All Chapters of ซาตานจอมบงการรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“คิดถึงจังเลยค่ะ พี่พลปลอดภัยดีใช่ไหมคะ”“อือ”“ทานอะไรดีคะ มื้อนี้ลียาเลี้ยงเอง”พลหันซ้ายขวามองไปรอบๆร้าน เขาใส่แว่นสายตากรอบสีดำเลนส์สีชาดูตลกเหลือเกินในสายตาเธอ“ไม่มีใครตามมาหรอกค่ะ ลียารับรองได้”พอสั่งอาหารเรียบร้อย อาลียาก็เริ่มเรื่องขึ้นมาก่อน เรื่องค้างคาที่ทำให้พลต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่แบบนี้ และเรื่องนี้เองที่ทำให้เธอต้องตกกระไดพลอยโจนกับเขาไปด้วย“จริงเหรอคะ ที่พี่...”ยังพูดไม่ทันจบ พลก็พยักหน้ารับทันที“อือ”พลยังสงวนคำพูด เขารู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าอยากรู้อะไร ไม่ต้องเอ่ยปากจนจบให้ต้องระอาไปกว่านี้ เจ้าตัวก็ยอมรับขึ้นมาเสียอย่างนั้น“พี่พล ทำไมพี่ทำแบบนั้น”พลส่ายหน้า แล้วถามไปอีกเรื่อง“แล้ว...เบลคมันทำอะไรเราหรือเปล่า”ทำไมพลถึงถามเธอเรื่องนี้ด้วยนะ แต่อาลียาก็ฝืนยิ้ม ส่ายหน้าเป็นคำตอบ“ดี พี่มีเรื่องอยากให้ลียาช่วยสักอย่าง”พลพูดแค่นั้นแล้วเริ่มอธิบาย พอฟังจนจบ อาลียาก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ“ไม่ค่ะ แค่นี้เบลคก็แทบจะฆ่าพี่อยู่แล้วนะ นี่พี่จะทำผิดซ้ำๆซากๆอีกทำไมคะ”“ช่วยพี่เถอะ...ครั้งนี้ครั้งเดียว ได้โปรดเถอะลียาพี่ไม่เคยขอร้องอะไรเราเลยนี่ ลียาก็รู้”อาลียามองหน้าเขา แล้วก็

แพทย์ ให้นอนแอดมิทรอดูอาการ เพราะกลัวว่าจะเกิดจากอาหารเป็นพิษ ด้วยว่าถ่ายจนความดันตก และในเวลาต่อมาก็พบว่าปากมดลูกของคุณแม่ยังสาว เปิดออกมากว่าสามเซนติเมตรแล้วด้วย อาลียาที่รู้ข่าวจากเอ็ดเวิร์ดรีบมาเยี่ยมทันที เธอพร่ำโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองตั้งแต่โทรถามอาการ จนถึงตลอดทางที่มา ที่หน้าห้องไอซียู อาลียานั่งซึมโดยมีเอ็ดเวิร์ดนั่งรออยู่ข้างๆ ว่าที่คุณพ่อหน้าคล้ำลงมาก แววตามีแววหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด เขานั่งโน้มตัวประสานมือกันอยู่ เธอมองแล้วเสียงอ่อยๆพูดขึ้นว่า “พี่เอ็ดเวิร์ด ลียาขอโทษนะคะ” “ช่างเถอะน่าลียา ใช่ความผิดของเราเสียที่ไหน” “ก็ถ้าไม่เป็นเพราะลียาซื้อมา ลิลก็คงไม่ต้องกิน และคงไม่ต้องท้องเสียแบบนี้” “คิดมากไปได้” เอ็ดเวิร์ดฝืนยิ้มแล้วลูบศรีษะให้อีกฝ่ายคลายกังวล ทั้งที่ตัวเขาเองยังไม่คลายมันลงเลยด้วยซ้ำ ลลิลนอนรักษาตัว โดยมีกัญญานุชเข้ามาดูแลเป็นแพทย์เจ้าของไข้ และหลังจากผ่านการรักษามาร่วมอาทิตย์ คุณหมอก็ออกมาแจ้งข่าวร้าย ลลิลทำใจไม่ได้เลย เธอนอนร้

“แล้วพี่ลียาจะทำยังไงต่อไปคะ” “พี่ตัดสินใจว่าจะออกมาใช้ชีวิตของพี่ ข้างนอก ลิลพอจะมีห้องว่างๆให้พี่อยู่ด้วยได้ไหม” ลลิลพยักหน้าทั้งน้ำตา “ได้สิคะ ได้เสมอค่ะสำหรับพี่ลียา” อาลียาที่นั่งร้องไห้มาตลอดโผเข้ากอดลลิลแนบแน่น รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ขอบใจนะลิลที่เข้าใจพี่” ลลิลสูดน้ำมูกแล้วสะอื้นไห้ สารภาพผิด “ลิลก็...ขอโทษพี่ลียาเหมือนกันนะคะ” สองสาวพยักหน้าให้กัน จนต่อคำพูด เพราะกิริยาที่แสดงออกชัดเจนในความรู้สึกมากกว่าคำพูดใดใดเสียอีก ชั่ววินาที เสียงใครคนหนึ่งก็ขัดอารมณ์ขึ้น “ผมเข้าไปได้ยังฮะสาวๆ” ทั้งลลิลและอาลียาผละออกจากกันทันทีที่ได้ยินเสียงเอ็ดเวิร์ด ต่างคนต่างปาดน้ำตาทิ้งทั้งคู่ “สรุปผมผิดไหมเนี่ย” “ผิดค่ะ ผิดที่ไม่ยอมบอกความจริงกับลิล” “อ้าว เป็นงั้นไป” อาลียาลุกออกมาจากที่นั่งคุยกับลลิล แล้วเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันบ้าง “พี่ไปเก็บของก่อนนะลิล อยู่คุยเป็นเพื่อนพี่ชายพี่ดีดีล่ะ” เอ็ดเว

“เย็นนี้ออกไปพร้อมกันนะ” “ไปไหนคะ” “ก็งานเลี้ยงไง พอละ ไม่คุยด้วยแล้ว ชอบทำท่าไม่รู้เรื่องอยู่เรื่อยเลยเราเนี่ย”เอมิลีบอกแล้วจัดแจงเอกสารบนโต๊ะไปด้วย “ถึงกับปิดโรงแรมใหญ่เชียว แหม มีข่าวดีทำเป็นอุบเงียบไม่บอกกันเลยนะลียา” “ข่าวดีเหรอคะ ข่าวดีอะ...” ยังถามไม่ได้ความดี เอมิลีก็เตะแขนเธอ แล้วลุกขึ้นเดินไปรับสาย ได้ยินแต่เสียงตอบรับว่า ค่ะ ค่ะ แล้วคู่สนทนาของเธอก็ยิ้มเดินหายเข้าไปในห้องของเบลค ตกเย็นเอมิลีพาเดินลัดเลาะเข้ามายังสถานที่จัดเลี้ยง ซึ่งเป็นโรงแรมขนาดใหญ่ ในห้องจัดเลี้ยงตกแต่งแบบเรียบง่าย และแล้วสายตาของอาลียาก็สะดุดเข้ากับคนที่เธอฝันถึงเกือบทุกคืน ‘พี่พล’ เธอสาวเท้าเข้าไปหาพลที่ยืนยิ้มอยู่ภายในสถานที่จัดงาน สอดส่ายสายตาไปมา มองว่าจะมีคนของเขาหรือแม้แต่เขาอยู่ในบริเวณนี้ด้วยหรือไม่ พลไม่ใช่ภาพลวงตาของเธอใช่ไหม “พี่พล มาได้ยังไงคะ แล้วนี่...” “ใจเย็นๆลียา” “พี่พลรีบออกไปก่อนเถอะค่ะ ถ้าเกิดมีใครมาเห็นพี่ตอนนี้ พี่ต้องแย่แน่ๆ ไปค่ะ” อาลียาพูดอย่างลน

“ช่วยด้วย!”“จับมันมา อย่าให้หนีได้”หัวหน้าพวกนั้นสั่งการทันที แล้วบิ๊กไบท์คันใหญ่ก็ขับโฉบมาจอดที่หน้าห้อง ร็อบลงมาแล้วจัดการพวกนั้นทีละคนอาลียายืนหลบที่ใต้ต้นไม้ แล้วพนักงานคนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าก็มาดู และแจ้งทางเจ้าหน้าที่ให้มาจัดการทันที“ขอบคุณมากนะคะร็อบ”ร็อบปาดเหงื่อแล้วถามหญิงสาวด้วยสายตาเป็นกังวล “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมตามมาแต่คลาดกันเลยเสี่ยงเข้ามาดูไม่คิดว่าจะเป็นที่นี่““ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ลียาปลอดภัยดี ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวพูดพร้อมจับมืออีกฝ่ายเบลคตามมาหลังจากนั้น เข้ามาสวมกอดร่างบอบบางด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ”“บอกแล้วใช่ไหม ไม่ให้ไป ทำไมดื้อแบบนี้นะลียา”“ก็...ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ”เสียงถกเถียงกันดังแว่วหากจากเขาไปทุกที เมื่อทั้งคู่เดินไปหยอกล้อกันไปร็อบยิ้มเซียวๆมองมือของตนที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินหลีกออกมาอย่างรู้หน้าที่ เขาทำได้ เขารักและหวังดีต่ออาลียาโดยไม่คาดหวังให้เธอมารักเขาเลย ซ้ำยังมีความสุขด้วยซ้ำที่เห็นเธอและนายของเขามีความสุข ลงเอยกันอย่างดีเช่นนี้ กัญญานุชกำลังขึ้นรถเพื่อไปยังสนามบิน ก็พอดีที