ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู

สนามบินสุวรรณภูมิยามบ่ายเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงประกาศไฟลต์บินไปต่างประเทศดังขึ้นเป็นระยะ แต่สำหรับ พายรุ้ง คุณหนูวัย 23 ปี เสียงเหล่านั้นเปรียบเสมือนเสียงระฆังหมดเวลาชีวิต

“หนูพาย เข้าไปข้างในได้แล้วลูก ด็อกเตอร์ที่อังกฤษรออยู่นะ” เสียงแม่กำชับเสียงเข้มขณะยื่นพาสปอร์ตให้

พายรุ้งมองพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบินใบนั้นด้วยความรู้สึกอึดอัดแน่นอก การโดนบังคับให้ไปเรียนต่อปริญญาโทด้านการบริหารที่อังกฤษเพื่อกลับมารับช่วงต่อธุรกิจครอบครัวคือสิ่งที่เธอไม่ได้เลือก ช่างมันเรื่องอนาคต! ช่างมันเรื่องบริษัท! ชีวิตนี้เธออยากใช้เอง ไม่ใช่ให้ใครมาวางกรอบให้!

เมื่อขบวนญาติและบอดี้การ์ดเผลอหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่ พายรุ้งก็อาศัยจังหวะชั่ววินาทีนั้นตัดสินใจถอยหลังทีละก้าว ก่อนจะออกตัววิ่งสี่คูณร้อยเมตรก้มหน้าก้มตาแทรกตัวผ่านผู้คนพุ่งตรงออกไปทางประตูทางออกของสนามบินอย่างไม่คิดชีวิต!

“คุณหนูพาย! หยุดนะครับ!” เสียงบอดี้การ์ดตะโกนไล่หลังมาติดๆ

พายรุ้งสับเกียร์หมา ส้นสูงราคาแพงแทบหลุดออกจากเท้า สิ่งติดตัวเธอมามีเพียงกระเป๋าถือแบรนด์เนมใบจิ๋วกับนาฬิกาหรูราคาสามล้านบนข้อมือเท่านั้น เงินสดซักบาทก็ไม่ได้หยิบมา บัตรเครดิตก็กลัวถูกอายัด แต่ ณ วินาทีนี้ ขอแค่ได้หนีออกไปให้พ้นก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน!

พายรุ้งพุ่งพรวดออกไปตรงจุดจอดรถริมฟุตบาท สายตาสแกนหาทางรอดอย่างลนลาน จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับรถกระบะเก่าโทรมสภาพผ่านสงครามโลก สีสเปรย์หลุดลอก ฝากระโปรงมีรอยบุบ แต่ท้ายกระบะเปิดกว้างอยู่ และที่สำคัญคือเครื่องยนต์กำลังติดเครื่องส่งเสียงดัง ‘ตักๆๆๆ’ เตรียมจะออกตัว!

ไม่ทันได้คิดอะไรอีกต่อไป พายกระโดดข้ามขอบท้ายกระบะลงไปกอดกระเป๋าแบรนด์เนมแน่นแล้วนอนหมอบลงทันที!

“เฮ้ย! อะไรวะนั่น!”

เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังมาจากเบาะคนขับ รถกระบะกระตุกกุกกักก่อนจะจอดนิ่งลงอีกครั้ง ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีดำเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง กางเกงยีนส์ขาดๆ ชะโงกหน้าออกมาจากกระจกข้าง สายตาคมกริบจ้องมองสิ่งแปลกปลอมที่นอนแอ้งแม้งอยู่ท้ายกระบะรถเขา

กัส ช่างซ่อมรถวัย 28 ปี เจ้าของอู่ ‘กัสการาจ’ กำลังขมวดคิ้วย่นด้วยความงุนงง เขาเพิ่งขับรถมารับอะไหล่เครื่องยนต์จากเพื่อนที่หิ้วมาจากต่างจังหวัด แต่กลับได้ ‘คุณหนูตกอับ’ ติดท้ายรถมาแทนซะงั้น

“นี่คุณน้า! ขึ้นมานอนทำซากอะไรบนรถผมเนี่ย? ที่นี่สนามบินนะไม่ใช่ที่นอนคนไร้บ้าน!” กัสเปิดประตูลงมาจากรถ เดินมาเคาะขอบกระบะดัง ปังๆ!

พายรุ้งสะดุ้งโหยง รีบดันตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามจัดเสื้อผ้าและผมยาวสลวยให้เข้าที่ แต่คราบฝุ่นท้ายกระบะก็เกาะเต็มชุดเธอไปหมดแล้ว เธอถลึงตาใส่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโมโห

“เรียกใครคุณน้ายะ! ฉันเพิ่งยี่สิบสาม! แล้วก็ขับรถออกไปได้แล้ว บอดี้การ์ดฉันจะตามมาทันแล้วเนี่ย!” พายรุ้งออกคำสั่งเสียงเข้มตามนิสัยคุณหนูเอาแต่ใจ

กัสแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มกวนประสาท “ฮะ? สั่งผมเนี่ยนะ? หน้าตาผมเหมือนคนขับรถบ้านคุณเหรอ? แล้วดูแต่งตัวเข้า เสื้อผ้าอย่างกับจะไปเดินเรดคาร์เพท แต่ดันมากระโดดขึ้นท้ายกระบะเน่าๆ ถ้าอยากนั่งรถฟรีไปโบกรถแท็กซี่โน่นครับ แม่คุณ!”

“นี่นาย! ปากหรอนั่นที่พูดออกมาน่ะ? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” พายรุ้งชี้หน้าด่าด้วยความโมโหจนหน้าแดง

“ไม่รู้ครับ และไม่อยากรู้ด้วย” กัสกอดอก มองย้อนกลับด้วยสายตาว่างเปล่า “รู้แค่วันนี้ผมรีบ เอาอะไหล่เสร็จก็จะกลับอู่ ไม่ได้มีเวลามาเล่นซ่อนแอบกับคุณหนูหนีออกจากบ้านแถวนี้ ถอยไป จะปิดท้ายกระบะ!”

“ไม่ถอย! นายต้องออกรถเดี๋ยวนี้! ถ้านายช่วยฉัน ฉันจะจ่ายเงินให้!” พายรีบถอดนาฬิกาหรูบนข้อมือยื่นไปตรงหน้าเขา “นี่! นาฬิกาเรือนนี้ราคาสามล้าน! เอาไปเลย แล้วรีบออกรถเดี๋ยวนี้!”

กัสมองนาฬิกาเรือนทองล้อมเพชรวาววับในมือเล็กๆ นั่น แล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด “คุณหนูครับ... นาฬิกาเรือนละสามล้านเอาไปจ่ายค่าน้ำมันรถกระบะเน่าๆ เนี่ยนะ? สมองโดนความร้อนสนามบินแผดเผาจนรวนไปแล้วเหรอครับ? แล้วอีกอย่าง อู่ผมรับเฉพาะเงินสดกับโอนจ่าย ไม่รับเทรดนาฬิกาไฮเอนด์ครับ เอาคืนไปเถอะ ยืนชูหราอยู่ได้ เดี๋ยวก็โดนโจรฉกไปแดกหรอก”

“นายนี่มัน... สุดยอดความกวนประสาทเลย!” พายรุ้งกำหมัดแน่น แทบอยากจะพุ่งไปตะกุยหน้าหล่อๆ แต่ปากเสียของหมอนี่ให้รู้แล้วรู้รอด

“ขอบคุณที่ชมครับ” กัสยักไหล่แบบไม่แคร์สื่อ “จะลงดีๆ หรือจะให้ผมลากลง? เลือกมา”

“พวกเรา! คุณหนูอยู่นั่น!” เสียงตะโกนของบอดี้การ์ดดังขึ้นห่างออกไปไม่กี่เมตร ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสามสี่คนกำลังวิ่งตรงมาที่รถกระบะ

พายรุ้งตาโตด้วยความตกใจ ร้องเหวอออกมา “เฮ้ย! มากันแล้ว! นาย! ขับรถออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้านายไม่ขับ ฉันจะกรีดร้องโวยวายว่านายลักพาตัวฉัน!”

กัสมองกลุ่มบอดี้การ์ดหน้าโหดที่กำลังพุ่งตรงมา แล้วมองย้อนกลับมาที่ยัยคุณหนูปากแซ่บที่ทำตาโตเป็นไข่ต้มอยู่ท้ายกระบะ เขาถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเอือมระอา “ชิบ! หาเรื่องซวยแท้ๆ กู”

กัสรีบวิ่งกลับไปขึ้นเบาะคนขับ เหยียบคันเร่งมิดด้ามจนเครื่องยนต์ส่งเสียงดัง บรื้นนนน! ควันดำตลบอบอวลพุ่งอัดใส่หน้ากลุ่มบอดี้การ์ดเต็มๆ ก่อนที่รถกระบะโทรมๆ จะทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!

“กรี๊ดดดดด!” พายรุ้งร้องล้งเล้ง ร่างบางไถลไปกองกับพื้นกระบะด้านหลังตามแรงเหวี่ยง มือเรียวรีบคว้าขอบกระบะไว้แน่น ผมเผ้าสยายฟูฟ่องไม่เหลือคราบคุณหนูตระกูลดังแม้แต่น้อย

กัสมองผ่านกระจกหลัง เห็นสภาพยัยคุณหนูปากแซ่บหมดคราบความหรูหราแล้วก็ได้แต่หัวเราะในลำคอเบาๆ “ยินดีต้อนรับสู่โลกความเป็นจริงครับคุณหนู... บอกไว้ก่อนนะว่าอู่ผมไม่มีพรมแดงต้อนรับ มีแต่คราบน้ำมันกับฝุ่น!”

พายรุ้งที่พยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง กัดฟันกรอดมองแผ่นหลังของช่างซ่อมรถปากจัดผ่านกระจกหลังด้วยความแค้นเคือง การผจญภัยหนีออกจากบ้านของเธอเพิ่งเริ่มต้นขึ้น... แต่มันกลับเริ่มต้นด้วยการนั่งท้ายกระบะเน่าๆ กับผู้ชายปากหมาที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิต!