ฝูเจ้าเสวี่ยหยุดชะงักทันที“คุณพูดว่าอะไรนะ?”ฉันปิดสมุดประวัติคนไข้ แล้วผลักส่งกลับไปตรงหน้าเธอ“คนไข้คนนี้ ฉันไม่รักษา”ห้องตรวจเงียบลงฝูเจ้าเสวี่ยจ้องมองมาที่หน้าฉัน คิ้วขมวดเข้มขึ้นเรื่อยๆฝูฉู่ซวี่ที่นั่งบนรถเข็น แม้ใบหน้าจะดูไม่ค่อยดี แต่เห็นได้ว่าพละกำลังยังดีอยู่ผ่านไปยี่สิบปีแล้วพวกเขามีชีวิตที่ดีมากฝูเจ้าเสวี่ยกลายเป็นคุณหนูของกลุ่มบริษัทฝู ส่วนฝูฉู่ซวี่ก็เป็นคนที่ทุกคนในครอบครัวเอาใจใส่เลี้ยงดูอย่างประณีตและพวกเขาอาจจะไม่เคยจำได้เลยว่า แพทย์หัวหน้าฝ่ายอายุรศาสตร์ที่สวมแว่นตาอยู่ตรงหน้านี้ คือลูกชายแท้ๆคนนั้น ที่ถูกพวกเขาขวางไว้นอกประตูบ้านเมื่อครั้งก่อน“ฉันรู้ว่าคุณเป็นแพทย์อายุรศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง การจองคิวตรวจกับคุณก็ไม่ง่ายเลย”“แต่คุณมั่นใจได้เลยว่า เงินไม่ใช่ปัญหา แค่คุณรักษาน้องชายของฉันให้หาย คุณเสนอราคาเท่าไหร่ก็ได้”ฝูเจ้าเสวี่ยใช้สองนิ้วคีบบัตรดำ วางลงบนโต๊ะของฉันฉันก้มมองแวบหนึ่งจากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเธอ“โรงพยาบาลมีกฎระเบียบ และเหตุผลที่ฉันไม่รักษาเขา ก็เพราะอาการของเขาอยู่นอกขอบเขตการรักษาของฉัน”“คุณหมายความว่าอะไร?”ฝูเจ้
Read more