Alle Kapitel von เกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน: Kapitel 1 – Kapitel 10

25 Kapitel

บทที่ 1 กฎเหล็กแห่งโลกนิยาย และสตรีผู้ถูกกำหนดให้ตาย

กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่ลอยอวลอยู่ในอากาศไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกปวดร้าวในหัวของเซิ่นหลิงซีทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวนอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงไม้แกะสลักหลังใหญ่ จ้องมองม่านมุ้งสีแดงสดที่ปักลายวิหคคู่ด้วยสายตาว่างเปล่านี่เข้าสู่วันที่สามแล้วนับตั้งแต่นางลืมตาตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย และพบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในยุคปัจจุบันอีกต่อไป แต่กลับทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘เซิ่นหลิงซี’ บุตรีสายตรงแห่งจวนอันผิงโหว นางร้ายอันดับหนึ่งในนิยายยอดฮิตที่นางเคยอ่านผ่านตาเมื่อชาติก่อนหากเป็นสตรีอื่นที่ได้ทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ มีเงินทองกองท่วมหัว มีสาวใช้คอยปรนนิบัติพัดวี คงจะรีบวางแผนพลิกชะตาชีวิต เปลี่ยนบทบาทจากนางร้ายให้กลายเป็นนางเอก หรือไม่ก็หาทางหลีกหนีจากความวุ่นวายไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแต่นั่นไม่ใช่กับโลกนิยายบ้าบอใบนี้“อึก”เซิ่นหลิงซียกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายของนางบิดเกร็งเล็กน้อยเมื่อความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาเยือนอีกครั้ง มันไม่ใช่ความเจ็บป่วยทางกาย แต่มันคือ ‘การลงโทษ’ จากกฎเกณฑ์ที่มองไม่เห็นในวันแรกที่นางรู้ตัวว่าเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายที่มีจุดจบคือการถูกวางยา
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-27
Mehr lesen

บทที่2 ตัวเอกของเรื่อง

เซิ่นหลิงซีกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ ไม่ได้สนใจสายตาหลายคู่ที่ลอบมองมาด้วยความริษยาและหมั่นไส้ นางกำลังมองหาเป้าหมายสำคัญของงานนี้ต่างหากทันใดนั้นเอง อาการปวดแปลบที่ขมับก็แล่นริ้วขึ้นมาเบาๆ ราวกับเป็นการแจ้งเตือนจากระบบมาแล้ว... สัญญาณบอกว่าเป้าหมายอยู่ในระยะทำการเซิ่นหลิงซีสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้กลายเป็นสตรีผู้ลุ่มหลงในความรัก นางเดินเยื้องย่างไปตามทางเดินหินอ่อน ทะลุผ่านซุ้มประตูรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว เข้าสู่ลานกว้างริมสระบัวและที่นั่นเอง นางก็เห็นเขาเซียวเหวินเย่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกสลักเสลาขึ้นราวกับผลงานชิ้นเอกของสวรรค์ดูเรียบเฉย เย็นชา ร่างกายสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นเงินแผ่กลิ่นอายกดดันจนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เกินระยะสามก้าว เว้นเสียแต่สตรีร่างบอบบางในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังยืนส่งยิ้มเอียงอายอยู่เบื้องหน้าเขาไป๋อวี้เหลียน... ดอกบัวขาวตัวเอกของเรื่องความปวดที่ขมับของเซิ่นหลิงซีเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เป็นการบีบบังคับให้นางต้องเข้าไปแทรกแซงบทสนทนานั้นเดี๋ยวนี้“เอาล่ะ หลิงซี ได้เวลาทำงานแล้ว” นางพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-27
Mehr lesen

บทที่ 3 เบื้องหลังฉากงิ้ว และสายลับเงา

เงาสะท้อนบนกระจกทองเหลืองบานนั้นยังคงติดตาเซียวเหวินเย่ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขาเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของสตรีอีกคนทางด้านหลังไป๋อวี้เหลียนก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคู่สวยยังคงฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตา นางช้อนตามองบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยท่าทีน่าทนุถนอม หวังเพียงให้เขาเอ่ยคำปลอบประโลมจิตใจที่เพิ่งถูกกลั่นแกล้งเมื่อครู่ แต่สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นเพียงสายตาเย็นเยียบที่ตวัดมองมาราวกับมองอากาศธาตุ“ท่านอ๋อง คุณหนูเซิ่นนาง”“เรื่องของสตรี ข้าไม่สอดมือ” น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและไร้เยื่อใย ไม่เหลือเค้าความอ่อนโยนใดๆ ที่บุรุษพึงมีต่อสตรีผู้งดงาม ร่างสูงใหญ่สะบัดชายเสื้อเดินจากไปทันที ทิ้งให้ไป๋อวี้เหลียนยืนเค้งคว้างอยู่ริมศาลาด้วยความงุนงงสับสน เหตุใดท่าทีของเขาจึงห่างเหินเพียงนี้ ทั้งที่เมื่อครู่ยังพูดคุยกันด้วยดีอยู่แท้ๆในขณะเดียวกัน ทางด้านเซิ่นหลิงซีที่สับเท้าหนีออกมาจากฉากงิ้วสะเทือนอารมณ์ ก็ลอบมาหลบมุมอยู่หลังพุ่มไม้ดัดในศาลาพักผ่อนอีกฝั่งหนึ่งของอุทยาน หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนอย่างหมดสภาพ ยกมือขึ้นนวดขมับที่เคยปวดตุบๆ ซึ่งบานนี้ผ่อนคลายลงจนเป็นปกติแ
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-27
Mehr lesen

บทที่4 ไม่มีคราบของคุณหนูผู้สูงศักดิ์

เบื้องล่างนั้น เซิ่นหลิงซีในชุดกระโปรงตัวหลวมสบายกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ไผ่ใต้ต้นกุ้ยฮวา ขาข้างหนึ่งพาดไขว่ห้างกระดิกไปมาอย่างไม่สงวนกิริยา มือข้างซ้ายถือหนังสือนิทานประโลมโลกบังแดด มือข้างขวาหยิบเมล็ดแตงโมเข้าปาก กัดเปลือกดังเป๊าะแล้วบ้วนทิ้งลงจานกระเบื้องอย่างชำนาญไม่มีคราบของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ไม่มีร่องรอยของสตรีที่กำลังอกหักช้ำรัก มีเพียงหญิงสาวจอมขี้เกียจที่กำลังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไร้กังวล“เมื่อไหร่นิยายเรื่องนี้จะจบสักทีนะ” เสียงบ่นพึมพำดังแว่วมาจากริมฝีปากบาง “ไอ้จระเข้หน้าน้ำแข็งนั่นมัวลีลาอะไรอยู่ รีบๆ ไปตกหลุมรักแม่ดอกบัวขาวแล้วแต่งงานกันไปให้พ้นๆ ข้าจะได้เกษียณตัวเองไปปลูกผักเสียที อยู่ที่นี่วันๆ ต้องมานั่งเล่นละครจนขอบตาดำหมดแล้ว”ม่อไป๋ขมวดคิ้วมุ่น นิยายอันใด จระเข้หน้าน้ำแข็ง ดอกบัวขาว ศัพท์ประหลาดพวกนี้หมายความว่าอย่างไร แล้วเหตุใดนางถึงแช่งให้ท่านอ๋องแต่งงานกับสตรีอื่น ทั้งที่ปกติแล้วหากมีสตรีใดเข้าใกล้ท่านอ๋องแม้แต่ก้าวเดียว นางจะต้องตามไปฉีกทึ้งจนเรือนพังองครักษ์เงาหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ จรดพู่กันบันทึกพฤติกรรมและคำพูดประหลาดเหล่านั้นลงไป
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-27
Mehr lesen

บทที่ 5 ซาลาเปาหนึ่งลูก กับธาตุแท้ของดอกบัวขาว

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) สายลมเย็นเยียบแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างไม้แกะสลัก หอบเอาความหนาวเหน็บมาเยือนจวนอันผิงโหว เซิ่นหลิงซีดึงผ้านวมผืนหนาขึ้นมาคลุมจนถึงปลายคาง หวังจะซุกตัวนอนต่อให้เต็มอิ่ม แต่ความสงบสุขกลับอยู่กับนางได้ไม่นาน อาการปวดแปลบที่ขมับเริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง มันเต้นตุบๆ เป็นจังหวะราวกับมีคนเอาค้อนอันเล็กมาเคาะเตือนอยู่ภายในหัวหญิงสาวลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมัวของรุ่งอรุณ นางถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับสลัดผ้าห่มทิ้งอย่างหัวเสียวันนี้เนื้อเรื่องในนิยายกำหนดให้นางต้องออกไปเดินตลาดตะวันออก เพื่อไปพบกับฉากบังเอิญพบปะระหว่างไป๋อวี้เหลียนและเซียวเหวินเย่ที่หน้าร้านขายเครื่องประดับหยก หน้าที่ของนางคือการพุ่งเข้าไปขัดจังหวะ อาละวาดทำลายข้าวของ และจบลงด้วยการถูกบุรุษหน้าน้ำแข็งผู้นั้นสั่งคนโยนออกมากลางถนนให้เป็นที่อับอายขายหน้าช่างเป็นบทบาทที่ทรงเกียรติเสียจริงเซิ่นหลิงซีประชดประชันในใจ นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง ปล่อยให้ชุนเถาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้นางเลือกสวมชุดกระโปรงสีม่วงเข้มปักลายโบตั๋น แม้สีสันจะดูฉูดฉาดเกินไปสำหรับยุคสมัย แต่มัน
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-27
Mehr lesen

ตอนที่6 บทบาทนางร้ายอะไรนั่นช่างหัวมันประไร

“เจ้าเด็กขอทานสกปรก ตาบอดหรืออย่างไรถึงได้มาชนข้า รู้หรือไม่ว่าชุดกระโปรงตัวนี้ราคาเท่าไหร่ ขายชีวิตเจ้าสิบชาติยังชดใช้ไม่ได้เลย”น้ำเสียงของไป๋อวี้เหลียนกดต่ำและแหลมปรี๊ด แตกต่างจากเสียงหวานหยดย้อยที่ใช้พูดคุยกับบุรุษอย่างสิ้นเชิง สาวใช้ข้างกายรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปัดรอยเปื้อนให้ผู้เป็นนาย พลางถลึงตาใส่เด็กน้อยที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น“ออกไปให้พ้นหน้าข้า อย่ามาแพร่เชื้อโรคแถวนี้” นางเอกดอกบัวขาวสะบัดเสียงใส่ ก่อนจะหันหลังกลับไปสนใจปิ่นหยกต่อ ทำราวกับว่าเด็กชายตรงหน้าเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งเซิ่นหลิงซียืนนิ่งงัน อาการปวดหัวจากการถูกบังคับให้เล่นตามบทปลิวหายไปจากสมองชั่วขณะ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก ชาติก่อนนางเป็นเพียงพนักงานเงินเดือนธรรมดาที่ปากกัดตีนถีบ นางรู้ดีว่าความยากจนและความหิวโหยมันทรมานเพียงใด การถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเพียงเพราะเกิดมาต่ำต้อยกว่าเป็นสิ่งที่นางเกลียดชังที่สุดบทบาทนางร้ายอะไรนั่นช่างหัวมันประไรหญิงสาวก้าวฉับๆ ออกจากหลังแผงผลไม้ ตรงดิ่งเข้าไปหาเด็กน้อยมอมแมมที่กำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นพยายามเก็บเศษชามดินเผาที่แตกกระจาย ชุนเถาร้องเรียกเจ้านาย
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-30
Mehr lesen

บทที่7 เทียบเชิญสีทอง

“สืบประวัติเด็กขอทานผู้นั้นมาให้ข้า แล้วส่งคนไปคุ้มครองเขาอยู่ห่างๆ อย่าให้ใครไปรังแกเขาได้อีก” เซียวเหวินเย่วางจอกชาลง นัยน์ตาแฝงความหมายบางอย่างที่ลึกล้ำ “แล้วก็... ส่งเทียบเชิญไปจวนอันผิงโหว บอกว่ามะรืนนี้ข้าจะจัดงานชมจันทร์ที่จวน ระบุชื่อให้คุณหนูใหญ่เซิ่นหลิงซีมาร่วมงานด้วยตนเอง ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด”ม่อไป๋รับคำสั่งด้วยความมึนงง งานชมจันทร์อันใดกัน ร้อยวันพันปีท่านอ๋องไม่เคยจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ ยิ่งไปกว่านั้นคือการเจาะจงเชิญคุณหนูเซิ่นที่พยายามหลบหน้ามาตลอด หากคุณหนูเซิ่นได้รับเทียบเชิญนี้ นางไม่ปวดหัวจนต้องขุดอุโมงค์หนีเลยหรือแต่ในฐานะองครักษ์เงา เขาทำได้เพียงค้อมศีรษะรับบัญชาจระเข้หน้าน้ำแข็งเริ่มขยับตัวแล้ว และดูเหมือนว่าเป้าหมายในการงับเหยื่อครั้งนี้ จะไม่ใช่ดอกบัวขาวริมสระน้ำอีกต่อไป แต่เป็นสตรีหน้าดุที่ชอบกินซาลาเปาผู้นั้นต่างหากเทียบเชิญสีทองคำเปลวประทับตราพยัคฆ์เหินแห่งจวนชินอ๋อง ถูกวางลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าเซิ่นหลิงซีราวกับเป็นราชโองการประหารชีวิตแสงแดดยามบ่ายที่เคยอบอุ่นพลันดูหมองหม่นลงในสายตาของคุณหนูใหญ่จวนโหว นางจ้องมองแผ่นกระดาษแข็งสีทองอร่ามนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-30
Mehr lesen

บทที่ 8 มาก็ดีแล้ว

เซิ่นหลิงซีส่งเสียงเรียกหวานหยดพร้อมกับก้าวออกไปยืนขวางหน้าเขา ร่างบางจงใจเบียดบังทัศนวิสัยไม่ให้เขามองเห็นดอกบัวขาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ริมฝีปากบางขยับเตรียมจะพ่นประโยคคลาสสิกของนางร้ายออกไป‘ท่านอ๋อง ท่านนัดข้ามาชมจันทร์ แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้สตรีไร้ยางอายผู้นั้นมายืนเสนอหน้าอยู่ที่นี่ได้เพคะ’นั่นคือสิ่งที่นางเตรียมจะพูด แต่ยังไม่ทันที่เปล่งเสียงแรกออกมา เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเซียวเหวินเย่ไม่ได้แสดงสีหน้ารำคาญใจหรือสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไปหานางเอกของเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น กลับกัน ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง นัยน์ตาสีดำที่เคยมืดมิดและเย็นชาบัดนี้กลับทอประกายบางอย่างที่เซิ่นหลิงซีอ่านไม่ออก มันดูคล้ายกับความขบขันระคนหยอกล้อบุรุษหน้าน้ำแข็งก้มหน้าลงมาใกล้จนนางได้กลิ่นอำพันทะเลที่กรุ่นออกมาจากเสื้อคลุมของเขา ระยะห่างที่ถูกร่นเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้เซิ่นหลิงซีเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองที่กำลังประมวลผลบทละครพังทลายลงในพริบตา“คุณหนูเซิ่น” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางอย่างเชื่องช้า มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ทำเอาสตรีทั้งงาน
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-30
Mehr lesen

บทที่ 9 อุทยานต้องห้าม

เสียงดนตรีและเสียงพูดคุยจอแจจากงานเลี้ยงริมสระบัวค่อยๆ ห่างไกลออกไปทุกขณะที่ฝีเท้าของคนทั้งสองก้าวลึกเข้ามาในเขตอุทยานชั้นใน สองข้างทางเดินปูด้วยหินกรวดสีขาวสะอาดขนาบด้วยดงไผ่เขียวครึ้มที่ส่งเสียงลู่ลมดังสวบสาบ บรรยากาศเงียบสงัดจนเซิ่นหลิงซีได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นกระหน่ำรัวราวกับกลองศึกฝ่ามือหนาที่กอบกุมข้อมือของนางเอาไว้ไม่ได้ออกแรงบีบรัดจนเจ็บปวด แต่กลับมั่นคงเสียจนไม่อาจสะบัดหลุด สัมผัสอุ่นจัดจากผิวเนื้อของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าไหมราคาแพง ลามเลียไปถึงกระดูกจนหญิงสาวต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึก“ท่านอ๋อง” นางตัดสินใจทำลายความเงียบ พยายามดึงข้อมือกลับอย่างแนบเนียน “ดึกมากแล้ว อุทยานชั้นในก็มืดมิดนัก หากมีผู้ใดมาเห็นเข้าเกรงจะเป็นที่ครหาต่อชื่อเสียงของท่านได้เพคะ”เซียวเหวินเย่ชะงักฝีเท้า เขาปล่อยมือจากนางอย่างง่ายดายจนเซิ่นหลิงซีเกือบเสียหลักล้ม ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า แสงจันทร์ที่สาดส่องลอดกิ่งไผ่ลงมากระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลา ขับเน้นให้สันกรามและจมูกโด่งเป็นสันดูอันตรายและเย้ายวนในคราวเดียวกัน“ชื่อเสียงของข้าหรือ” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาสีดำหลุบลงมองสตรีท
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-30
Mehr lesen

บทที่10 ถูกบังคับต่างหากเล่า

นางอยากจะตะโกนใส่หน้าเขาว่า ‘ข้าถูกระบบบ้าบอบังคับต่างหากเล่า’ แต่นางก็รู้ดีว่าพูดไปคนยุคนี้คงคิดว่านางเสียสติหญิงสาวหลับตาปี๋ รอคอยอาการปวดหัวจากการหลุดคาแรคเตอร์ที่จะต้องตามมาลงโทษ แต่วินาทีแล้ววินาทีเล่าผ่านไป สมองของนางกลับปลอดโปร่ง ไม่มีเข็มทิ่มแทง ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้นดวงตากลมโตเบิกโพลงขึ้นมาอีกครั้ง ประกายความเข้าใจบางอย่างแล่นปราดเข้ามาในหัวที่แท้ช่องโหว่ของระบบก็คือสิ่งนี้นี่เอง หากตัวนางเป็นฝ่ายคิดจะเปลี่ยนบท ระบบจะลงโทษนางทันที แต่ถ้าหากตัวแปรที่ทำให้เนื้อเรื่องบิดเบี้ยวคือ ‘พระเอก’ ของเรื่อง กฎเกณฑ์เหล่านั้นก็จะกลายเป็นอัมพาต ไม่สามารถแทรกแซงหรือลงโทษนางได้เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ เซิ่นหลิงซีก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สวรรค์มีตา ในที่สุดนางก็หาทางปลดแอกตัวเองจากบทบาทนางร้ายได้แล้ว ขอเพียงแค่ให้บุรุษตรงหน้านี้เลิกสนใจนางเอกตัวจริง แล้วหันมาปะทะอารมณ์กับนางแทน โลกนิยายก็จะต้องล่มสลายไปเองแต่รอยยิ้มดีใจของนางกลับทำให้เซียวเหวินเย่เข้าใจผิดไปอีกทางชายหนุ่มมองริมฝีปากบางที่ยกโค้งขึ้นอย่างซุกซน นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงโดยไม่รู้ตัว เขาเอื้อมม
last updateZuletzt aktualisiert : 2026-09-30
Mehr lesen
ZURÜCK
123
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status