Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 6

SAIANA VANSAN“Take your meds…”Tinulungan akong bumangon ni Dyruz at maingat na ipinainom sa akin ang gamot.“Get some rest…”Hinaplos niya ang pisngi ko bago tuluyang lumabas ng kuwarto.Isang linggo na ang nakalipas mula nang makalabas ako ng ospital. Wala na ang mga pasa sa katawan ko at naghihilom na rin ang mga sugat.Ang natitira na lang ay mga peklat na hindi ko alam kung tuluyan pang mawawala.Tumayo ako at pumunta sa balkonahe. Nasa mansyon ako ngayon ni Dyruz.Tahanan namin… iyon ang tawag niya rito.Pero walang bakas na kasama niya akong nakatira rito.Walang larawan. Walang ebidensiyang asawa niya talaga ako.Ang tanging pinanghahawakan ko lang ay ang mga alaalang nakatanim sa utak ko.Ang pool na tanaw ko ngayon at ang gazebo kung saan ako dating nakaupo habang pinapanood ko siyang lumalangoy.Napahawak ako sa pisngi kong biglang nag-init.Kasi, nasa pool nga siya ngayon. Half-naked.Kahit malayo ako, pero klarong-klaro ko pa rin ang bawat alon ng muscles sa tiyan niya…

SAIANA VANSANLalabas na sana si Dyruz, pero pinigilan ko siya.“Dito ka lang.”Nagtataka siyang napatingin sa akin.“No! You stay here…”“Ako ang gusto niyang makita. Ako ang haharap.”Nagpalitan ng tingin sina Dyruz at Viena Criz bago muling ibinaling ni Dyruz ang atensyon sa akin.Kung kanina, galit ang nakikita ko sa mga mata niya, ngayon, may bahid na iyon ng pag-aalala… pangamba.“Are you sure?” mahinahon niyang tanong. Parang nakikiusap na huwag ko na lang kausapin ang lalaking iyon.Tumango ako nang ilang beses. “I need to talk to him.”“Why?” Agad niyang tanong.Bakit nga ba gusto ko siyang makausap?Ang totoo, hindi ko rin alam, pero parang may nag-uudyok sa akin na kailangan ko siyang makausap.“Saiana,” singit ni Viena Criz. “You don't remember anything about him. What are you even going to say?”“Bahala na. I'll figure it out.”Napahagod sa buhok niya si Dyruz at napabuga pa ng hangin.Lumapit sa akin si Viena at hinawakan ako sa mga braso.“Sai…”“Ano ba kayo? Kakausapin

SAIANA VANSANIlang sandali akong natahimik matapos marinig ang sinabi ni Dyruz.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Kasi natural lang naman na magalit siya. Ang ayoko lang ay masaktan siya o makasakit ng iba.Sa halip, inayos ko ang pagkakaupo ko sa kama.“Dyruz… 'wag mo na ulit gawin 'yon, puwede ba?”Napatingin siya sa akin. “Why? Naawa ka ba sa lalaking 'yon?”Umiling ako. “No... Binigyan mo nga siya ng leksiyon. Nasaktan ka naman.” Hinaplos ko ang kamay niya at hinalikan ko pa, na ikinalaki ng mga mata niya. “Next time, iutos mo na lang sa iba.”Bahagya siyang napangiti. “Malayo naman 'to sa bituka… mas malala ang nangyari sa kanya.”Nanliit ang mga mata kong tinitigan siya.“Mas malala? Lumabas ba ang bituka niya?”Napalakas ang tawa niya. Bagay na ngayon ko lang nakita sa kanya mula nang magkamalay ako. Kaunting ngiti lang at madalas na poker face ang ekspresyong nakikita ko sa kaniya.Pero ngayon, tumatawa siya. Ang sarap sa pakiramdam.“Hindi pa naman ako gano'n ka