All Chapters of แก้วตาราชสีห์: Chapter 11 - Chapter 20

เขาคงแวะมาเอาเอกสารกระมัง“ลงมาสิ”ราชสีห์สั่งเสร็จเดินล่วงหน้าเข้าไปก่อนแก้วตาเลยต้องเปิดประตูตามเขาไป ราชสีห์ยืนไขประตูเปิดออกเรียบร้อยแล้ว รอจนเธอเดินตามมา เขาจึงปิดประตูล็อคแล้วดันเธอเข้าไปภายในห้องทำงานของเขา“ไม่มีงานด่วนนะคะ แก้วแยกแฟ้มไว้แล้วบนโต๊ะค่ะ” เธอบอกเขาเพราะนึกว่าเขาจะเข้ามาเคลียร์งานแต่ราชสีห์กลับเดินไปคว้ารีโมตเครื่องปรับอากาศมาเปิดเร่งความเย็นเป็นแบบอัตโนมัติเรียบร้อยแล้วจึงหันมาสบตาด้วยแววตาลุ่มลึกวาบหวาม แล้วจัดการกับเธอแทนแก้วตาไม่ได้ดูเวลาตอนที่ถูกราชสีห์จับเซ็นอยู่หลายรอบจนหมึกของเขาหมดไปว่ามันใช้เวลานานแค่ไหน รู้ตัวตอนอยู่บนรถแล้วเมื่อเขาพูดขึ้น “หกโมงแล้วเหรอ ไวจัง”เขาว่าอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ จนขับรถมาจอดลงภายในโรงจอดของบ้าน แก้วตาจึงเปิดประตูเตรียมลง ราชสีห์คว้ามือเธอเอาไว้ก่อน บอกขึ้น “คืนนี้ตรงเวลาด้วยนะ” ‘ยะ...ยังไม่พออีกเหรอคะ’แก้วตาอยากถามออกไปแบบนั้น แต่เพราะจำได้ดี ว่าตอนอยู่ในสำนักงานเธอถามคำถามนั้นออกไปแล้ว และได้คำตอบเป็นเบิ้ลรอบจากราชสีห์ เลยหุบปากฉับ นิ่งรับคำสั่งของเขาเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเสียงหอบหายใจผสานกันของสองร่างเปลือยเปล่าใ

“ก็ได้ค่ะแก้วยอม” ราชสีห์ที่ยืนหันหลังให้อยู่นั้นถูกใจกับประโยคเมื่อครู่ ยิ้มมุมปากแล้วเดินขึ้นไปยังด้านบนที่จอดรถทิ้งเอาไว้ ตะโกนขึ้นอย่างทรงอำนาจอีกครั้ง “ขึ้นรถ!” แก้วตาเลยกุลีกุจอวิ่งหน้าตั้งตามเขาไป เพื่อจะขึ้นรถตามคำสั่ง ตลอดทางกลับบ้าน แก้วตาพยายามข่มความกลัว อยากถามราชสีห์หลายต่อหลายครั้ง อ้าๆหุบๆปากอยู่หลายที เขาพาลุงกับป้าของเธอไปไว้ที่ใด แต่พอชำเลืองไปทางเขาก็เห็นว่ากำลังขับรถด้วยหน้าตาเคร่งเครียดเลยไม่กล้า จนถึงบ้านในที่สุดคเชนทร์นั่งรออยู่ในบ้านแล้วตอนนั้น ตอนที่เธอเดินตามหลังราชสีห์เข้าไป เขาสั่งเธอก่อนจะเดินไปสมทบกับน้องชายของเขา“ไปเตรียมกับแกล้มมาสามอย่าง เบียร์เย็นๆด้วย”แก้วตารับคำเขาแล้วเลี่ยงออกไป ราชสีห์เดินไปทิ้งตัวลงบนขอบโซฟาอีกด้านตัวเดียวกับที่คเชนทร์นั่งอยู่ “เป็นไงได้เรื่องไหมเล็ก”“ไม่ยอมสารภาพครับพี่โต คนเมียเอาแต่ร้องไห้ คนผัวก็เงียบ จริงๆแล้วที่เขาพูดกับแก้วไปก็น่าจะพอแล้วนะพี่ คาดคั้นพวกเขาอีกทำไมครับ”“ไม่ยอมสารภาพก็ลงมือเลยสิ” “จะตายฟรีนะครับพี่...เออ ผมว่าจะถามหลายทีแล้ว พี่รู้ได้ยังไงครับว่าสองผัวเมียนั่นจะกลับมาที่ไร่” ราชสีห์ยักค

“ไปได้แล้ว ฉันจะไม่เอาผิดอะไรทั้งสองคน” ราชสีห์ยอมปล่อยนายปุยและนางมะลิไป ไม่ได้เอาผิดอย่างที่แกล้งพูดขู่แก้วตาไว้ เขาคิดแล้วคิดอีกว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ ในเมื่อแก้วตาชดใช้หนี้แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีทีท่าอะไรไปมากกว่าคนงานที่ติดพนันจึงขโมยเงินไปเพื่อถลุงในบ่อนก็เท่านั้น ไม่น่ามีพิษสงอะไรนักหนา นายปุยสะบัดมือออกจากการถูกรวบแขนไขว้ด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก ทันทีที่ถูกปล่อยก็เบือนหน้าหนีไป พื้นเพนิสัยนายปุยเป็นคนโมโหร้าย ใครทำให้เจ็บใจจะผูกใจเจ็บเก็บความแค้นเอาไว้ในใจลึกๆ เพราะเติบโตมาอย่างเก็บกด ทั้งยังชอบเล่นการพนันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะติดหนักขนาดนี้ สมัยรุ่นๆมักจะตีไก่ เล่นหวยใต้ดินหรือพวกไฮโลตามประสาไป งานการก็ไม่ได้เสียหาย จึงไม่มีใครว่ากล่าวแก แต่เมื่อมีเพื่อนในวงไก่ชนชวนเข้าบ่อน จำนวนเงินที่ได้มากขึ้น ความโลภก็เข้าตา จากไม่เคยลักขโมยก็ตัดสินใจทำได้โดยง่าย ส่วนนางมะลินั้นเป็นคนหัวอ่อน สามีคนนี้นางไม่ได้เลือกเอง ผู้ใหญ่บอกให้แต่ง นางก็แต่ง พอไม่มีลูก ทางญาติแนะนำให้เอาเด็กกำพร้ามาเลี้ยงสักคน นางก็ไ

แก้วตารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวคล้ายจะมีไข้ในตอนตื่นนอน ตั้งใจไว้ว่าจัดการงานในบ้านแล้วจะหายากิน ก็พอดีกับที่พลอยไพลินแวะมาในช่วงสายๆ พอดีหญิงสาวหอบของสดมาเตรียมรอล่วงหน้า ขณะเดินนำไป ใบหน้าสวยหวานนั้นก็หันมาบอกไปด้วยว่า“เย็นนี้หนุ่มๆเขาจะปาร์ตี้กันจ้ะ แก้วช่วยทีนะ” พลอยไพลินเตรียมของกินเล่นสำหรับพวกผู้ช่วย และมื้อเย็นอีกไม่กี่อย่าง โดยมีแก้วตาคอยช่วยอยู่ตลอดเวลา จนลืมไปเลยว่าจะหายาลดไข้กิน บวกกับได้หยิบจับทำงานเหงื่อซึม อาการครั่นเนื้อครั่นตัวก็คล้ายจะคลายลงชายสามคนที่ลงมาจากรถ เดินนำมาก่อนนั่นคือคเชนทร์ ส่วนราชสีห์กับเพชรแท้ ตามมาไม่ห่าง พูดคุยกันหลายเรื่องจวบจนเข้ามาในตัวบ้านแล้วจึงหยุดเรื่องที่สนทนาคั่งค้างไว้เพียงเท่านั้น“พี่โตกลับมาแล้ว”พลอยไพลินทักผู้เป็นใหญ่แห่งไร่ราชสีห์ก่อนคนแรก แล้วตรงเข้าไปรับของกับมือของเขา เรียกสายตาคนที่เหลือให้มองตามด้วยความรู้สึกแตกต่างกันออกไปแน่นอนว่าคนพี่อย่างเพชรแท้พึงใจนัก หากว่าน้องสาวของตนจะทำให้ราชสีห์สนใจได้ สนใจในที่นี้ต้องมากกว่าพี่ชายเอ็นดูน้องสาว และควรเปลี่ยนไปในทางชายหนุ่มมองหญิงสาวแทน นั่นคือสิ่งที่พลอยไพลินต้องทำให้ได

“ตื่นมากินอะไรก่อน อยากจะนอนค่อยนอน” แก้วตายังคงนิ่ง กลับกลายเป็นราชสีห์เองที่ร้อนรนเขากลัวขึ้นมาในนาทีนั้นอย่างบอกไม่ถูกเขากลัวว่าแก้วตาจะป่วยอาการหนักลงไปอีก ท่าทางก็ไม่ได้ดูอ่อนแอ เหตุใดจึงล้มหมอนนอนเสื่อได้ง่ายดายนัก จึงเก้ๆกังๆเข้าไปแตะหลังมือกับหน้าผากของเธอ จนคนป่วยเองนึกแปลกใจลืมตาขึ้นมองว่าเขาต้องการสิ่งใดกันแน่ “ไหวไหม หรือ จะให้ตามหมอ”ราชสีห์ถามเสียงแค่พอให้ได้ยินกันสองคนทั้งยังมาพร้อมแววตาเอื้ออาทรโดยไม่รู้ตัว แก้วตาตอบเสียงเบาปฏิเสธอย่างสุภาพ “แก้วอยากนอนพักค่ะ” “ไล่ฉันใช่ไหม ก็ได้ แต่ต้องลุกมากินอะไรก่อน” ไม่วายที่ราชสีห์จะเอาแต่ใจอย่างเคย คนป่วยบอกเสียงเบาหวิว “แก้วง่วงค่ะ” “ก็รีบลุกขึ้นมากินสิ กินแล้วจะได้นอน” เขาเซ้าซี้อีกครั้ง แก้วตาถอนหายใจเฮือกจนปัญญาที่จะต่อปากกับคนอย่างราชสีห์ จึงพยายามทรงตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อกินอาหารที่ราชสีห์ถึงกับจัดแจงเตรียมใส่ชามมาวางรอบนโต๊ะวางอาหารสำหรับผู้ป่วย เมื่อจัดทุกอย่างจนเรียบร้อยแล้วราชสีห์ยืนกอดอกมองคนที่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่สนใจจะคุยกับเขาสักคำด้วยใบหน้ายิ้มๆก่อนจะแกล้งเย้าขึ้นว่า “ไม่ได้ทำงานตั้งสองวัน โดนหักเงินด้วยน