่อว่า “พ่อค

ลับนัก เธอคนนั้นคิดอะไรก็เผยออกมาทางสีหน้าแววตาทันที หน้าตาของคนตรงหน้าเขาก็ดูสวยเฉี่ยวทีเดียวในขณะที่แม่ตุ๊กตาตัวน้อยของเขานั่นดูอ่อนหวานน่ารักน่าทะนุถนอมมากกว่า แล้วทำไมเขาถึงเผลอเทียบกับผู้หญิงอีกคนโดยที่ตนเองไม่ทันตั้งตัวแบบนี้นะ ว่าแล้วก็ยื่นมือออกไปพร้อมทักทายขึ้นก่อน “ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “นุช พาพี่เขาไปนั่งรอตาที่ระเบียงน้ำก่อนสิลูก ตาขอพาสมิธไปดูของโบราณข้างในก่อน” กัญญานุชพอรู้มาบ้างจากปากของคุณตา ว่าสมิธชื่นชอบของสะสมโบราณที่บ่งบอกความเป็นไทยแทบทุกแบบ รวมถึงวัฒนธรรม การแต่งตัวแบบไทยๆด้วย หญิงสาวยิ้มรับอีกครั้ง พาร่างที่ตอนแรกแทบจะหมดแรง แต่ตอนนี้คล้ายกับว่ามีการตื่นตัวจนฮอร์โมนคงหลั่งออกมาหมดต่อมเดินนำเบลคไปยังระเบียงน้ำ ไม่นึกไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่เธอหลงใหลกำลังยืนอยู่ที่นี่แล้ว “บรรยากาศดีจังเลยนะครับ” “ค่ะ” หมอสาวพยายามสงวนคำพูดให้มากที่สุด “ช่วงเช้าน้ำจะขึ้นมาถึงตรงรอยนั้นเลยค่ะ” คนพูดชี้มือบอก ใจเต้นตูมตาม แต่ท่าทีกลับปรับให้ดูนิ่งจนคนมองนึกชื่นชมอยู่ในใจ

ลลิลหรี่ตาจับผิดว่าส้มซ่าคิดอะไรกันแน่ พักนี้ลลิลคิดว่าตนเองพอจะฉลาดขึ้นมาหน่อยหนึ่งแล้ว แต่ก็ยอมตามนั้น เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีอะไรเสียหาย วิทย์ยิ้มแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวเล็กน้อย ลอบมอง เวลาเธอเงียบทีไร ลลิลมักจะซึมทุกทีไป จึงอดไม่ได้ที่จะชวนคุย คุยอะไรดีที่จะไม่ทำให้หญิงสาวตรงหน้าเศร้ามากไปกว่าเดิม “เอ่อ คุณลิลทำงานมากี่ปีแล้วฮะ” ทำงานมากี่ปีแล้วเหรอ จำได้ว่าเธอเริ่มอาชีพก็ได้เจอกับเอ็ดเวิร์ดแล้ว นึกแล้วลลิลก็หน้าหมองลงทันที เธอคิดถึงเขาอีกแล้ว วิทย์เห็นแล้ว เผลอกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ สบถด่าตัวเองอยู่ในใจ คำถามมีเป็นร้อยเป็นพัน อดีตเหรียญทองโอลิมปิกฟิสิกส์อย่างเขาทำไมถึงโง่แบบนี้วะ นึกขึ้นมาสักข้อที่มันดีดีกว่านี้ไม่ได้หรือไง จีบสาวแต่ถามเรื่องงานเขาเนี่ยนะ “แล้ว ทำไมคุณลิลถึงไม่ทำงานนี้แล้วล่ะฮะ” ลลิลตารื้นขึ้นมาทันที เธองดรับทุกงานแล้วก็เพราะเอ็ดเวิร์ดขอร้องแกมบังคับ และที่ไม่คิดจะกลับไปทำอีกแล้วก็เพราะไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก วิทย์อยากกระโดดเตะตัวเองนัก ทำไมวะ เขาเปลี่ยนเรื่องคุยก็