LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 11
“คนที่สอนและปั้นพวกเรามาคือหัวหน้าสวี่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?” มีคนหนึ่งพูดแย้งขึ้นมาผู้จัดการเว่ยโกรธจนตัวสั่น “ถ้าฉันไม่ให้เวทีพวกนาย พวกนายจะมีโอกาสอย่างทุกวันนี้ได้ยังไง? อีกอย่าง สวี่เสี่ยวเทียนเพิ่งไปทำงานที่นั่นเอง พูดกันตรง ๆ เถอะ แม้แต่ช่วงฝึกงานจะผ่านหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ พวกนายพากันลาออกตามเขาไปแบบไม่คิดให้ดี ไม่กลัวสุดท้ายจะตกงานกันหมดหรือไง?”“เรื่องนี้พวกนายวางใจได้เลย ฉันไม่ได้เป็นแค่พนักงานของบริษัทนั้น แต่ยังถือหุ้นของบริษัทด้วย ฉันรับรองว่าหลังจากพวกนายย้ายไป เงินเดือนจะสูงกว่าที่นี่แน่นอน”เมื่อได้รับคำรับรองจากฉัน พวกเขาก็ยิ่งแน่วแน่ที่จะย้ายงานมากขึ้น“พวกโง่ทั้งนั้น รอเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!” รุ่นน้องหนุ่มคนนั้นหันมายิ้มให้ฉัน “รุ่นพี่สวี่ พาผมไปด้วยคนได้ไหมครับ? ไม่ต้องให้เงินเดือนผมก็ได้”“ได้สิ!”ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงนำข้อมูลแกนหลักของโมเดลติดตัวไป พร้อมกับพาเพื่อนร่วมงานที่มีแนวคิดและเป้าหมายเดียวกันกลุ่มนี้ไปยังบริษัทใหม่ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาก่อนหน้านี้ ไม่นานพวกเราก็พัฒนาโมเดล AI ที่ทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าเดิมออกมาได้ส่วนทางผู้จัดการเว่ย เมื่อไม่ม
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 10
ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางยอมขอโทษฉัน“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาทำงานที่บริษัท”ฉันหันไปมองผู้จัดการเว่ย เดิมทีคิดว่าจะจากกันด้วยดี แต่กลับถูกเขาต่อว่าเสียยกใหญ่“สวี่เสี่ยวเทียน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวขนาดนี้? นายก็รู้ดีว่าโมเดลตัวนี้สำคัญกับบริษัทมากแค่ไหน แต่กลับไม่ยอมยื่นมือช่วย นายคิดจะยืนดูบริษัทล้มละลายไปต่อหน้าต่อตาเหรอ?” ผู้จัดการเว่ยยิ่งพูดก็ยิ่งมีอารมณ์ “ตอนเข้าบริษัทใหม่ ๆ นายรับปากกับฉันว่ายังไง? นายบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะช่วยฉันโดยไม่มีเงื่อนไข แล้วตอนนี้ล่ะ? แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ นายก็จะทิ้งบริษัทไปโดยไม่สนใจแล้ว”บางครั้งพอหมดคำจะพูดจริง ๆ คนเราก็ได้แต่หัวเราะออกมา“ผู้จัดการเว่ย ในเมื่อคุณจำสิ่งที่ผมเคยพูดได้ ก็น่าจะจำสิ่งที่ตัวเองเคยพูดไว้ได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อตัวคุณเองยังทำไม่ได้ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้ผมทำ?”เมื่อถูกฉันย้อนถาม สีหน้าของผู้จัดการเว่ยก็ขรึมลงทันที“มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ตอนนี้สถานการณ์มันพิเศษ พูดไปพูดมา นายก็แค่คิดว่าฉันให้เงินนายไม่มากพอเท่านั้นแหละ นายต้องการเท่าไหร่ก็บอกมาต
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 9
หลิวอาเจี๋ยมองฉันด้วยสีหน้าตกตะลึง “ถ้านายไม่ได้คิดจะกลับมาทำงาน แล้วมาบริษัททำไม?”“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณ?” ฉันตอบอย่างเย็นชาหลิวอาเจี๋ยจ้องฉัน ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก่อนจะหัวเราะออกมา “ฉันรู้แล้ว นายยังติดใจกับเรื่องที่ฉันหักโบนัสโปรเจกต์ของนายครั้งก่อนอยู่แน่ ๆ เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะจ่ายโบนัสโปรเจกต์ให้นายครบทุกบาททุกสตางค์ แล้ววันนี้นายก็กลับมาทำงาน ตำแหน่งก็ยังเป็นตำแหน่งเดิม เป็นไง?”ฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้ว ราวกับว่านี่เป็นความกรุณาครั้งใหญ่ที่เขาหยิบยื่นให้ฉันฉันยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย “คุณคิดว่าผมลาออกจากบริษัทเพราะเงินงั้นเหรอ?”“ไม่งั้นล่ะ?” หลิวอาเจี๋ยหมดความอดทนขึ้นมาทันที “เอาล่ะ หัวหน้าสวี่ คนเรายอมตายเพื่อเงิน นกยอมตายเพื่ออาหาร ฉันยอมจ่ายโบนัสโปรเจกต์ให้นายแล้ว นายก็อย่าได้คืบจะเอาศอกนักเลย”ฉันหัวเราะออกมา ตอนนั้นที่ฉันตัดสินใจลาออกจากบริษัท ส่วนหนึ่งเป็นเพราะหลิวอาเจี๋ยหักโบนัสโปรเจกต์ของฉันจริง แต่เหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่าคือท่าทีของผู้จัดการเว่ยแม้กระทั่งตอนนี้ ผู้จัดการเว่ยก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยปากด้วยตัวเองฉันหันไปมองผู้จัดการเว่ย ก่อนจะถามเ
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 8
ฉันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า “คุณรู้จักผมเหรอ?”“แน่นอนครับ ตอนอยู่มหาวิทยาลัย รุ่นพี่เป็นไอดอลของผมเลย”ชายหนุ่มบอกว่าเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับฉัน ตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่ง ฉันก็เรียนอยู่ปีสี่แล้ว“ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยได้ยินเรื่องของรุ่นพี่สวี่ และชื่นชมรุ่นพี่มาตลอด อยากเจอตัวจริงสักครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาส ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอรุ่นพี่ในสถานการณ์แบบนี้” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “รุ่นพี่ คุณก็ได้รับเชิญมาแก้บั๊กของโมเดลเหมือนกันเหรอครับ?”ฉันส่ายหน้า “โมเดล AI ตัวนี้ผมเป็นคนทำเอง เพียงแต่ช่วงก่อนหน้านี้ผมลาออกจากบริษัทนี้ไปแล้ว”ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปมองหลิวอาเจี๋ยแล้วพูดเหน็บแนมว่า “คุณนี่มีตาหามีแววไม่จริง ๆ รู้ไหมว่ารุ่นพี่สวี่เก่งแค่ไหนในวงการ AI? มีคนมากมายอยากดึงตัวเขาไปร่วมงาน แต่เขาปฏิเสธหมด ตอนนี้ผมบอกคุณได้อย่างชัดเจนเลยว่า นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครแก้บั๊กของโมเดลนี้ได้”หลิวอาเจี๋ยถึงกับหน้ามืด แทบอยากเป็นลมไปเสียตรงนั้นดูเหมือนว่าตอนนี้ทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือต้องขอร้องฉันหลิวอาเจี๋ยเหลือบมองมาทางฉันโดยไม
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 7
คราวนี้โมเดลเรียกได้ว่าพังไปแล้วฉันมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ต่อจากนี้ก็แค่รอดูหลิวอาเจี๋ยรับผลจากสิ่งที่ตัวเองก่อ“เฮ้อ จบกัน ดูท่าความพยายามตลอดหลายเดือนของพวกเราคงสูญเปล่าหมดแล้ว”“หลิวอาเจี๋ยนี่ไม่รู้เรื่อง AI สักนิด แถมยังไปหาคนที่มีแต่ชื่อแต่ไร้ฝีมือมาอีก ทำพวกเราซวยกันหมดแล้ว”เพื่อนร่วมงานที่เคยช่วยกันพัฒนาโมเดลกับฉันก่อนหน้านี้ ต่างมีสีหน้าผิดหวังกันถ้วนหน้าฉันจึงปลอบพวกเขา “ไม่เป็นไร ยังมีฉันอยู่!”ครึ่งชั่วโมงต่อมา ด้วยความพยายามของชายหนุ่มคนนั้น โมเดลก็ค้างสนิทหลิวอาเจี๋ยระเบิดอารมณ์ทันที “ไหนนายบอกว่าเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ปัญหาแค่นี้ยังแก้ไม่ได้เลย!”ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะสวนกลับว่า “ปัญหาเล็ก ๆ น่ะผมแก้ได้ แต่บั๊กที่คุณให้ผมแก้มันเป็นปัญหาใหญ่ นอกจากคนที่ออกแบบโมเดลนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ผมคิดว่าไม่มีใครแก้ได้หรอก”“ตอนนี้เพิ่งมาพูดเรื่องพวกนี้ มันสายเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” หลิวอาเจี๋ยพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง “คุณรับเงินไปแล้วนะ ถ้าแก้ไม่ได้ก็คืนเงินมา”“คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนแรกเราเซ็นสัญญากันไว้? แล้วตอนนั้นผมก็บอกชัดเจนแล้วว่าผมรับประกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะ
เข้าห้องน้ำเกินเวลาหนึ่งนาที บริษัทหักโบนัสฉันหนึ่งล้านบาท บทที่ 6
เขาบอกฉันว่าหลิวอาเจี๋ยไปหาคนเก่งระดับแนวหน้าด้าน AI จากข้างนอกมา เพื่อแก้ปัญหาบั๊กของโมเดลน้ำเสียงของเพื่อนร่วมงานเต็มไปด้วยความกังวล “ฉันกลัวว่าคนที่เขาหามาจะไม่เอาไหน ถึงตอนนั้นไม่เพียงแก้บั๊กไม่ได้ แต่อาจทำให้ความพยายามตลอดหลายเดือนของพวกเราสูญเปล่าไปด้วย นายก็รู้ว่าทุกคนกำลังรอโบนัสล็อตนี้อยู่!”“บั๊กของโมเดลนี้ นอกจากฉันแล้วไม่มีใครแก้ได้ วางใจเถอะ พวกนายร่วมทุ่มเทกับฉันมานานขนาดนี้ ฉันไม่ยอมยืนมองความพยายามของทุกคนสูญเปล่าไปต่อหน้าต่อตาหรอก พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปบริษัทสักรอบ”วันรุ่งขึ้น ตอนที่ฉันไปถึงบริษัท หลิวอาเจี๋ยกับคนอื่น ๆ กำลังแก้บั๊กของโมเดลกันอยู่เมื่อเห็นฉันปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน หลิวอาเจี๋ยก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเหน็บแนมว่า “นี่อดีตหัวหน้าฝ่ายของเราไม่ใช่เหรอ? กลับมาทำไมล่ะ? หรือว่าข้างนอกหางานไม่ได้ เลยคิดจะกลับมาทำงานที่บริษัทอีก?”เขามองฉันด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “เดิมทีฉันก็คิดจะให้โอกาสนายอยู่หรอก แต่ตอนนี้บริษัทมีคนที่เก่งกว่านายเข้ามาแล้ว แบบนี้นายจะอยู่บริษัทต่อไปก็คงไม่มีความหมายอะไรนัก”ฉันกำลังจะอ้าปากพูด แต่เขากลับพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง “แต
