บททั้งหมดของ เกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน: บทที่ 11 - บทที่ 20

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉลุลาย สาดกระทบใบหน้างดงามที่บัดนี้หมองคล้ำลงไปหลายส่วน เซิ่นหลิงซีนั่งท้าวคางอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้ชุนเถาสางผมให้อย่างเหม่อลอย ใต้ดวงตากลมโตปรากฏรอยคล้ำจางๆ บ่งบอกถึงการอดนอนมาทั้งคืนเมื่อคืนหลังจากหนีรอดกลับมาถึงจวนได้ นางก็เอาแต่นอนพลิกไปพลิกมา ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยยิ้มร้ายกาจของเซียวเหวินเย่ยังคงตามหลอกหลอน จระเข้ตัวนั้นรู้ความลับของนางหมดเกลี้ยง ซ้ำยังประกาศกร้าวว่าจะรอชมงิ้วฉากต่อไปของนางอย่างใกล้ชิดแต่ในความโชคร้ายก็ยังพอมีแสงสว่างรำไร เซิ่นหลิงซีค้นพบช่องโหว่ขนาดใหญ่ของโลกนิยายใบนี้เข้าให้แล้วตราบใดที่ตัวแปรหลักอย่างเซียวเหวินเย่ไม่ยอมเล่นตามบท ระบบก็ไม่อาจลงโทษนางได้ อาการปวดหัวจี๊ดที่คอยบังคับให้นางทำเรื่องงี่เง่าจะหายไปทันทีเมื่อพระเอกของเรื่องมีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไปจากต้นฉบับ“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้มีเทียบเชิญจากคุณหนูรองตระกูลหลิน เชิญท่านไปร่วมงานจิบชาชมกวีที่หอจุ้ยเยว่เจ้าค่ะ” ชุนเถาวางหวีไม้หอมลงแล้วหยิบซองกระดาษสีชมพูอ่อนขึ้นมาส่งให้เซิ่นหลิงซีปรายตามองเทียบเชิญนั้นด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย หอจุ้ยเยว่เป็นโรงเตี๊ยม

น้ำเสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นอย่างหนักแน่น ไร้ซึ่งความลังเล เซียวเหวินเย่เงยหน้าขึ้น สบพระเนตรกับผู้เป็นเชษฐาตรงๆ “นางอาจจะดูร้ายกาจในสายตาผู้อื่น แต่นางคือสตรีเพียงผู้เดียวที่กระหม่อมปรารถนาจะให้อยู่เคียงข้าง หากมิใช่นาง จวนชินอ๋องก็คงต้องปล่อยให้ร้างพระชายาไปตลอดกาล”ถ้อยคำเด็ดขาดและท่าทีเอาจริงของพระอนุชาทำให้ฮ่องเต้ถึงกับพูดไม่ออก พระองค์ลอบถอนหายใจยาว ในเมื่อเจ้าตัวยืนกรานถึงเพียงนี้ ซ้ำเซียวเหวินเย่ยังมีความดีความชอบต่อแผ่นดินมากมาย การประทานสมรสให้ตามคำขอย่อมไม่ใช่เรื่องหนักหนาอันใด เพียงแต่มันน่าประหลาดใจเกินไปก็เท่านั้น“เอาเถิด ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแน่วแน่ ข้าก็จะตามใจ” ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์เรียกขันทีคนสนิทเข้ามารับคำสั่ง “หวังจิ้นกงกง เตรียมร่างราชโองการ กำหนดวันมงคลให้เร็วที่สุดตามที่ชินอ๋องต้องการ”เซียวเหวินเย่ลอบยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก “ขอบพระทัยฝ่าบาท”จระเข้ตัวใหญ่ได้กางกรงเล็บออกแล้ว และคราวนี้ เขาจะไม่ยอมให้เหยื่อตัวน้อยมีโอกาสดิ้นหลุดมือไปได้อีกแม้แต่ก้าวเดียวยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ณ จวนอันผิงโหวบรรยากาศภายในเรือนปีกตะวันออกเงีย

ในเมื่อเนื้อเรื่องมันบิดเบี้ยว นางก็จะใช้กำลังบังคับดัดเฟืองให้มันกลับเข้าที่ด้วยมือของนางเอง เมื่อเซียวเหวินเย่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางเอกดอกบัวขาวตามที่ควรจะเป็นในนิยาย เขาจะต้องตระหนักได้ว่าสตรีที่เขารักทนุถนอมมาตลอดคือใคร จากนั้นเขาจะเป็นฝ่ายบุกเข้าวังไปทูลขอให้ฮ่องเต้ถอนหมั้นนางเอง แผนการนี้เรียกได้ว่ายิงธนูดอกเดียวได้นกถึงสองตัววันรุ่งขึ้น ณ หอสุราวั่งเจียง โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งริมแม่น้ำเซิ่นหลิงซีทุ่มเงินก้อนโตเหมาห้องหับส่วนตัวชั้นบนสุดที่มีทิวทัศน์งดงามและเงียบสงบที่สุด นางจัดการส่งเทียบเชิญสองฉบับ ฉบับแรกส่งไปให้ไป๋อวี้เหลียน โดยอ้างชื่อของชินอ๋องว่าเป็นผู้เชิญมาพบปะเพื่อขออภัยเรื่องที่หอจุ้ยเยว่ ส่วนฉบับที่สองส่งไปจวนชินอ๋อง อ้างว่าเป็นเทียบเชิญจากนางที่ต้องการเลี้ยงสุราขอขมาและเจรจาเรื่องงานมงคลทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ ภายในห้องจุดกำยานกลิ่นดอกมู่หลานเพื่อสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย บนโต๊ะไม้จันทน์มีกาน้ำชาชั้นเลิศตั้งรอไว้ เซิ่นหลิงซีจัดการเทผงหฤหรรษ์รัญจวนทั้งหมดลงในถ้วยชาเคลือบศิลาดลฝั่งที่เตรียมไว้ให้เซียวเหวินเย่ ผงยาสีขาวละลายหายไปในน้ำชาสีอำพันอย่างรวด

หญิงสาวก่นด่าโชคชะตาในใจ นางพยายามสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติที่กำลังแตกกระเจิงให้กลับคืนมา แต่ยิ่งพยายามข่มกลั้น ความร้อนรุ่มในร่างกายก็ยิ่งตีรวนขึ้นมาเป็นระลอก คล้ายกับมีมดนับพันตัวกำลังกัดแทะอยู่ใต้ผิวหนัง ความรู้สึกว่างเปล่าในช่องท้องเรียกร้องการเติมเต็มอย่างบ้าคลั่งตรงข้ามกับนาง ร่างสูงใหญ่ของเซียวเหวินเย่นั่งตระหง่านอย่างมั่นคง นัยน์ตาอันลึกล้ำจดจ้องทุกการเคลื่อนไหวของสตรีตรงหน้าไม่วางตา ท่าทีของเขาดูเกียจคร้านและสงบนิ่ง ขัดกับประกายไฟอันตรายที่เต้นเร่าอยู่ในดวงตาคู่นั้น“ร้อน...” เสียงครางเครือหลุดรอดจากริมฝีปากที่ถูกขบเม้มจนห้อเลือด เซิ่นหลิงซีทนความอึดอัดไม่ไหว นางเริ่มดึงทึ้งสายคาดเอวของตนเองหวังจะคลายปมเสื้อผ้าให้หลวมขึ้นหมับ…มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือบางทั้งสองข้างของนางไว้ได้อย่างง่ายดาย เซียวเหวินเย่ออกแรงเพียงนิดก็สามารถดึงร่างที่อ่อนปวกเปียกของนางให้ถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขา“อ๊ะ” เซิ่นหลิงซีอุทานเสียงหลง นางพยายามขืนตัวออก แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับเหือดหายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งการให้ร่างกายโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสของบุรุษทันทีที่ผิวแ

เซียวเหวินเย่ชะงักงัน เขารับรู้ได้ถึงความคับแน่นและเยื่อบางๆ ที่เพิ่งถูกทำลายลงไป ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มกลั้นความปรารถนาที่กำลังบ้าคลั่ง เขาก้มลงจุมพิตซับน้ำตาที่หางตาของนางอย่างอ่อนโยน ผิดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่“อย่าเกร็ง... ปล่อยตัวตามสบาย” เขากระซิบปลอบประโลม ริมฝีปากเลื่อนลงมาทาบทับริมฝีปากบางของนางอีกครั้ง มอบจุมพิตที่ลึกซึ้งและเว้าวอนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจรสจูบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนระคนเรียกร้อง ทำให้เซิ่นหลิงซีค่อยๆ ผ่อนคลายลง ฤทธิ์ยาที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือดเริ่มทำงานอีกครั้ง ความเจ็บปวดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของนางเริ่มปรับตัวรับกับความแข็งแกร่งของเขาเมื่อเห็นว่าสตรีใต้ร่างเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม เซียวเหวินเย่ก็เริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ แต่หนักแน่นทุกจังหวะการเคลื่อนไหว เขาสอนให้นางรู้จักกับเกลียวคลื่นแห่งความหวามไหว พาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งตัณหาที่ไม่อาจปีนป่ายขึ้นมาได้อีกเสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วเรือนเหมันต์ เซิ่นหลิงซีถูกพายุอารมณ์พัดกระหน่ำจนไม่อาจควบคุมตนเอง นาง