Share

บทที่ 4

Author: ป่าแห่งเสียงกึกก้อง
ณ ขณะนั้น มีห้องถ่ายทอดสดหนึ่งเปิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ตแล้ว

หัวข้อคือ 【ผู้เชี่ยวชาญเลือดเย็นเกียวจิ่งคุกเข่าต่อหน้าสาธารณชน ฉากตรวจรักษาถ่ายทอดสด】

เนื่องจากกลุ่มบริษัทฝูผลักดันเบื้องหลัง รวมกับแรงกระแสจากหัวข้อฮอตฮิตเมื่อวาน ผู้ใช้เน็ตจำนวนมากกำลังอัดอั้นความโกรธ

เพิ่งเปิดการถ่ายทอดสดไม่ถึงสิบนาที มีผู้ชมเข้ามากว่าหนึ่งล้านคน

ข้อความคอมเมนต์เลื่อนผ่านหน้าจอราวกับพายุหิมะ

【คนชั่วคนนี้สุดท้ายก็ยอมคุกเข่าแล้ว! นายทุนทำได้ดีมากครั้งนี้!】 【มาดูกันว่าแพทย์ไร้ฝีมือคนนี้จะขอร้องอับอายอย่างไร!】 【เสียดายฝูฉู่ซวี่ ต้องเผชิญกับแพทย์ปีศาจแบบนี้】

ฝูฉู่ซวี่นอนบนเตียงคนไข้ ใบหน้ายังคงซีดเซียวจนเป็นสีขาว

เมื่อเห็นฉัน เขากระตุกตัวเล็กน้อย “พี่...”

เขาไม่รู้เลยว่า มีดวงตาหลายล้านคู่กำลังเฝ้าดูเขาอยู่

“ไม่ต้องกลัว คราวนี้เขามารักษาเธอแล้ว”

ฝูเจ้าเสวี่ยส่งแอปเปิลให้เขา แล้วยืนขึ้น เดินมาอยู่หน้าฉัน

เนื่องจากรู้ว่ากำลังถ่ายทอดสด เธอจึงแสดงท่าทางที่โอ้อวดมากขึ้นเล็กน้อย

“เกียวจิ่ง เริ่มเลย รีบตรวจรักษาน้องชายของฉัน” “ถ้ารักษาไม่หาย คุณก็ออกจากวงการการแพทย์ไปตลอดกาลได้เลย”

ฉันไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย

และเดินตรงไปยังรถอุปกรณ์การแพทย์ที่ข้างเตียง

ขณะสวมถุงมือ ฉันแอบมองเธอด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง

ฝูเจ้าเสวี่ยกัดฟันแน่น แต่เพราะมีกล้องอยู่ จึงต้องอดทนไม่โต้ตอบ เพียงแต่หัวเราะเยาะเบาๆ

เธอถอยไปยืนข้างๆ กอดอกไว้

ภายในห้องเงียบลง

ฉันหันหลังให้กับกล้องที่ซ่อนอยู่ หยิบเครื่องฟังหัวใจ มาวางบนหน้าอกของฝูฉู่ซวี่

“หายใจเข้า”

“หายใจออก”

ฝูฉู่ซวี่ร่วมมือดีมาก หายใจหนักมาก คิ้วขมวดเป็นก้อน

ข้อความคอมเมนต์เต็มไปด้วยความเห็นใจและคำด่าทอฉันอีกครั้ง

ฉันวางเครื่องฟังหัวใจลง

หยิบรายงานผลตรวจจำนวนมากที่ตระกูลฝูทำไว้ที่โรงพยาบาลหลายแห่งตลอดหลายปี

การวินิจฉัยเขียนว่าหัวใจล้มเหลวระยะสุดท้าย ขาดเลือดในกล้ามเนื้อหัวใจ แต่ละฉบับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ฉันพลิกหน้าเอกสารทีละหน้า คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้มขึ้น

ตรวจดูประมาณห้านาที

จากนั้นโยนกองรายงานลงบนเตียงคนไข้ด้วยเสียง“ปั๊ม”

ถอดถุงมือออก แล้วหันมา

“ฝูฉู่ซวี่ โรคของเธอ ยากที่จะรักษาจริงๆ”

ฝูเจ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะไปทางทิศกล้อง

“หมายความว่าอะไร? คุณไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญเหรอ? แม้แต่คุณก็รักษาไม่หาย? ฉันว่าคุณก็แค่แพทย์ไร้ฝีมือ!”

ข้อความคอมเมนต์เริ่มพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

【แพทย์ไร้ฝีมือ! จริงๆแล้วก็เป็นแค่แพทย์ไร้ฝีมือ!】 【เขาก็แค่อยากโยนความรับผิดชอบ! ตระกูลฝูแบนเขาเร็ว!】

ฉันไม่ใส่ใจ แต่พูดด้วยเสียงอ่อนโยน

“เพราะน้องชายของคุณ เขาไม่ได้ป่วยด้วยซ้ำ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่10

    ฉันหันไปเดินเข้าหาคุณปู่เกียว ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากคุณปู่ที่ยืนถือไม้เท้าอยู่ตรงนั้น มองดูฉันจัดการเรื่องทุกอย่าง ในสายตามีความภูมิใจ และความเสียดาย“พ่อ เราไปกันเถอะ” คุณปู่เกียวพยักหน้ารับเล็กน้อย จากนั้นเขาหันมาและส่งสายตาที่เย็นชาไปยังครอบครัวฝู“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กลุ่มบริษัทเกียวจะยุติธุรกิจทั้งหมดกับกลุ่มบริษัทฝู” “ขอให้ทุกคนดูแลตัวเองด้วย”การ์ดพาพวกเราออกจากห้องผู้ป่วย การถ่ายทอดสดครั้งนี้กลายเป็นเรื่องราวที่ก่อให้เกิดความตื่นเต้นทั่วประเทศ แต่เรื่องราวยังไม่ได้จบลงแค่นั้นฝูฉู่ซวี่ถูกขับออกจากบ้านฝูในวันเดียวกัน และมีการแจ้งความข้อหาฉ้อโกงด้วย เนื่องจากรับประทานยาดิจิทาลิสและยาอื่นๆ เป็นเวลานาน หัวใจของเขาได้รับความเสียหายและอวัยวะที่ไม่สามารถรักษาให้กลับคืนมาได้ เขาแกล้งป่วยมาเป็นเวลายี่สิบปี ในที่สุดเรื่องปลอมกลายเป็นเรื่องจริง โรคภัยกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องทนไปตลอดชีวิตสามวันหลังจากจบการถ่ายทอดสด คุณยายที่มาป่วนเรื่องในวันนั้นถูกค้นข้อมูลทั่วเน็ต เธอทนแรงกดดันไม่ไหว จึงไปสารภาพต่อหน้าตำรวจ เธอยังโพสต์วิดีโอบนอินเทอร์เน็ต ร้องไห้ยอมรับว่าลูกชายของเธอไม่ได้เสียชีวิตเ

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่ 9

    เมื่อฝูฉู่ซวี่ได้ยินคำว่า“ถ่ายทอดสด” สีหน้าของเขาก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเขาหันมองรอบๆ อย่างรวดเร็วราวกับเพิ่งสังเกตเห็นกล้องที่ซ่อนอยู่สายตาเต็มไปด้วยความตกใจกลัวหมอหลิวมองใบรายงานผลตรวจเลือด ในที่สุดก็ค่อยๆ กดศีรษะลงอย่างหมดหนทางห้องพักเงียบไปสองสามวินาทีหลังจากนั้น ฝูฉู่ซวี่ก็เริ่มพยายามปรับอารมณ์อีกครั้ง“พ่อ แม่...ฟังผมอธิบายนะ...”เขาพุ่งมาที่เท้านายท่านฝู จับขากางเกงของเขา“ผมไม่ได้ตั้งใจ...ผมแค่กลัวที่จะเสียพวกคุณไป กลัวว่าเขาจะกลับมาชิงทุกอย่างไป...”น้ำตาที่ไหลรินลงมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีใครมาช่วยเช็ดน้ำตาให้เขาเลยสักคนนายท่านฝูมองลงมาที่เขา สายตามีแต่ร่องรอยของความเกลียดชัง“ถ้าไม่ได้ป่วย ก็อย่าคุกเข่า”นายท่านฝูถอยหลังหนึ่งก้าว ขากางเกงลื่นออกจากมือฝูฉู่ซวี่“ตระกูลฝูเลี้ยงแกมายี่สิบปี ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว”“พรุ่งนี้ ฉันจะให้ทนายกฎหมายชำระสินทรัพย์ บ้าน และกองทุนมรดกทั้งหมดที่อยู่ในชื่อแก สิ่งที่แกได้รับมา ต้องคืนกลับทั้งหมดห้ามขาดแม้แต่สตางค์เดียว”เขาหยุดชะงักสักพักก่อนจะพูดว่า“ตระกูลฝูไม่เลี้ยงคนอกตัญญู”สีหน้าฝูฉู่ซวี่ซีดเซียวราวกับกระดาษอีกครั้ง

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่ 8

    ฉันจัดปกคอเสื้อที่ถูกฉุดให้เรียบร้อย แล้วเดินไปยังหน้าหญิงชราเธอถูกยามรักษาความปลอดภัยกดให้นั่งบนเก้าอี้ ตัวยังคงสั่น แต่น้ำตาไม่ได้ไหลแล้ว“ญาติคนไข้ครับ คุณบอกว่าลูกชายเสียชีวิตบนเตียงคนไข้เมื่อคืน”“ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณไม่ไปจัดงานศพ แต่กลับมาก่อกวนในห้องพิเศษที่ไม่เปิดให้คนภายนอกเข้าได้ล่ะครับ?”ฉันหยุดพูดสักครู่“เนื่องจากลูกชายของคุณเป็นคนไข้ของฉัน กรุณาบอกหน่อยว่าเขาชื่ออะไร ป่วยเป็นโรคอะไร และยาที่ฉันสั่งให้เขาคืออะไร?”สายตาของหญิงชราเริ่มหลบเลี่ยงเธอไม่กล้าแม้กระทั่งสบสายตาฉัน ลูกตากวาดไปซ้ายทีขวาที“ฉัน...ลูกชายฉันชื่อ...” เธอพูดตะกุกตะกัก“เขาป่วยโรคหัวใจ...”“โรคหัวใจประเภทไหน? กล้ามเนื้อหัวใจตาย? หัวใจล้มเหลว? ความผิดปกติของจังหวะหัวใจ? หรืออย่างอื่น?”“ก็...ก็โรคหัวใจแหละ...”“แล้วยาที่ฉันสั่งให้เขาคืออะไร?”“ฉัน...ฉันจำชื่อยาเหล่านั้นไม่ได้! แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นคุณที่ฆ่าเขา”เสียงของเธอค่อยๆ เบาลง และความมั่นใจก็ลดลงเรื่อยๆเช่นกันข้อความคอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดเริ่มเปลี่ยนทิศทาง【จำแม้แต่ยาที่ลูกกินไม่ได้? การมากวนครั้งนี้แกล้งแรงมากเลยนะ】 【แค่บอกว่าโ

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่ 7

    ไม่ถึงสองนาที มีเสียงวุ่นวายดังขึ้นมาจากนอกห้องมีคนร้องไห้โวยวายในทางเดิน เสียงดังขึ้นเรื่อยๆประตูถูกผลักเปิดด้วยเสียงดัง“ปัง”หญิงชราผมขาวสวมเสื้อขนสัตว์เก่าเดินสะดุดวิ่งเข้ามาใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาบวมแดงช้ำ และริมฝีปากที่หย่อนลงการ์ดสองคนเดินตามมาด้านหลัง พยายามดึงเธอไว้อย่างขอไปที ทว่ากลับถูกเธอสะบัดมือออก“เกียวจิ่ง! คืนชีวิตลูกชายของฉันมา!”ทันทีที่เธอเข้ามา เธอมองตรงมาที่ฉัน แล้วพุ่งเข้ามาจับเสื้อกาวน์สีขาวของฉันมือของเธอหยาบกร้าน แต่แรงเยอะมากอย่างไม่น่าเชื่อ“เพราะครอบครัวเรายากจน ไม่ได้ให้เงินใส่ซองคุณ คุณก็แค่จ่ายยาเล็กน้อยไล่ลูกชายฉันกลับไป!”“เมื่อคืนเขาไม่สามารถต่อชีวิตไว้ได้...เป็นคุณที่ฆ่าเขา!”ขณะที่ร้องไห้โวยวายอยู่นั้น เธอก็ฉุดเสื้อฉันอย่างแรงเล็บขูดผ่านหลังมือฉัน จนเจ็บแสบร้อนฉันมองลงมาดู หลังมือมีรอยขีดสองเส้น มีหยดเลือดซึมออกมาฝูเจ้าเสวี่ยกอดแขนไว้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย“หมอเกียว นี่คือจริยธรรมแพทย์ที่คุณพูดเหรอ?” เสียงพูดเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย“ตัวเองติดคดีฆ่าคน ยังมีใจมาวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นได้?”ฝูฉู่ซวี่ที่ยืนข้างฝูเจ้าเสวี่ยก็ถอนห

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่ 6

    สายตาของหมอหลิวกระพริบครู่หนึ่ง“หมอเกียว คุณกล่าวหามาไม่เป็นความจริง! ฉันไม่คิดที่จะทำเรื่องแบบนี้อย่างเด็ดขาด!”“คุณฝู คุณนาย เขากำลังตั้งคำถามต่อจริยธรรมวิชาชีพของผม!”ฝูฉู่ซวี่ตั้งตัวขึ้นมาด้วย ใบหน้าสภาพไม่ดี ริมฝีปากซีด ส่วนเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจและความโกรธ“หมอเกียว ถ้าคุณอยากทำร้ายฉันก็ได้ แต่ทำไมต้องลากหมอหลิวมาเกี่ยวข้องด้วย?”“คุณกล่าวหาว่าฉันแกล้งป่วย หลักฐานอยู่ไหน?”“หลักฐาน?”ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดไฟล์เสียงบันทึกอย่างช้าๆเสียงของฝูฉู่ซวี่ดังขึ้นในห้องพัก“หมอเกียว ฉันรู้ว่าคุณมีทักษะการแพทย์ดี แต่โรคของฉันไม่รุนแรงขนาดนั้น”“พรุ่งนี้ตอนตรวจรักษา ฉันอยากให้คุณช่วยปกปิดจากพ่อแม่และพี่สาวของฉัน แค่บอกว่าอาการของฉันแย่ลง ต้องพักฟื้นอย่างเงียบๆ ห้ามรับสิ่งกระตุ้น”“แค่คุณช่วยเรื่องนี้ นอกจากอุปกรณ์ที่พี่สาวของฉันให้แล้ว ฉันจะโอนเงินยี่สิบห้าล้านบาทให้คุณส่วนตัวด้วย คุณเป็นคนฉลาด รู้ว่าควรเลือกทางไหน”เมื่อเล่นไฟล์เสียงจบลงห้องพักเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเก่าบนกำแพงดังติ๊กต็อกไฟล์เสียงนี้เป็นคำพูดของฝูฉู่ซวี่เมื่อวานนี้เอง ในชาติก่อน ฉันรู้แล้วว่า

  • คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ   บทที่ 5

    “คุณพูดว่าอะไรนะ?”สีหน้าของฝูเจ้าเสวี่ยเปลี่ยนแปลงไปในทันทีเธอจ้องมองฉัน คิ้วขมวดแน่นขึ้น“เกียวจิ่ง คุณพูดจริงเหรอ?”ฉันปิดสมุดประวัติคนไข้ แล้วผลักไปไว้ขอบโต๊ะ“ฉันพูดว่า เขาไม่ได้ป่วย”ห้องพักเงียบไปสองถึงสามวินาทีฝูฉู่ซวี่ไอสองครั้ง เสียงอ่อนแอราวกับบีบออกมาจากลำคอ“พี่...พอแล้ว หมอเกียวบางทีอาจตรวจไม่ได้จริงๆ อย่าบังคับเขาเลย”ฝูเจ้าเสวี่ยจับมือเขาไว้ทันที แล้วหันมาหัวเราะเยาะฉัน“เกียวจิ่ง คุณไม่เห็นสีหน้าตอนนี้ของฉู่ซวี่เหรอ?”“รายงานจากโรงพยาบาลระดับสามหลายแห่ง และการวินิจฉัยจากผู้เชี่ยวชาญต่างประเทศ เมื่อมาถึงปากคุณ กลับกลายเป็นว่าไม่ได้ป่วยอย่างนั้นเหรอ?”“ถ้าคุณไม่มั่นใจที่จะรักษา ก็พูดออกมาตรงๆก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาสร้างเหตุผลแบบนี้”ในห้องถ่ายทอดสดที่ซ่อนอยู่ ข้อความคอมเมนต์เริ่มเลื่อนขึ้น“หมอคนนี้เป็นอะไรนะ? หัวใจล้มเหลวระยะสุดท้ายกลายเป็นคนไม่ได้ป่วย?”“ก่อนหน้านี้โอ้อวดว่าเก่งมาก ตอนนี้กลับไม่กล้ายอมรับเรื่องโรค?”นายท่านฝูที่นั่งข้างๆ ไม่พูดคำใดมาตลอด ตอนนี้ก็เปิดปากพูด“หมอเกียว หากทักษะการแพทย์ของคุณมีจำกัด และตรวจรักษาโรคนี้ไม่ได้ เราไม่บังคับ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status