All Chapters of ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู: Chapter 41 - Chapter 50

ช่วงบ่ายแก่ๆ หลังจากที่พายรุ้งและเจนเสร็จสิ้นภารกิจจากการเดินทางไปปรึกษาเรื่องการขอใบอนุญาตก่อสร้างและวางผังร้านกาแฟริมน้ำกับโก้ที่ อบต. ทั้งคู่ก็แวะไปเดินช็อปปิ้งเลือกซื้อของและพักผ่อนหย่อนใจในตัวเมืองจนกระทั่งช่วงเย็น ก่อนจะพากันขับรถเก๋งคันหรูหวนกลับเข้ามายังอู่ ‘กัสการาจ’เมื่อกลับมาถึงอู่ พายรุ้งรู้สึกอ่อนเพลียจากการเดินทางและใช้ความคิดมาทั้งวัน จึงขอตัวแยกย้ายเดินเข้าห้องพักส่วนตัวเพื่อพักผ่อนก่อน ทว่าหลังจากที่พายรุ้งเดินเข้าห้องไปได้เพียงครู่เดียว อดิศักดิ์ (ศักดิ์) นายตำรวจหนุ่มที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจจากการเดินทางไปรายงานตัวกับท่านผู้การฯ ก็รีบตามเข้ามาสมทบที่อู่เพื่อหาเจนทันทีเจนที่ยืนรออยู่บริเวณหน้าอู่ รีบกวักมือเรียกศักดิ์ให้เข้าไปคุยในมุมส่วนตัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหวาดระแวง "ผู้หมวด... ตอนที่เจนขับรถกลับมาจากในเมืองเมื่อกี้ เจนรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีรถขับตามสะกดรอยพวกเรามาตลอดทางเลย แต่ก็ไม่แน่ใจนักหรอกนะว่าคิดไปเองหรือเปล่า เพราะถนนรถมันก็เยอะ"ศักดิ์ข

สายลมยามค่ำคืนพัดเอาน้ำนวลเย็นฉ่ำจากแม่น้ำเข้ามาปะทะผิวกาย เสียงใบไม้พลิ้วไหวสลับกับเสียงซ่านซ่าของเกลียวคลื่น ราวกับกำลังร่วมเป็นพยานในบรรยากาศอันเงียบสงบหลังอู่ซ่อมรถพายรุ้งจ้องมองใบหน้าคมเข้มของกัสผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา หัวใจของเธอพองโตไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ผู้ชายตรงหน้าคนนี้... แม้จะดูเป็นแค่ช่างซ่อมรถติดดิน พูดจากวนประสาทในบางเวลา แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ คอยปกป้อง และอยู่เคียงข้างเธอเสมอในยามที่เธอไม่เหลือใครและกำลังเผชิญกับมรสุมชีวิตที่หนักหนาที่สุดความซาบซึ้งใจและลึกๆ แล้วซ่อนความรู้สึกรักที่เธอมีต่อเขาไว้อย่างเต็มเปี่ยมเอ่อล้นขึ้นมาจนยากจะเก็บงำ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจดวงน้อยก็เจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งเพราะความหวาดกลัว... เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียวที่มีอดีตอันตรายคอยตามหลอกหลอน ในขณะที่กัสเป็นผู้ชายแสนดีที่ควรค่าแก่การมีอนาคตที่สดใสและมั่นคง พายรุ้งเผลอคิดไปว่าคนอย่างกัสคงไม่ได้มารู้สึกรักผู้หญิงที่มีภาระอย่างเธอจริงๆ หรอก เขาคงแค่สง

กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อและยาสลบที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ค่อยๆ ปลุกสติของอดิศักดิ์ให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด ชายหนุ่มพยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ความเจ็บระบมแล่นแปลบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ซี่โครง และใบหน้า ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความเจ็บปวดจากการถูกรุมซ้อมเมื่อคืนก็ประเดประดังเข้ามาจนต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมานในจังหวะที่ศักดิ์กำลังพยายามยันตัวเองลุกขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่คุ้นเคยก็ดังแว่วเข้าโสตประสาท พร้อมกับเสียงตวาดแว้ดด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดังลั่นไปทั่วห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง"คุณพ่อคะ! เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาดนะคะ! คุณพ่อต้องจัดการคนของไอ้จอห์นนี่ให้เจนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เจนยืนถือโทรศัพท์มือถือแนบหู ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความโกรธจัด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "มันกล้าดียังไงมาทำคนของเจนจนได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้! ถ้าคุณพ่อไม่ยอมส่งคนไปจัดการถล่มมันให้ราบคาบละก็... เจนจะเอาระเบิดไปปาผับของมันให้พังพินาศป่นปี้ไปเลย แล้วถึงตอนนั้นคุณพ่อก็ไปตามแก้ข่าวเอาเองก็แล้วกันนะ

บรรยากาศยามบ่ายภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง อบอวลไปด้วยความเงียบสงบ อดิศักดิ์กำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนเตียงคนไข้หลังจากเพิ่งทานยาแก้ปวดลดอักเสบไปได้ไม่นาน ขณะที่เจนกำลังง่วนอยู่กับการปอกผลไม้ใส่จานให้เขาด้วยความใส่ใจแต่ความสงบสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆร่างสูงโปรดของ ‘จอห์นนี่’ เจ้าพ่ออิทธิพลมืดแห่งเมืองย่างก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างมั่นใจ ใบหน้าคมคายสวมแว่นกันแดดสีเข้มถูกถอดออกเผยให้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเย็นชาที่เคลือบยาพิษ ด้านหลังของเขามีลูกน้องร่างยักษ์สองคนเดินตามเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้พรีเมียมราคาแพงห่อด้วยริบบิ้นหรูหราเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้เจนและศักดิ์หันขวับไปมองพร้อมกัน ทันทีที่เจนเห็นว่าเป็นใคร ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว เลือดในกายพุ่งพล่านจนมือที่ถือมีดปอกผลไม้สั่นเทา เธอลุกพรวดขึ้นยืนบังเตียงของศั

หลังจากที่อาการบาดเจ็บของอดิศักดิ์ดีขึ้นจนแพทย์อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้ นายตำรวจหนุ่มก็ไม่รอช้า รีบชวนเจนตรงดิ่งมาที่ ‘กัสการาจ’ ทันที เพื่อมาสมทบและตรวจดูความปลอดภัยให้กับพายรุ้งและกัส หลังจากที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาไม่นานเมื่อรถเก๋งคันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทภายในอู่ อดิศักดิ์ซึ่งยังมีร่องรอยฟกช้ำตามใบหน้าและร่างกายเอ่ยปากขอตัวแยกย้ายเดินทางไปพบผู้กำกับที่สถานีตำรวจภูธรท้องที่ทันที เพื่อเร่งรัดติดตามคดีและหาทางจัดการกับเครือข่ายอิทธิพลมืดของจอห์นนี่อย่างจริงจังปล่อยให้เจนเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้าไปหาพายรุ้งที่กำลังยืนตรวจดูความเรียบร้อยอยู่บริเวณพื้นที่ก่อสร้างร้านกาแฟริมน้ำ เจนรีบดึงแขนพายรุ้งให้ออกมาคุยกันในมุมลับตาห่างจากคนงาน สีหน้าของเธอเคร่งเครียดและจริงจังเป็นอย่างมาก"อีพาย... แกต้องระวังตัวให้มากกว่าเดิมนะ" เจนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความหวาดกลัวที่ยังฝังใจ "เมื่อวานไอ้จอห์นนี่มันเพิ่งไปข่มขู่ฉันที่โรงพยาบาล มันบอกว่า แกคือเป้าหมายที่พวกเศ