บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน: บทที่ 21 - บทที่ 25

ดวงตากลมโตของเซิ่นหลิงซีเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ลมหายใจที่เคยหอบเหนื่อยจากการปีนป่ายพลันสะดุดกึกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดลำคอเอาไว้ ร่างบางที่คร่อมอยู่บนสันกำแพงแข็งทื่อไปทุกสัดส่วน มีเพียงสายลมยามสายที่พัดผ่านปอยผมให้ปลิวไสว บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงนกร้องอยู่ไกลๆเบื้องล่างนั้น เซียวเหวินเย่ยืนตระหง่านอยู่กลางตรอกแคบด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ชุดคลุมสีดำสนิทขลิบดิ้นทองของเขาดูขัดกับสภาพแวดล้อมซอมซ่อของกำแพงดินท้ายจวนอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มโยนห่อผ้าของนางสลับไปมาในมือข้างหนึ่งด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ใบหน้าหล่อเหลาที่แหงนเงยขึ้นมาสบตากับนางประดับด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา“ว่าอย่างไรเล่า อากาศข้างบนนั้นสดชื่นดีหรือไม่”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างราบเรียบ ไร้ซึ่งแววโกรธเกรี้ยว แต่เซิ่นหลิงซีกลับรู้สึกหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง“ท... ท่านอ๋อง” นางเค้นเสียงเรียกเขาออกมาได้อย่างยากลำบาก สมองที่เคยปราดเปรื่องบัดนี้ขาวโพลนไปหมด “ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”“ข้าก็มารับชายาของข้าไปเข้าพิธีอย่างไรเล่า” เขาก้าวเข้ามาใกล้กำแพงอีกหนึ่งก้าว นัยน์ตาสีดำหรี่แคบลงอย่างประเมิน “แต่ดูเหม

เสียงดนตรีปี่พาทย์บรรเลงเพลงมงคลดังกึกก้องไปตลอดสองข้างทาง ถนนสายหลักของเมืองหลวงถูกประดับประดาด้วยโคมแดงสว่างไสว ขบวนรับเจ้าสาวของจวนชินอ๋องยิ่งใหญ่ตระการตาเสียจนชาวบ้านต้องแหวกทางให้ แต่ผู้ที่นั่งอยู่ภายในเกี้ยวแปดคนหามกลับหน้ามุ่ยจนแทบจะกินคนได้เซิ่นหลิงซีถูกมัดข้อมือด้วยสายคาดเอวสีแดง ขยับเขยื้อนตัวลำบากยิ่ง นางพยายามใช้ฟันกัดและดึงปมเชือกออกแต่ก็ไร้ผล จระเข้หน้าน้ำแข็งนั่นผูกเงื่อนตายอย่างแน่นหนาราวกับกลัวว่านางจะงอกปีกบินหนีไปกลางทาง หญิงสาวได้แต่กระแทกหลังพิงพนักเกี้ยวด้วยความคับแค้นใจ สวมชุดผ้าฝ้ายสีเข้มทะมัดทะแมงเปื้อนฝุ่น นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวที่หรูหราที่สุดในแคว้น ช่างเป็นภาพที่ย้อนแย้งจนน่าหัวร่อเมื่อขบวนเกี้ยวหยุดลงที่หน้าจวนชินอ๋อง เสียงประทัดก็ดังสนั่นหวั่นไหว เซิ่นหลิงซียังคงนั่งนิ่ง ไม่คิดจะให้ความร่วมมือใดๆ ทั้งสิ้น แต่เซียวเหวินเย่หาได้สนใจจารีตประเพณีอันใดไม่ม่านผ้าไหมสีแดงถูกเลิกขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดมงคลสีแดงสดปักลายพยัคฆ์เหินด้วยดิ้นทองก้าวเข้ามาประชิด เขาไม่รอให้นางก้าวลงมาเอง ไม่รอแม่สื่อส่งผ้าแพรแดงให้จูง กลับช้อนร่างกายบางของนางขึ้นอุ้มแน