All Chapters of แก้วตาราชสีห์: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อส่งลูกแล้วจึงปั่นจักรยานกลับไปทำงาน ช่วงบ่ายก็จะปั่นจักรยานออกมาอีกครั้งเพื่อไปรับลูกมารออยู่ที่คลินิก ได้เวลาเลิกงานค่อยพากันกลับห้องด้วยกัน เธอไม่เคยปล่อยให้ลูกต้องรอ เวลามาส่งอาจมาช้าได้ แต่เวลารับลูกกลับบ้านแก้วตาไม่เคยให้บุตรชายต้องชะเง้อคอคอยเลยสักวันเดียวลับหลังสองแม่ลูกแล้ว รถคันหนึ่งค่อยๆขับเคลื่อนออกจากบริเวณใต้ต้นไม้ที่ลอบติดตามสองแม่ลูกมาตลอด พร้อมกับโทรรายงานผลให้ปลายสายรับทราบในเวลาต่อมา เช้านี้ก็เช่นเคยที่แก้วตาพาบุตรชายไปส่งที่ศูนย์เลี้ยงเด็ก แต่คราวนี้เจ้าตัวอวบของเธองอแงเหลือเกิน คนเป็นแม่จึงพาไปเล่นของเล่นกับเพื่อนๆก่อนเพื่อปรับอารมณ์ให้ลูกรัก ขณะเล่นกับเด็กคนอื่นๆอยู่นั้น ก็มีเด็กชายอีกคนดูโตกว่าเข้ามาผลักบุตรชายของเธอจนล้มลงแก้วตาผละจะเข้าไปช่วยแต่ไม่ทันเพราะเจ้าเด็กชายร่างอวบลุกขึ้นมาผลักเด็กคนที่มารังแกตนเองกลับคืนจนเด็กคนนั้นกระเด็นล้มก้นกระแทกไปแล้วคนเป็นแม่ใจหายเข้าไปคว้าแขนบุตรชายทันที เมื่อเห็นท่าว่าบุตรชายจะเข้าไปซ้ำเด็กคนนั้นอีกครั้ง “คนเก่ง ทำไมทำแบบนี้ครับ แกล้งคนอื่นนิสัยไม่ดีนะ แม่บอกแล้วไง” “ขโมยของก็เป็นคน

“ไปได้แน่นะ งั้นเที่ยงๆเจอกันค่ะ น้องพลอยรอที่บ้านละกันนะคะ” ปลายสายวางลงแล้ว ราชสีห์จึงค่อยลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกอิ่มเอมในหัวใจของเขาคงไม่ใช่แค่ความฝันแบบที่ผ่านในระยะเวลาสามปีนี้เท่านั้นเพราะเขายังจำรสสัมผัสแสนหอมหวานของคนที่โหยหามาตลอดสามปีได้เป็นอย่างดี ก่อนจะกระตุกยิ้มหน่อยหนึ่ง พาตัวเองเข้าห้องอาบน้ำแต่งตัวออกไปรับพลอยไพลิน ตามที่ตกลงกันเอาไว้ “อยากได้ลูกสาวหรือลูกชาย” ราชสีห์ถามขึ้นเมื่อเข้ามารับพลอยไพลินขึ้นรถไปแล้ว และพาไปยังคลินิกเป้าหมาย พลอยไพลินยิ้มหวานบอก“อะไรก็ได้ค่ะขอแค่ลูกสมบูรณ์แข็งแรงก็พอแล้วล่ะค่ะ พี่โตล่ะคะ”“พี่อยากได้ลูกชาย” ราชสีห์บอกไปพร้อมกับนึกถึงเด็กชายอ้วนอวบที่มองเขาตาขวางคราวก่อนหลังจากนั้นทั้งคู่ก็คุยกันเรื่อยเปื่อยจนถึงที่หมายที่เป็นคลินิกรับฝากครรภ์ตั้งอยู่ในอาคารสามชั้นสามห้องแถวถัดจากตัวเมืองไปไม่ไกลนัก พลอยไพลินเดินเคียงคู่กับราชสีห์จนเข้าไปด้านในก็เจอเข้ากับคนคุ้นเคย “เอ...แก้วนี่นา” แก้วตาเองก็ชะงักไปเช่นกัน เธอมองไปทางเขาอย่างไวไวแล้วจึงมองพลอยไพลินที่อยู่ในชุดคลุมท้องสีหวาน กล่าวทักทาย“สวัสดีค่ะคุณพลอย” “พลอยไม่ยักรู้ว่าแก้วอยู่ที่นี่ ป

“โธ่...ลูก”แก้วตากอดศรีษะลูกรัก ลูบไปมาสะท้านอยู่ในอก สมควรแล้วหรือที่เธอจะถือทิฐิของตนเองโดยไม่นึกจิตใจของลูก“หัดขับรถเอาไว้บ้าง ไปไหนจะได้ไม่ลำบาก” เสียงเข้มของราชสีห์บอกขณะสอนแก้วตาให้ขับรถในบริเวณของไร่ราชสีห์“ถ้าคุณโตเบื่อจะพาแก้วไป ให้มิ่งพาไปก็ได้ค่ะ”“ก็เป็นเสียแบบเนี้ย” เขาแกล้งว่าไปอย่างนั้นเอง เพราะเห็นแล้วว่าเธออมยิ้มอยู่ ใจจริงก็อยากขับรถเป็นอยู่แล้วเช่นกัน ไม่นานเธอก็เริ่มคล่องแก้วตาจึงขอขับรถไปส่งบุตรชายที่ย้ายเข้ามาเรียนในโรงเรียนเอกชนใกล้กับไร่ราชสีห์ ทีแรกๆเธอก็นั่งรถตอนขาไป พอขากลับเขาจะให้เธอหัดขับกลับเอง ไม่นานแก้วตาก็มั่นใจมากยิ่งขึ้นที่จะใช้รถ จนราชสีห์อนุญาตให้ไปส่งไปรับลูกกลับบ้านได้ในที่สุดวันนี้จึงออกมาส่งบุตรชายและแวะที่ตลาดเพื่อซื้อของสดที่ยังขาดอยู่มาเติม เลือกของจนครบ เดินกลับมาที่รถเธอก็บังเอิญชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งจนฝ่ายนั้นถึงกับเซล้มลงไปที่พื้นทันที“ขอโทษค่ะ”แก้วตาเอ่ยปากบอกวางของลงแล้วจึงเข้าไปช่วยพยุงร่างนั้นที่ลงไปนั่งแปะตรงพื้น เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้ามอง แก้วตาก็ครางเรียกชื่อด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกันไป“ป้าลิ”นางมะลิลูบใบหน้าที่ทรุดโทรม

“ไปเถอะค่ะ แก้วรักคุณ...”“อย่าพูด!” ราชสีห์ตวาดลั่น “ฉันไม่อยากได้ยินตอนนี้ อยากพูดนักก็ออกไปพูดต่อหน้าเจ้าเกล้านู่น พูดต่อหน้าทุกคน แต่อย่ามาพูดตอนนี้” เขาพยายามช่วยเธอ แต่จนแล้วซึ่งหนทางรอดน้ำตาแห่งความอาดูรไหลพรากลงมาสองข้างแก้มของแก้วตา แล้วเธอถึงหันไปสบตากับคเชนทร์ คนที่ยืนรอพยักหน้าให้เธอ แล้วบอกขึ้น“ไปเถอะครับ ผมจะได้เข้ามาช่วยแก้ว ยิ่งพี่ยื้อไว้ผมจะมาช่วยไม่ทัน ไอ้มิ่งไอ้ขวัญมาช่วยกันอุ้มพี่โตเร็ว”ด้วยลำตัวขนาดใหญ่ของราชสีห์ทั้งยังถูกยิงจนใช้ขาทั้งสองข้างไม่ได้ จึงทำให้ต้องช่วยกันหามพาออกไปจนพ้นบ้าน หลังคาที่ไหม้อยู่นานส่งเสียงครืนแล้วเริ่มถล่มลงมาต่อหน้าต่อตาทุกคนในทันที เพียงแค่คล้อยหลังจากที่เคลื่อนย้ายราชสีห์ออกจากบ้านในเสี้ยววินาทีเท่านั้น“แก้ว!” เสียงราชสีห์ตะโกนเรียกชื่อเธอดังก้องไปจนทั่วบริเวณ ก่อนที่เขาจะนิ่งมองกองเพลิงตรงหน้าด้วยดวงตาร้าวราน ปวดหนึบที่ขาสองข้างแค่ไหนไม่เท่ากับในหัวใจของเขาตอนนี้ ราชสีห์ปิดเปลือกตาลงหมดสติลงเวลาต่อมาเพราะเสียเลือดจนเข้าขั้นวิกฤตราชสีห์ถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดใหญ่เพื่อศัลยกรรมกระดูกขาทั้งสองข้างที่แตกละเอียด การผ่าตัดกินเวลานานหลา

หลังกินข้าวพร้อมกันจนเรียบร้อย ทั้งเขาและเธอก็พากันออกมานั่งที่ระเบียงบ้านมองดูบุตรชายที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานที่สนามเล่นกับชายหนุ่มตัวโตอีกสองคน ที่เปลี่ยนหน้าที่ช่วยเหลือราชสีห์ไปเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าเกล้าไปเสียแล้ว“เมื่อวานคุณพลอยมาที่บ้านแน่ะค่ะ มาคนเดียว ลงรถมาได้ก็หน้าบึ้งมาเลย”แก้วตาบอกปนรอยยิ้ม นึกถึงคู่ของพลอยไพลินกับคเชนทร์ทีไร อดยิ้มไม่ได้ทุกที“หึงกันอีกน่ะสิ คู่นี้นี่มันยังไงยังไงอยู่นะ คอยดูเถอะ เดี๋ยวพอน้องพลอยคลอดเจ้าคนในท้องปุ้บ ได้ติดอีกคนปั้บเลย” ราชสีห์บอกราวกับเป็นหมอดูเสียอย่างนั้น หมอเดาล่ะมากกว่า“ทำไมถึงว่าแบบนั้นละคะ”“เชื่อไหมเล่า” ราชสีห์ถามอย่างไม่ต้องการคำตอบแล้วว่าต่อ “เดี๋ยวจะเล่าเรื่องมันกับน้องพลอยให้ฟังว่าคู่นี้จะมีลูกลูกหัวปีท้ายปีได้ยังไง”“ขี้โม้ คราวก่อนก็ยังเล่าไม่จบ เรื่องคุณเล็กกับคุณพลอยนั่นน่ะ ขยักขย่อนทำไมนักก็ไม่รู้”ราชสีห์อ้าปากค้างที่ถูกเธอว่าเอา เลยว่าย้อนคืนให้ “อยากรู้จริงเรื่องของคนอื่นเนี่ย”แก้วตาชักมีโมโห ว่าเขากลับไปอีก “แล้วคุณเกริ่นขึ้นมาทำไม แก้วก็อยากรู้น่ะสิคะ”“สรุปอยากรู้ก็บอกมาเลย อย่ามาอ้างว่า...คุณเกริ่นขึ้นมาทำไมละค