บทที่ 3

ผู้จัดการเว่ยเพียงมองดูอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา ราวกับกำลังชมเรื่องสนุก

เขายกชาขึ้นจิบเบา ๆ

ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวจึงพูดว่า “ผู้จัดการเว่ย ผมเข้าห้องน้ำเกินเวลาไปหนึ่งนาที เขากลับหักโบนัสโปรเจกต์ของผมหนึ่งล้านบาท จะบันทึกความผิด แถมยังให้ผมเขียนหนังสือสำนึกผิดอีก คุณคิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอ?”

หลิวอาเจี๋ยรีบพูดขึ้นทันที “มีอะไรไม่สมเหตุสมผล? นายทำผิดก็ต้องรับโทษ ถ้าฉันไม่ลงโทษนาย ต่อไปทุกคนก็จะเห็นกฎบริษัทเป็นแค่ลมปาก”

หลังจากหลิวอาเจี๋ยพล่ามไร้สาระไปอีกยกใหญ่

ผู้จัดการเว่ยจึงค่อย ๆ วางถ้วยชาลง “เสี่ยวเทียน นายเองก็เป็นพนักงานเก่าของบริษัทแล้ว ทำผิดก็ต้องยอมรับบทลงโทษ ไม่อย่างนั้นจะไม่เป็นผลดีต่อการบริหารจัดการของบริษัทให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน”

พอได้ยินแบบนั้น ใจฉันก็เย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง

ฉันเริ่มตระหนักว่า ที่หลิวอาเจี๋ยกล้าทำเรื่องนี้ก็เพราะได้รับการยินยอมโดยปริยายจากผู้จัดการเว่ย

คงเพราะเห็นว่าสีหน้าฉันไม่ค่อยดี จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดว่า “แต่ที่อาเจี๋ยหักโบนัสนายหนึ่งล้านบาทก็ค่อนข้างหนักไปหน่อยจริง ๆ แต่สถานการณ์แบบนี้ก็ต้องใช้มาตรการเข้มงวด พนักงานในบริษัทไม่น้อยอาศัยเวลาเข้าห้องน้ำแอบอู้งาน เขาทำแบบนี้ก็เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู นายเองก็เป็นฝ่ายบริหารของบริษัท ต้องเข้าใจเขาให้มากหน่อยนะ”

“เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันชดเชยให้นายเป็นการส่วนตัวสองหมื่นห้าพันบาท ส่วนโบนัสโปรเจกต์ ต่อไปยังมีโอกาสอีกเยอะ พอโปรเจกต์นี้เสร็จก็ยังมีโปรเจกต์ต่อไป ขอแค่นายตั้งใจทำงาน บริษัทก็เป็นเวทีให้นายได้แสดงฝีมือ และจะไม่ปล่อยให้นายเสียเปรียบแน่นอน” ผู้จัดการเว่ยพูดพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง

ตอนนี้ใจฉันจมดิ่งลงถึงก้นเหวแล้ว

ฉันรู้ว่าพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ “ผู้จัดการเว่ย เงินชดเชยสองหมื่นห้าพันบาทไม่ต้องหรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อน”

ฉันไม่รอให้ผู้จัดการเว่ยตอบ หันหลังเดินออกจากห้องทำงานทันที

เสียงหลิวอาเจี๋ยตำหนิดังไล่หลังมา “คนอะไร ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!”

ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ที่บอกว่าจะเอาฉันมาเป็น “กรณีตัวอย่าง” ที่แท้ก็แค่พอฉันหมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้งเท่านั้น

ตอนนี้โปรเจกต์เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้ว และกำลังจะเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ

พวกเขาก็แค่หาเรื่องในจังหวะนี้ เพื่อฮุบโบนัสโปรเจกต์ของฉันไปเท่านั้น

เมื่อนึกถึงวันคืนมากมายที่ฉันทุ่มเททำงานอย่างหนัก

แต่สุดท้ายกลับต้องมาเจอกับสภาพแบบนี้

มันทำให้ฉันหมดใจกับบริษัทอย่างสิ้นเชิง

ฉันกลับไปที่ทีมของตัวเอง

ทุกคนต่างพากันเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเรื่องเป็นยังไงบ้างแล้ว

พร้อมถามว่าผู้จัดการเว่ยได้ช่วยพูดให้ความเป็นธรรมกับฉันหรือเปล่า

“เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว ผมตัดสินใจว่าจะลาออก”

พอเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ ได้ยินว่าฉันจะลาออก ต่างก็พากันบอกว่าจะลาออกตามฉันไปด้วย

ฉันรีบห้ามทุกคนไว้ทันที

ตอนนี้ฉันเองก็ลาออกทั้งที่ยังไม่มีงานใหม่ และยังไม่มีบริษัทที่เหมาะสมให้ไปทำงานต่อ

ถ้าทุกคนต้องตกงานเพราะฉันขึ้นมา มันคงไม่ดีกับใครทั้งนั้น

หลังจากปลอบทุกคนจนสงบลงแล้ว

ฉันก็รีบเขียนจดหมายลาออกฉบับหนึ่งส่งให้ฝ่ายบุคคลของบริษัท

จากนั้นก็เก็บข้าวของเตรียมตัวออกจากบริษัททันที

ประมาณห้านาทีต่อมา ผู้จัดการเว่ยเรียกฉันไปที่ห้องทำงาน และหลิวอาเจี๋ยก็อยู่ที่นั่นด้วย

“สวี่เสี่ยวเทียน นายหมายความว่ายังไง? เพิ่งถูกบริษัทลงโทษก็จะลาออกเลยเหรอ? ความสามารถในการรับแรงกดดันของนายต่ำเกินไปหรือเปล่า”

“รับแรงกดดันได้แค่นี้ ฉันว่านายไม่มีคุณสมบัติจะเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคด้วยซ้ำ”

ฉันหัวเราะเบา ๆ “คุณพูดถูก เพราะงั้นตอนนี้ผมถึงลาออกไง ผู้จัดการเว่ย เซ็นให้ผมเถอะ”

ผู้จัดการเว่ยจ้องมาที่ฉัน “เสี่ยวเทียน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ถึงกับต้องลาออกหรอกมั้ง”

ฉันหัวเราะหึ ๆ โบนัสหนึ่งล้านบาทนี่เรียกว่าเรื่องเล็กเหรอ?

ยังจะให้ฉันเขียนหนังสือสำนึกผิดสองพันคำ แล้วขึ้นไปสำนึกผิดต่อหน้าทุกคนอีก

นี่มันเท่ากับทำให้ฉันอับอาย

ฉันเสียหายทั้งเรื่องเงินและศักดิ์ศรี

นี่เรียกว่าเรื่องเล็กงั้นเหรอ?

“เสี่ยวเทียน ตอนนี้งานข้างนอกหายาก อย่าทำอะไรด้วยอารมณ์เลย” ผู้จัดการเว่ยพูด

“นั่นสิ โลกนี้ขาดใครไปก็ยังหมุนต่อ บริษัทขาดนายไปก็ไม่ได้เสียหายอะไรเลย ตรงกันข้าม นายต่างหากที่พอออกจากบริษัทแล้วจะเสียหายขนาดไหนก็ยังไม่รู้ นายก็อายุสามสิบกว่าแล้ว คิดจริง ๆ เหรอว่าจะยังมีบริษัทไหนอยากรับนาย?” หลิวอาเจี๋ยพูดด้วยท่าทางหยิ่งผยอง