ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู

สนามบินสุวรรณภูมิยามบ่ายเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงประกาศไฟลต์บินไปต่างประเทศดังขึ้นเป็นระยะ แต่สำหรับ พายรุ้ง คุณหนูวัย 23 ปี เสียงเหล่านั้นเปรียบเสมือนเสียงระฆังหมดเวลาชีวิต“หนูพาย เข้าไปข้างในได้แล้วลูก ด็อกเตอร์ที่อังกฤษรออยู่นะ” เสียงแม่กำชับเสียงเข้มขณะยื่นพาสปอร์ตให้พายรุ้งมองพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบินใบนั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นอก การโดนบังคับให้ไปเรียนต่อปริญญาโทด้านการบริหารที่อังกฤษเพื่อกลับมารับช่วงต่อธุรกิจครอบครัวคือสิ่งที่เธอไม่ได้เลือก ช่างมันเรื่องอนาคต! ช่างมันเรื่องบริษัท! ชีวิตนี้เธออยากใช้เอง ไม่ใช่ให้ใครมาวางกรอบให้!เมื่อขบวนญาติและบอดี้การ์ดเผลอหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่ พายรุ้งก็อาศัยจังหวะชั่ววินาทีนั้นตัดสินใจถอยหลังทีละก้าว ก่อนจะออกตัววิ่งสี่คูณร้อยเมตรก้มหน้าก้มตาแทรกตัวผ่านผู้คนพุ่งตรงออกไปทางประตูทางออกของสนามบินอย่างไม่คิดชีวิต!“คุณหนูพาย! หยุดนะครับ!” เสียงบอดี้การ์ดตะโกนไล่หลังมาติดๆพายรุ้งสับเกียร์หมา ส้นสูงราคาแพงแทบหลุดออกจากเท้า สิ่งติดตัวเธอมามีเพียงกระเป๋าถือแบรนด์เนมใบจิ๋วกับนาฬิกาหรูราคาสามล้านบนข้อมือเท่านั้น เงินสดซักบาทก็ไม่ได้หยิบมา บ

กัสเดินหายเข้าไปในห้องพักเล็กๆ หลังอู่ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับยื่นชุดเสื้อผ้ายับๆ คู่หนึ่งให้พายรุ้ง มันคือเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โอเวอร์ไซซ์กับกางเกงเจเจขาสั้นแถบข้างที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน"เอ้านี่ ชุดนอนคุณหนู" กัสโยนเสื้อผ้าใส่แขนพายรุ้งจนเธอเกือบรับไม่ทัน "ห้องน้ำอยู่ตรงมุมหลังอู่ นู่น... ขวาเดินไปสุดทาง น้ำเป็นน้ำประปาภูเขา ไม่มีระบบอุ่นร้อน ไม่มีฝักบัวทองคำ มีแต่ขันพลาสติกสีฟ้า ตักอาบเอาเอง""ฮะ?! ขันพลาสติกเนี่ยนะ!" พายรุ้งหน้าเหวอ เบ้ปากมองชุดยืดๆ เน่าๆ ในมือ "แล้วกางเกงนี่มันอะไรเนี่ย ลายดอกไม้ขนาดนี้ นายเอาผ้าปูโต๊ะมาทำกางเกงหรือไงย่ะ!""เรื่องมากจริง ถ้าไม่ใส่นอนชุดเดิมเน่าๆ เปื้อนฝุ่นนั่นไปแล้วกัน" กัสแค่นหัวเราะ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่โซฟาไม้สักยาวทรงโบราณสภาพแข็งปั๋งริมผนัง "อาบน้ำเสร็จก็นอนตรงนี้ ไฟปิดทุ่มครึ่ง อย่าส่งเสียงดังรบกวนเวลาผมพักผ่อน ถ้าร้องโวยวายกลางดึก ผมจะเขวี้ยงรองเท้าคอมแบทใส่จริงๆ ด้วย"พูดจบ กัสก็สะบัดตูดเดินกลับเข้าห้องนอนส่วนตัว ปิดประตูดัง ปัง! ล็อกกลอนเสร็จสรรพ ทิ้งให้พายรุ้งยืนอ้าปากค้างกอดกางเกงเจเจอยู่คนเดียวกลางอู่"ฝันไปเถอะไอ้ช่างปากหมา! คนอ

ตกบ่าย สายลมร้อนอบอ้าวพัดเอากลิ่นน้ำมันเครื่องและคราบฝุ่นลอยอบอวลไปทั่วอู่ ‘กัสการาจ’ พายรุ้งในชุดเสื้อยืดตัวโคล่งกับกางเกงเจเจลายดอก นั่งยองๆ อยู่ข้างรถกระบะเก่าๆ มือเรียวสวยที่เคยผ่านแต่การทำเล็บเจลราคาแพง กำลังถือผ้าเช็ดคราบน้ำมันกอดอกมองบอยที่กำลังง่วนกับการไขนอตล้อรถอย่างชำนาญ"นี่... บอย" พายรุ้งส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปทางหน้าอู่ เห็นกัสนอนไถลตัวอยู่ใต้ท้องรถคันหนึ่ง เสียงประแจกระทบเหล็กดัง แคล้ง! แคล้ง! เป็นระยะ "ถามอะไรหน่อยสิ ตลาดหรือตัวเมืองแถวนี้มันมีร้านขายโทรศัพท์ไหม?"บอยเงยหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มกว้างให้คุณหนูตกอับ "มีครับพี่พาย เดินออกไปหน้าปากซอยนั่งรถสองแถวไปสักสิบนาทีก็ถึงตัวอำเภอแล้ว ร้านขายมือถือมีเพียบเลยครับ ทั้งมือหนึ่งมือสอง... ทำไมเหรอครับ? พี่พายจะซื้อโทรศัพท์เหรอ?""อือดิ" พายรุ้งถอนหายใจยาว พลางทำหน้ามุ่ย "ตอนออกมาฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาด้วย บัตรเครดิตก็โดนระงับ ถ้าได้โทรศัพท์สักเครื่อง อย่างน้อยฉันก็น่าจะหาทาง

แดดบ่ายแผดเผาลงมาจนพื้นปูนหน้าอู่สะท้อนความร้อนเป็นริ้วๆ พายรุ้งยืนหน้าง้ำหน้าบึ้งอยู่หน้ากองยางรถยนต์ขนาดใหญ่ มือเรียวสวยพยายามออกแรงดันยางเส้นหนาหนักอึ้งอย่างทุลักทุเล"ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้ช่างปากหมา! ถ้าฉันกลับบ้านได้เมื่อไหร่ จะให้ป๊าซื้ออู่นายมาทำเป็นห้องน้ำหมาเลยคอยดู!"พายรุ้งบ่นงึมงำในลำคอพลางทุ่มแรงทั้งหมดที่มีเพื่อจะยกยางเส้นที่สี่ขึ้นตั้ง แต่เพราะไม่เคยจับงานหนักและขาดทักษะ ยางรถยนต์เส้นหนาก็เกิดเสียหลักพลิกคว่ำลงมาอย่างรวดเร็ว!พลั่ก!"โอ๊ยยยยยย!"เสียงร้องแหลมสูงดังลั่นไปทั่วอู่! ยางรถยนต์หนาขอบเหล็กตกกระแทกอัดเข้ากับปลายนิ้วนางข้างขวาของเธอเข้าอย่างจัง พายรุ้งทิ้งตัวลงไปนั่งกองกับพื้นปูนทันที เอามือซ้ายกุมมือนิ้วนางที่เริ่มปูดแดงและบวมเต่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บแปลบแล่นปราดจนน้ำตาเม็ดโตไหลพรากออกมาจากดวงตากลมโตกัสที่กำลังเช็ดหัวเทียนอยู่ข้างๆ พุ่งตัวเข้ามาดูทันที เขาย่อตัวล