All Chapters of แก้วตาราชสีห์: Chapter 21 - Chapter 30

แก้วตาอึ้งไปครู่ รู้ในทันทีว่าโดนเข้าแล้ว จึงตอบรับแล้วหันกลับไปที่ห้องครัว ราชสีห์คลึงแก้วในมือ ตะโกนสั่งสำทับไปอีก “เอายำปลาสลิดมาด้วย อย่าเผ็ดมาก ปลาทอดให้กรอบๆแบบที่กินได้ยันก้างเลย” เกือบชั่วโมงกว่าที่อาหารตามสั่งจะเรียบร้อยดี นึกดีใจที่วัตถุดิบยังพอมีเหลือในตู้ตามที่เจ้าของไร่ราชสีห์ต้องการ แก้วตายกภาชนะใส่อาหารมาจนถึงโต๊ะ วางตั้งให้จนเรียบร้อย คนที่รอคอยก็ยิ้มมุมปาก เอื้อมมือตักมาใส่ปากได้คำเดียวแล้วคายทิ้งทันที “เค็ม” บ่นเสร็จ นั่งเอนหลังกอดอกสั่งอีกว่า “ไปทำต้มจืดมาดีกว่า” กว่าจะเรียบร้อยก็ผ่านไปอีกราวหนึ่งชั่วโมง จบจากมื้ออาหาร เธอถูกราชสีห์ดึงตัวเข้าไปยังห้องของเขาทันทีราชสีห์เรียกร้องเร่าร้อนกว่าทุกคราว ทั้งยังขบเม้มเนื้อตัวของเธอไปทั่วราวกับจะตีตราเป็นเจ้าของเอาไว้ จวบจนล่วงเข้าวันใหม่จึงผละออกจาก เขาทำกับเธอเป็นสิ่งน่ารังเกียจอย่างไรอย่างนั้น ทั้งๆที่ก่อนหน้ายังกอดรัดดูดดึงอย่างเอาแต่ใจอยู่แท้ๆ “กลับห้องไป” เขายืนหันหลังออกปากไล่ แก้วตาจึงรีบลุกขึ้นแต่งตัวอย่างลวกๆแล้วรีบกลับออกไปทันทีเช่นกัน บ้านักที่เขาทำเ

เขายิ้มก่อนจะส่ายหน้า “นานๆจะมาสักที พี่ไม่ได้อยู่ในกรุงเทพครับ” พลอยไพลินยิ้มน้อยๆ เอียงคอถามเขา “ไม่ใช่คนกรุงเทพเหรอคะ” คเชนทร์ยิ้มน้อยๆ ยกแก้วเครื่องดื่มจากพนักงานในร้าน เล่าให้ฟัง “ครับ พี่ทำสวนอยู่ต่างจังหวัด” “เหรอคะ พลอยก็คนต่างจังหวัดค่ะ” พอเธอบอกชื่อจังหวัดออกไป เขาก็ยิ้มกว้างขึ้น“เราบ้านเดียวกันเลย”เพื่อนของเธอกับอีกสองหนุ่มเพื่อนของเขาชวนไปต่ออีกที่ แต่พลอยไพลินไม่อยากไป“พลอยไม่ไหวแล้ว ไปกันเถอะ”“เล็กนายไปส่งน้องพลอยนะ”พลอยไพลินเม้มปากกลั้นยิ้มถูกใจ เธอไม่ร้องห้ามปฏิเสธหรอก เพราะใจก็อยากให้ชายคนนี้ที่มารู้ภายหลังว่าบ้านเกิดเดียวกันไปส่งอยู่เหมือนกันเขาพาเธอมาที่รถแล้วขับออกมามุ่งหน้าสู่คอนโดมิเนียมที่อยู่ไม่ห่างจากสถานบันเทิงเท่าไรนัก“แล้ว...พี่เล็กอยู่กรุงเทพอีกนานไหมคะ”“พรุ่งนี้พี่กลับแล้วครับ”“ขึ้นไปห้องพลอยก่อนไหมคะ”“จะไม่รบกวนเพื่อนร่วมห้องเราเหรอ” เขาถามคล้ายหยั่งเชิง“พลอยพักกับพี่สองคน แล้วพี่ชายพลอยก็ไม่ค่อยอยู่ห้องด้วยค่ะ” เธอบอกเมื่อเข้ามายืนในลิฟต์ด้วยกันแล้วคเชนทร์เลิกคิ้วน้อยๆ ในใจคิดไปไกลแล้วว่าพี่ชายน้องสาวพักห้องเดียวกันเช่นนี้ คงไม่พ้นพวกพี่

ตั้งแต่ผู้เป็นย่ามาถึงที่นี่ ท่านก็จัดแจงย้ายแก้วตาไปอยู่ที่ห้องพักคนงานด้านหลังใกล้ห้องของป้าหนอม และเขายังถูกท่านประกบติดอยู่ตลอดเวลา แม้แต่ที่สำนักงานก็ยังตามไปเฝ้าเขาด้วย ราวกับท่านจะรู้เรื่องอะไรมาอย่างนั้นในยามวิกาลมีอยู่บ่อยครั้งที่ราชสีห์ตื่นมากลางดึก ตั้งใจจะย่องไปกินเนื้อหวานๆของแก้วตา แต่มักเจอคุณย่านั่งเปิดช่องธรรมะฟังอยู่เสมอๆมาวันนี้ บอกตามตรงว่าเขากำลังจะจุกอกตาย เคยพยายามออกไปใช้บริการข้างนอกเมื่อทนไม่ไหว แต่แล้วก็หมดอารมณ์ทำกับใครไม่ได้ เมื่อในหัวของเขานั้นมีแต่ภาพของแก้วตาเพียงคนเดียวพรุ่งนี้แล้วที่ราชสีห์ต้องเข้าไปส่งคุณย่ากลับ ตัวคุณย่าเองวันนี้ไม่ได้ตามมาเฝ้าที่สำนักงาน เพราะทางบ้านของพลอยไพลินแวะมารับไปสักการะพระที่วัดมีชื่อในจังหวัด “เข้ามาในห้องหน่อย”ราชสีห์เรียกผ่านโทรศัพท์ภายใน แก้วตาตอบรับแล้วจึงคว้าสมุดจดงานตามเข้าไปด้านใน“ค่ะคุณโต”“ฉันจะไปส่งคุณย่าพรุ่งนี้”แก้วตาก้มหน้ารับคำสั่ง ก้มรออยู่นาน เมื่อเห็นว่าเจ้าของไร่ยังเงียบไร้คำพูดใดๆจะพูดต่อ จึงเงยหน้าขึ้นถาม ราชสีห์ถึงได้บอกต่อไปอีกว่า“และคงอยู่ทำธุระอีกหลายวัน”“ถ้ามีเอกสารด่วนให้คุณเล็กใช่ไหมคะ

แก้วตาคว้ามือราชสีห์แล้วพาเดินไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินเมื่อเห็นเขาชะเง้อเข้าไปตรงแถวที่ลุงกับป้ายืนหลบอยู่“คุณโตหาอะไรคะ”ราชสีห์ส่ายหน้าตอบ “เปล่า”เธอออกแรงดึงเขามายืนด้วยกันที่เคาน์เตอร์ แล้วชวนคุยต่อ “คุณโตอยากกินอะไรไหมคะ จะได้แวะซื้อของสดในตลาดไปทำเลยเย็นนี้”ราชสีห์ยกมุมปากยิ้มๆ เข้ามายืนพูดข้างๆหู “อยากกินเธอนั่นแหละแก้ว”แก้วตามุ่ยหน้าใส่เขาทันที ร้อนไปหมดทั้งใบหน้า พนักงานจัดแจงเอาของใส่ถุงแล้ว ราชสีห์ยื่นธนบัตรจ่ายเงินให้ ค่อยรับถุงมาถือแทนและพากันเดินไปที่รถหลังจากนั้น พอกลับถึงบ้าน แก้วตารีบเอาของไปเก็บในห้อง เข้าครัวมาเตรียมอาหารให้ราชสีห์ เขาบอกว่าจะเข้าไปในไร่ครู่หนึ่ง ออกมาแล้วก็คงจะหิวพอดีกับที่ทำไว้เรียบร้อยรอเขาแก้วตาตระเตรียมของทำอาหารจนแล้วเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเรียกที่ประตูครัวพอดี“แก้ว”“คุณพลอย”“ทำอะไรอยู่” “มื้อเย็นค่ะ เรียบร้อยพอดีเลยค่ะ แล้ว เอ่อ...คุณพลอยจะรอกินพร้อมคุณโตไหมคะ” แก้วตาถามใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย “แก้วออกไปคุยด้วยกันข้างนอกหน่อยสิ” พลอยไพลินบอกเสร็จเดินนำออกไปที่ใต้ร่มไม้ข้างๆบ้าน บริเวณนั้นปลอดคนอยู่มาก เพร

ราชสีห์นอนไม่หลับทั้งคืน เช้านี้จึงตั้งใจจะบอกแพทย์เจ้าของไข้ เพื่อขอกลับ ใจของเขามันฟุ้งซ่านชอบกล ประเดี๋ยวก็เต้นรัวเร็วเหมือนมีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับตัวเขาไม่รีรอพลอยไพลิน โทรสั่งให้ลูกน้องขับรถมารับทันทีที่ตกลงกับแพทย์เรียบร้อยแล้ว ทันทีที่รถจอดเขาเดินดุ่มๆเข้าไปในบ้านทันที เพราะแวะไปที่สำนักงานแล้วแต่ไม่เจอแก้วตาหนอย ชักเอาใหญ่เห็นเขาใจดีเข้าหน่อยชักเหลิง งานการไม่ยอมไปทำ ซ้ำยังกล้าลงไม้ลงมือกับเขาอีกยัยตัวแสบคอยดูเถอะ เจอหน้า พ่อจะฟาดก้นให้พองนั่งไม่ลงเลยคอยดู“ไปตามแก้วมา”ราชสีห์สั่งเด็กรับใช้คนหนึ่งที่เดินออกมารับหน้า สาวน้อยนางนั้นทำหน้างงๆอยู่ครู่แล้วจึงตอบเขา“พี่แก้วไม่อยู่จ้ะนาย”“ไปไหน งานก็ไม่ไปทำ บ้านก็ไม่อยู่อีก ไอ้มิ่ง” ราชสีห์บ่นแล้วเรียกหาลูกน้องคนสนิท“ครับนาย”“ไปดูบ้านลุงกับป้าเขาสิ เจอแล้วพามานี่”ลูกน้องคนสนิทรับคำแล้วรีบไปในทันที คอยอยู่เกือบสิบนาที มิ่งก็เดินกลับเข้ามารายงาย “ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลยครับนาย”“ไปเรียกข้างในออกมาให้หมด ใครเป็นคนสุดท้ายที่เจอแก้ว ถามมา”ใบหน้าของราชสีห์เริ่มคล้ำลงเมื่อให้ลูกน้องคนสนิทสอบถามไปทีละคน แต่กลับไม่มีใครที่พบแก้