คนเก่าไร้ใจ ไม่รอวสันต์ตำหนักบูรพา

หลังจากหมอหลวงจากไป ข้าก็ให้ชิงไต้เอายาถ้วยนั้นไปเททิ้ง

ชิงไต้ดวงตาแดงก่ำ รีบเข้ามาห้ามข้า

“พระชายา หากหมอหลวงวินิจฉัยผิดเล่า”

“ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าข้าเอาแต่ใจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน”

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา สิ่งที่ข้าขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือความเอาแต่ใจ

น่าขันที่พอถึงวาระสุดท้ายจริงๆ ข้ากลับไม่มีแม้แต่แรงจะคว่ำถ้วยยา

ข้าเปิดหีบเครื่องประดับ หยิบของที่เซี่ยหลิ่นเช่อมอบให้ข้าออกมาทีละชิ้น

ไข่มุกจากทะเลหนานไห่ ทับทิมจากดินแดนตะวันตก รวมถึงเขี้ยวหมาป่าที่เขานำกลับมาจากสนามรบในปีที่ข้าอายุสิบหก

ตอนนั้นเขาผูกมันไว้รอบคอให้ข้า พลางยิ้มแล้วพูดว่า “เสิ่นถิงเหอ เจ้าใส่สิ่งนี้ไว้ คนในเมืองหลวงก็ไม่มีใครกล้ารังแกเจ้า”

ภายหลังข้าถึงได้เข้าใจ

คนที่ทำร้ายข้าได้ลึกที่สุด กลับเป็นเขาเอง

ข้าให้ชิงไต้ลงบัญชีสิ่งของเหล่านั้น แล้วนำทั้งหมดไปส่งคืนที่เรือนด้านหน้า

มีเพียงเขี้ยวหมาป่าชิ้นนั้นที่ข้าเก็บไว้

ชิงไต้เช็ดน้ำตาแล้วถาม “พระชายาตัดใจไม่ได้หรือ”

ข้าลูบรอยร้าวบนเขี้ยวนั้น

“ไม่ใช่”

“เพียงแต่มันไม่มีค่าอะไร ส่งกลับไปก็เปลืองที่”

ยามบ่าย ข้าไปที่เรือนของพี่สาว

เด็กทั้งสามกำลังยิงธนูอยู่ใต้ระเบียง

เฉิงอันบุตรชายคนโตอายุหกขวบแล้ว คิ้วตาเหมือนเซี่ยหลิ่นเช่อไม่มีผิด

ข้ายื่นคันธนูเล็กที่ข้าเหลาไว้ทั้งคืนให้เขา

“ลองดูสิ น้ำหนักเบา กำลังเหมาะกับเจ้า”

เฉิงอันไม่รับ

เขาจ้องข้าแล้วจู่ๆ ก็ถาม “ท่านก็อยากมีลูกชายเหมือนกันหรือ”

ทั้งลานเงียบลงทันที

แม่นมข้างกายพี่สาวก้มหน้าลง แต่ริมฝีปากกลับกลั้นรอยยิ้มเอาไว้

ข้าย่อตัวลง

“ใครสอนให้เจ้าพูดแบบนี้”

เฉิงอันเบะปาก

“แม่นมบอกว่า ท่านน้ามีลูกเองไม่ได้ ถึงได้เอาแต่ตามตอแยพวกเรา”

“นางยังบอกอีกว่า ท่านน้าอยากแย่งเสด็จพ่อไป ทำให้พระมารดาล้มป่วย”

เขาคว้าคันธนูเล็กไป แล้วขว้างลงสระอย่างแรง

“ข้าไม่เอาของของท่านน้า”

คันธนูกระแทกน้ำแข็งบางจนแตก ก่อนจะจมหายลงไป

ข้ามองอยู่นาน กลับไม่ได้รู้สึกเสียใจมากนัก

บางทีจุดที่หัวใจสามารถเจ็บปวดได้ ก็คงเจ็บจนหมดไปนานแล้ว

ข้ากำลังจะเดินจากไป เสียงของเซี่ยหลิ่นเช่อก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เสิ่นถิงเหอ”

เขาสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำ เพิ่งกลับจากวัง หิมะยังเกาะอยู่บนบ่า

เฉิงอันรีบวิ่งเข้าไปกอดขาของเขา

“เสด็จพ่อ ท่านน้าดุข้า”

เซี่ยหลิ่นเช่อลูบศีรษะเด็กก่อน แล้วจึงหันมามองข้า

“เจ้าจะไปถือสาอะไรกับเด็ก”

ข้ายิ้ม

“ข้าไม่ได้ถือสาเขา”

“แล้วเรื่องคันธนูนั่นคืออะไร”

“ข้าให้เขา เขาไม่ชอบ”

หว่างคิ้วของเซี่ยหลิ่นเช่อขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเหมือนเมื่อก่อนยามต้องคอยตามเก็บเรื่องวุ่นวายให้ข้า เต็มไปด้วยความจนใจ

“หากเจ้าชอบเด็ก ข้าจะให้เฉิงอันกับคนอื่นๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่เรือนบ่อยๆ”

“เหตุใดต้องเอาของเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไปเอาใจพวกเขาด้วย”

“หากอวี่เฉียนรู้เข้า นางคงไม่สบายใจ”

ตลอดเจ็ดปี เขาเป็นเช่นนี้เสมอ

ช่วยข้าเก็บกวาดเรื่องวุ่นวายก่อน แล้วจึงบอกข้าว่าพี่สาวได้รับความไม่เป็นธรรม

ราวกับไม่ว่าข้าจะทำอะไร ล้วนเป็นการแย่งชิงกับพี่สาวทั้งสิ้น

ข้าพยักหน้า

“ต่อไปจะไม่ทำแล้ว”

สีหน้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนไม่คาดคิดว่าข้าจะเชื่อฟังเช่นนี้

ชิงไต้บังเอิญเดินเข้ามาพร้อมหีบไม้ที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับ

เซี่ยหลิ่นเช่อเหลือบมอง สีหน้าพลันเคร่งขรึม

“นี่จะทำอะไรอีก”

ข้าตอบอย่างเรียบเฉย

“ของมีมากเกินไป ใช้ไม่หมด เลยจะส่งกลับไปเก็บในคลัง”

“เสิ่นถิงเหอ”

น้ำเสียงของเขาเย็นลงหลายส่วน

“อวี่เฉียนเพิ่งตั้งครรภ์อีกครั้ง เจ้าไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้”

ข้ามองเขา จู่ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

“องค์ชายวางพระทัยเถิด ข้าไม่ได้คิดจะแย่งอะไรกับพี่สาว”

“ต่อไปจะไม่แย่งอีกแล้ว”

เซี่ยหลิ่นเช่อจ้องข้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นจัดเสื้อคลุมให้ข้าแน่นขึ้น

ท่าทางยังคงเป็นธรรมชาติเช่นเดิม

แต่น้ำเสียงกลับเหมือนกำลังปลอบเด็กที่ไม่รู้ความ

“กลับไปอยู่ที่เรือน อย่าวิ่งวุ่นไปทั่วอีก”

“รอเจ้าคิดได้แล้ว ข้าค่อยไปหาเจ้า”

ข้าหลบมือของเขา

“องค์ชายไม่ต้องมาแล้ว”

สีหน้าของเขาพลันเย็นจัด

กำลังจะเอ่ยปาก พี่สาวก็พยุงตัวออกมาจากในห้องโดยมีสาวใช้ประคอง

นางเอ่ยปลอบเสียงอ่อน “องค์ชายอย่าทรงกริ้วเลย ถิงเหอคงคิดถึงบ้าน”

พี่สาวเดินเข้ามา จับมือข้าอย่างสนิทสนม

“หากน้องอยากกลับไปอยู่บ้านตระกูลเสิ่นสักสองสามวันจริงๆ พี่จัดการให้ได้”

“เพียงแต่ตอนนี้องค์ชายกำลังมีโทสะ น้องอย่าเพิ่งบอกพระองค์”

ข้าเงยหน้ามองนาง

พี่สาวยิ้มอย่างอ่อนโยนเช่นเคย

“พวกเราเป็นพี่น้องกัน”

“พี่ไม่มีทางทำร้ายเจ้า”