All Chapters of คนเก่าไร้ใจ ไม่รอวสันต์ตำหนักบูรพา: Chapter 1 - Chapter 10

คืนวันถัดมา แม่นมซุนที่อยู่ข้างกายพี่สาวนำป้ายผ่านประตูจวนมาให้“พระชายารอง รถม้าจอดรออยู่ที่ประตูมุมตะวันตกแล้ว”“พระชายารัชทายาทตรัสว่า รอองค์ชายหายกริ้วแล้ว พระองค์จะเสด็จมารับท่านกลับเอง”ข้าไม่ได้เอาสัมภาระไปด้วยมีเพียงปิ่นเงินอันหนึ่งที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ และเขี้ยวหมาป่าที่แตกร้าวแล้วชิ้นนั้นหลังออกจากจวนองค์รัชทายาท ข้าถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกจริงๆข้าเปิดม่านรถ มองประตูแดงของจวนที่ค่อยๆ ห่างออกไปเมื่อเจ็ดปีก่อน ข้าร้องไห้ถูกส่งเข้ามาที่นี่เจ็ดปีต่อมา ในที่สุดข้าก็เดินออกมาได้ด้วยตัวเองแต่รถม้ากลับไม่ได้มุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเสิ่นมันเลี้ยวผ่านถนนสายยาว ก่อนตรงเข้าไปในตรอกร้างแห่งหนึ่งหัวใจข้าพลันกระตุก“หยุดรถ”คนขับรถไม่ตอบวินาทีต่อมา ประตูรถก็ถูกกระชากเปิดจากด้านนอกชายคนหนึ่งที่มีกลิ่นเหล้าคละคลุ้งปีนเข้ามา ก่อนยื่นมือกระชากคอเสื้อข้า“คนสวย อย่าเสแสร้งเลย”“เจ้าจ่ายเงินมาไม่ใช่หรือ เรียกข้ามาปรนนิบัติเจ้าไม่ใช่หรือ”ข้าดึงปิ่นเงินออกมา แทงลงบนหลังมือเขาอย่างแรงชายคนนั้นร้องลั่น ก่อนตบข้าจนล้มคว่ำแผ่นหลังข้ากระแทกกับผนังรถ ความเจ็บปวดราวกับอ

กระถางถ่านในหอบรรพชนดับลงตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ลมหนาวพัดลอดเข้ามาตามร่องหน้าต่าง จนเปลวเทียนสั่นไหวราวกับใกล้ดับข้าคุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่ง หัวเข่าค่อยๆ ไร้ความรู้สึกในความพร่าเลือน ข้ากลับเห็นเซี่ยหลิ่นเช่อในวัยสิบหกปีอีกครั้งตอนนั้นเขายังไม่ใช่องค์รัชทายาทผู้มีความดีความชอบจากสนามรบมากมายเขาพาข้าปีนกำแพงวังออกไปฟังงิ้ว เมื่อถูกฮ่องเต้องค์ก่อนพบเข้า เขากลับรับความผิดทั้งหมดไว้กับตัวเองไม้เรียวหักไปสองอัน เขานอนคว่ำอยู่บนเตียง แต่ยังหันมายิ้มให้ข้า“เสิ่นถิงเหอ อย่าร้องไห้”“มีข้าอยู่ ไม่มีใครลงโทษเจ้าได้”หลังจากนั้นข้าก็ไม่เคยถูกลงโทษอีกจริงๆเพราะทุกสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าแส้ ล้วนเป็นสิ่งที่เขามอบให้ข้าด้วยมือของตัวเองข้าหยิบกระดาษสองแผ่นออกมาจากแขนเสื้อแผ่นหนึ่งคือสำเนาราชโองการพระราชทานสมรสในปีนั้นอีกแผ่นคือหนังสือคืนอิสรภาพที่ข้าเขียนไว้เรียบร้อยแล้วเซี่ยหลิ่นเช่อไม่มีทางปล่อยข้าไปดังนั้นข้าจึงเซ็นชื่อแทนเขาเปลวไฟลามเลียมุมกระดาษ ไม่นานก็เผาคำว่า “เซี่ยหลิ่นเช่อ” ทั้งสามคำจนกลายเป็นเถ้าถ่านหนึ่งชั่วยามผ่านไปนานแล้วเขาไม่มาข้าไม่ได้แปลกใจชิงไต้ฝ่

ชิงไต้ถูกคนพาตัวเข้ามาในตำหนักบรรทม ในอ้อมแขนของนางมีหีบไม้ใบหนึ่งนางเห็นเสิ่นถิงเหอบนเตียง เข่าทั้งสองพลันอ่อนแรง ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหนัก“พระชายา...”เซี่ยหลิ่นเช่อเงยหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงขึ้น“นี่คืออะไร”ชิงไต้กอดหีบไม้แน่น“เป็นของที่พระชายาให้หม่อมฉันนำกลับไปคืนตระกูลเสิ่น”ฝาหีบถูกเปิดออก ด้านในบรรจุเครื่องประดับที่เขาเคยมอบให้เสิ่นถิงเหอตลอดหลายปีที่ผ่านมาทุกชิ้นถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม ข้างกันยังมีสมุดบัญชีเล่มหนึ่งวางทับอยู่ปีไหน มอบให้เมื่อใด มูลค่าเท่าไร ล้วนบันทึกไว้อย่างชัดเจนราวกับนางต้องการสะสางความเกี่ยวพันตลอดเจ็ดปีระหว่างนางกับเขาให้หมดสิ้นเซี่ยหลิ่นเช่อพลิกไปจนถึงหน้าสุดท้าย แต่กลับไม่พบเขี้ยวหมาป่าชิ้นนั้น“เขี้ยวหมาป่าอยู่ที่ไหน”ชิงไต้ร้องไห้พลางมองเขา“พระชายาเผาทิ้งแล้ว”เซี่ยหลิ่นเช่อก้มลงแตะตรงเอวเขี้ยวหมาป่าที่หักออกจากกันเสียดแทงฝ่ามือจนเจ็บ“นางยังทิ้งอะไรไว้อีก”“ไม่มีแล้ว”ชิงไต้ส่ายหน้า แววเกลียดชังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา“องค์รัชทายาทไม่ใช่คนที่เข้าใจพระชายาที่สุดหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้กลับมาถามหม่อมฉัน”“พระชายา

ยามฟ้าสาง คนตระกูลเสิ่นก็มาถึงแม่ทัพใหญ่เสิ่นไม่ได้สวมชุดขุนนาง เพียงสวมเกราะเก่าชุดหนึ่งนั่นคือเกราะที่เขาเคยสวมยามออกรบปกป้องชายแดนเขาเดินเข้าไปในตำหนักบรรทม เมื่อเห็นบุตรสาวคนเล็กบนเตียง ฝีเท้าพลันหยุดชะงักปีที่เสิ่นถิงเหอออกเรือน เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้เช่นกันตอนนั้นนางร้องไห้กอดแขนเขา บอกว่าไม่อยากเป็นภรรยาร่วมสามีกับพี่สาวแต่ราชโองการได้ประกาศลงมาแล้วตระกูลเสิ่นยอมคืนอำนาจทางทหารกว่าครึ่ง ก็ยังแลกกับอิสรภาพที่นางต้องการไม่ได้แม่ทัพใหญ่เสิ่นเดินไปข้างเตียง ยื่นมือปัดเส้นผมที่ปรกขมับของบุตรสาวออกให้ผ่านไปนาน เขาจึงเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “พ่อมาช้าไป”เซี่ยหลิ่นเช่อคุกเข่าอยู่ด้านนอกตำหนักเมื่อแม่ทัพใหญ่เสิ่นเดินออกมา เขายื่นมือหมายจะช่วยประคองโลง แต่กลับถูกผลักออกอย่างแรง“อย่าแตะต้องนาง”“ท่านพ่อตา”“กระหม่อมมิกล้ารับคำเรียกนี้”แม่ทัพใหญ่เสิ่นชักกระบี่จากเอว ปลายกระบี่จ่อเข้าที่ไหล่ของเซี่ยหลิ่นเช่อเหล่าองครักษ์โดยรอบพากันคุกเข่าลง แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามา“หากเจ้าไม่ใช่องค์รัชทายาท วันนี้ข้าคงฆ่าเจ้าไปแล้ว”เซี่ยหลิ่นเช่อไม่หลบคมกระบี่กรีดผ่านเสื้อผ้า เลือดค่

หลังจากเสิ่นอวี่เฉียนถูกส่งตัวเข้าสำนักราชนิกุล นางจึงได้รู้ว่าการตั้งครรภ์ไม่ได้ทำให้นางได้รับการอภัยท้ายที่สุด เด็กในท้องของนางก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้หมอหลวงกล่าวว่า เป็นเพราะความหวาดกลัวและวิตกกังวลอย่างหนัก ทำให้ครรภ์ได้รับความเสียหายรุนแรงฮ่องเต้เห็นแก่คุณงามความดีของตระกูลเสิ่น จึงไม่ได้พระราชทานโทษประหาร เพียงถอดฐานันดรของนาง และกักตัวไว้ในเรือนพักต่างเมืองตลอดชีวิต ห้ามก้าวออกจากที่นั่นแม้แต่ก้าวเดียวแม่นมซุน ผู้ดูแลห้องยา และผู้ที่มีส่วนร่วมในแผนหนีตามกัน ล้วนได้รับโทษตามความผิดหมอหลวงที่ปกปิดอาการป่วยถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศเฉิงอันกับน้องชายอีกสองคนถูกส่งไปให้ตระกูลเสิ่นอบรมเลี้ยงดูในวันที่ต้องจากไป เฉิงอันกอดคันธนูเล็ก ๆ ที่ซ่อมเสร็จแล้วไว้ เดินไปสามก้าวก็หันกลับมามองหนึ่งครั้ง แต่ไม่มีใครยิ้มเรียกเขาอีกแล้วเซี่ยหลิ่นเช่อเป็นผู้คุ้มกันโลงศพของเสิ่นถิงเหอกลับไปยังชายแดนด้วยตัวเองแม่ทัพใหญ่เสิ่นไม่อนุญาตให้เขาเข้าไปในโถงไว้ศพ เขาจึงคุกเข่าอยู่ด้านนอกตลอดทั้งคืนเช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนส่งศพออกจากเมืองท้องฟ้าที่ชายแดนกว้างใหญ่กว่าที่เมืองหลวงสายลมพัดผ่านทุ่งห