All Chapters of เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท: Chapter 1 - Chapter 10

หนึ่งสัปดาห์ก่อน ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของบริษัทว่างลงทุกคนต่างคิดว่าตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคต้องเป็นของฉันอย่างแน่นอนเพราะตอนนี้ “โปรเจกต์ใหญ่” ที่บริษัทกำลังจะเปิดใช้งาน ฉันเป็นคนรับผิดชอบอยู่เพียงคนเดียวเทคโนโลยีหลักของโปรเจกต์ก็เป็นฉันที่แก้ปัญหาจนสำเร็จแต่ใครจะคิดว่าพอประกาศแต่งตั้งออกมา ทุกคนกลับต้องตกตะลึง เพราะจู่ ๆ ก็มีผู้บริหารคนหนึ่งถูกส่งตรงมารับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคแถมยังเป็นผู้บริหารที่ไม่รู้เรื่อง “เทคนิค” อีกด้วยคนคนนั้นก็คือหลิวอาเจี๋ยลูกน้องต่างพากันไม่พอใจแทนฉัน บอกว่าเดิมทีตำแหน่งนี้ก็ควรเป็นของฉันแต่ฉันกลับไม่ได้ใส่ใจ เพราะคิดว่าการทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุดแต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงก็คือ หลังจากหลิวอาเจี๋ยขึ้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค นอกจากจะไม่รู้เรื่องเทคนิคแล้ว ยังชอบหาเรื่องให้พวกเราวุ่นวายอยู่บ่อย ๆ ครั้งนี้ถึงขั้นร่วมมือกับฝ่ายบุคคลออกกฎใหม่ขึ้นมาปัสสาวะห้ามเกินสองนาที ถ่ายหนักห้ามเกินห้านาทีกฎใหม่เพิ่งเริ่มใช้ เขาก็เอาฉันมาเชือดเป็นคนแรกเพื่อแสดงอำนาจทันทีตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าห้องทำงานของผู้จัดการให

ฉันไม่พูดอะไร ยังคงนิ่งเงียบหลิวอาเจี๋ยยิ่งได้ใจ “ตอนนี้ผู้จัดการเว่ยยอมให้โอกาสนายแล้ว นายก็ควรคว้าเอาไว้ให้ดี”“แต่ถึงตอนนี้นายจะยอมอยู่ต่อ ฉันก็ยังคิดว่านายไม่เหมาะจะอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายเทคนิคต่อไปแล้ว”“เหรอ? แล้วผมเหมาะกับตำแหน่งอะไรล่ะ?” ฉันถาม“ก็ลดไปเป็นพนักงานธรรมดา แล้วให้อยู่ในช่วงดูพฤติกรรมต่อไป” หลิวอาเจี๋ยกอดอก “เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็เอาใบลาออกของนายไสหัวออกไปได้”“ไอ้โง่” ฉันพ่นคำด่าออกมาสองคำหลิวอาเจี๋ยเดือดขึ้นมาทันที “นายว่าอะไรนะ? นายว่าใครโง่?”ฉันไม่สนใจเขาอีก ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตน“ผู้จัดการเว่ย รบกวนเซ็นให้ผมด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงต้องยื่นเรื่องเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาทแรงงานเพื่อลาออก” ฉันพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์พวกเขาคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่มีใครต้องการ?ฉันมีข้อเสนอให้เข้าทำงานจาก “เฮดฮันเตอร์” อยู่หลายรายเพียงแต่ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าตัวเองไปได้ดีในบริษัทนี้ อีกทั้งยังรู้สึกว่าผู้จัดการเว่ยค่อนข้างไว้วางใจฉัน จึงไม่เคยคิดจะลาออกเมื่อผู้จัดการเว่ยเห็นว่าฉันยืนกราน เขาก็ถอนหายใจออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า “เสี่ยวเทียน ในเมื่อนา

เขาบอกฉันว่าหลิวอาเจี๋ยไปหาคนเก่งระดับแนวหน้าด้าน AI จากข้างนอกมา เพื่อแก้ปัญหาบั๊กของโมเดลน้ำเสียงของเพื่อนร่วมงานเต็มไปด้วยความกังวล “ฉันกลัวว่าคนที่เขาหามาจะไม่เอาไหน ถึงตอนนั้นไม่เพียงแก้บั๊กไม่ได้ แต่อาจทำให้ความพยายามตลอดหลายเดือนของพวกเราสูญเปล่าไปด้วย นายก็รู้ว่าทุกคนกำลังรอโบนัสล็อตนี้อยู่!”“บั๊กของโมเดลนี้ นอกจากฉันแล้วไม่มีใครแก้ได้ วางใจเถอะ พวกนายร่วมทุ่มเทกับฉันมานานขนาดนี้ ฉันไม่ยอมยืนมองความพยายามของทุกคนสูญเปล่าไปต่อหน้าต่อตาหรอก พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปบริษัทสักรอบ”วันรุ่งขึ้น ตอนที่ฉันไปถึงบริษัท หลิวอาเจี๋ยกับคนอื่น ๆ กำลังแก้บั๊กของโมเดลกันอยู่เมื่อเห็นฉันปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน หลิวอาเจี๋ยก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเหน็บแนมว่า “นี่อดีตหัวหน้าฝ่ายของเราไม่ใช่เหรอ? กลับมาทำไมล่ะ? หรือว่าข้างนอกหางานไม่ได้ เลยคิดจะกลับมาทำงานที่บริษัทอีก?”เขามองฉันด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “เดิมทีฉันก็คิดจะให้โอกาสนายอยู่หรอก แต่ตอนนี้บริษัทมีคนที่เก่งกว่านายเข้ามาแล้ว แบบนี้นายจะอยู่บริษัทต่อไปก็คงไม่มีความหมายอะไรนัก”ฉันกำลังจะอ้าปากพูด แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง “แต

ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “คุณรู้จักผมเหรอ?”“แน่นอนครับ ตอนอยู่มหาวิทยาลัย รุ่นพี่เป็นไอดอลของผมเลย”ชายหนุ่มบอกว่าเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน ตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่ง ฉันก็เรียนอยู่ปีสี่แล้ว“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยได้ยินเรื่องของรุ่นพี่สวี่ และชื่นชมรุ่นพี่มาตลอด อยากเจอตัวจริงสักครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาส ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอรุ่นพี่ในสถานการณ์แบบนี้” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “รุ่นพี่ คุณก็ได้รับเชิญมาแก้บั๊กของโมเดลเหมือนกันเหรอครับ?”ฉันส่ายหน้า “โมเดล AI ตัวนี้ผมเป็นคนทำเอง เพียงแต่ช่วงก่อนหน้านี้ผมลาออกจากบริษัทนี้ไปแล้ว”ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปมองหลิวอาเจี๋ยแล้วพูดเหน็บแนมว่า “คุณนี่มีตาหามีแววไม่จริง ๆ รู้ไหมว่ารุ่นพี่สวี่เก่งแค่ไหนในวงการ AI? มีคนมากมายอยากดึงตัวเขาไปร่วมงาน แต่เขาปฏิเสธหมด ตอนนี้ผมบอกคุณได้อย่างชัดเจนเลยว่า นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครแก้บั๊กของโมเดลนี้ได้”หลิวอาเจี๋ยถึงกับหน้ามืด แทบอยากเป็นลมไปเสียตรงนั้นดูเหมือนว่าตอนนี้ทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือต้องขอร้องฉันหลิวอาเจี๋ยเหลือบมองมาทางฉันโดยไม

ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางยอมขอโทษฉัน“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาทำงานที่บริษัท”ฉันหันไปมองผู้จัดการเว่ย เดิมทีคิดว่าจะจากกันด้วยดี แต่กลับถูกเขาต่อว่าเสียยกใหญ่“สวี่เสี่ยวเทียน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดนี้? นายก็รู้ดีว่าโมเดลตัวนี้สำคัญกับบริษัทมากแค่ไหน แต่กลับไม่ยอมยื่นมือช่วย นายคิดจะยืนดูบริษัทล้มละลายไปต่อหน้าต่อตาเหรอ?” ผู้จัดการเว่ยยิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์ “ตอนเข้าบริษัทใหม่ ๆ นายรับปากกับฉันว่ายังไง? นายบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะช่วยฉันโดยไม่มีเงื่อนไข แล้วตอนนี้ล่ะ? แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ นายก็จะทิ้งบริษัทไปโดยไม่สนใจแล้ว”บางครั้งพอหมดคำจะพูดจริง ๆ คนเราก็ได้แต่หัวเราะออกมา“ผู้จัดการเว่ย ในเมื่อคุณจำสิ่งที่ผมเคยพูดได้ ก็น่าจะจำสิ่งที่ตัวเองเคยพูดไว้ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อตัวคุณเองยังทำไม่ได้ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้ผมทำ?”เมื่อถูกฉันย้อนถาม สีหน้าของผู้จัดการเว่ยก็ขรึมลงทันที“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ตอนนี้สถานการณ์มันพิเศษ พูดไปพูดมา นายก็แค่คิดว่าฉันให้เงินนายไม่มากพอเท่านั้นแหละ นายต้องการเท่าไหร่ก็บอกมาต