คนไข้คนนี้ ฉันขอไม่รับ

ฝูเจ้าเสวี่ยหยุดชะงักทันที

“คุณพูดว่าอะไรนะ?”

ฉันปิดสมุดประวัติคนไข้ แล้วผลักส่งกลับไปตรงหน้าเธอ

“คนไข้คนนี้ ฉันไม่รักษา”

ห้องตรวจเงียบลง

ฝูเจ้าเสวี่ยจ้องมองมาที่หน้าฉัน คิ้วขมวดเข้มขึ้นเรื่อยๆ

ฝูฉู่ซวี่ที่นั่งบนรถเข็น แม้ใบหน้าจะดูไม่ค่อยดี แต่เห็นได้ว่าพละกำลังยังดีอยู่

ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว

พวกเขามีชีวิตที่ดีมาก

ฝูเจ้าเสวี่ยกลายเป็นคุณหนูของกลุ่มบริษัทฝู ส่วนฝูฉู่ซวี่ก็เป็นคนที่ทุกคนในครอบครัวเอาใจใส่เลี้ยงดูอย่างประณีต

และพวกเขาอาจจะไม่เคยจำได้เลยว่า แพทย์หัวหน้าฝ่ายอายุรศาสตร์ที่สวมแว่นตาอยู่ตรงหน้านี้ คือลูกชายแท้ๆคนนั้น ที่ถูกพวกเขาขวางไว้นอกประตูบ้านเมื่อครั้งก่อน

“ฉันรู้ว่าคุณเป็นแพทย์อายุรศาสตร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมือง การจองคิวตรวจกับคุณก็ไม่ง่ายเลย”

“แต่คุณมั่นใจได้เลยว่า เงินไม่ใช่ปัญหา แค่คุณรักษาน้องชายของฉันให้หาย คุณเสนอราคาเท่าไหร่ก็ได้”

ฝูเจ้าเสวี่ยใช้สองนิ้วคีบบัตรดำ วางลงบนโต๊ะของฉัน

ฉันก้มมองแวบหนึ่ง

จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเธอ

“โรงพยาบาลมีกฎระเบียบ และเหตุผลที่ฉันไม่รักษาเขา ก็เพราะอาการของเขาอยู่นอกขอบเขตการรักษาของฉัน”

“คุณหมายความว่าอะไร?”

ฝูเจ้าเสวี่ยตะลึงอีกครั้ง

“ฉันไปถามมาแล้ว คุณสามารถช่วยคนที่หัวใจล้มเหลวระยะสุดท้ายให้รอดได้”

“น้องชายของฉันแค่มีเสียงผิดปกติที่หัวใจ เจ็บหน้าอกเป็นครั้งคราว คุณบอกว่ารักษาไม่ได้อย่างนั้นหรอ”

ฝูฉู่ซวี่ไอสองครั้ง แล้วดึงเสื้อของฝูเจ้าเสวี่ย

“พี่ พอเถอะ ฉันไม่อยากให้พี่ลดตัวลงมาขอร้องเพื่อฉัน”

ท่าทางแบบนี้ เหมือนกับตอนที่เขากล่าวหาว่าฉันผลักเขาตกบันไดในชาติก่อน

ฝูเจ้าเสวี่ยรู้สึกสงสารจับใจ จับมือเขาไว้ทันที

เมื่อมองมาที่ฉันอีกครั้ง สายตาเธอแหลมคมราวกับมีด

“หมอเกียว คิดว่าเงินของฉันน้อยไปใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นฉันเปลี่ยนเงื่อนไขใหม่”

“ขอแค่คุณรับรักษาน้องชายของฉันวันนี้ พรุ่งนี้ กลุ่มบริษัทฝูจะบริจาคอุปกรณ์การแพทย์มูลค่าร้อยห้าสิบล้านบาทให้กับฝ่ายอายุรศาสตร์ของโรงพยาบาลคุณ”

“เงื่อนไขนี้ พอหรือยัง”

แพทย์ฝึกหัดหลายคนที่ยืนข้างๆ ต่างอุทานด้วยความตกใจ

แต่ฉันไม่ขยับแม้แต่น้อย

“คุณฝู ฉันเลือกรักษาคนไข้ตามอาการ ไม่ใช่ตามเงิน”

“โรคของน้องชายคุณ ฉันไม่รักษา กรุณาเอาบัตรกลับไป และออกไปจากห้องตรวจด้วย”

ฝูเจ้าเสวี่ยหัวเราะเยาะเบาๆ สายตานั้นที่ดูหมิ่นอย่างมาก

“ก็แค่ไม่มั่นใจว่าจะรักษาน้องชายของฉันให้หายได้ ผู้เชี่ยวชาญชั้นนำหรอ ฉันว่าทั้งหมดก็แค่สร้างเรื่องขึ้นมานั่นแหละ”

“พี่ อย่าพูดเลย ฉันเจ็บหน้าอก...”

ฝูฉู่ซวี่จับหน้าอก หายใจลำบากอย่างมาก

“ฉู่ซวี่!” ฝูเจ้าเสวี่ยตกใจ รีบสั่งให้บอดี้การ์ดเข็นรถเข็น

เมื่อเดินไปถึงประตู เธอหันกลับมาจ้องฉันอีกครั้ง

หลังจากพวกเขาไปแล้ว ฉันจับหยกก้อนเย็นที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉันเพิ่งตรวจคนไข้ตามห้องเสร็จ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ปกติยิ้มแย้มก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“เกียวจิ่ง คุณถูกไล่ออกแล้ว”

ฉันหยุดปากกา พร้อมเงยหน้าขึ้นมองเขา

“เหตุผลล่ะ?”

“เหตุผลหรอ” ผู้อำนวยการจมเสียงดัง

“เมื่อวานคุณมีท่าทีอย่างไรกับคุณฝู แพทย์ควรมีใจเมตตา คุณมีจริยธรรมในวิชาชีพหรือเปล่า กล้าปฏิเสธการรักษาคนไข้โรคร้าย”

ฉันเลื่อนสายตาลง มองเห็นนาฬิกาเรือนใหม่ที่ข้อมือเขา

ที่เมื่อวานยังไม่มี

ฉันเข้าใจแล้ว

“เธอบริจาคเงินให้คุณเท่าไหร่” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ใบหน้าผู้อำนวยการเปลี่ยนสีทันที หลังจากนั้นก็โกรธจนหน้าแดง

“คุณพูดอะไรไร้สาระ นี่คือการตัดสินของคณะกรรมการโรงพยาบาล รีบเก็บของแล้วไปให้พ้น”