CHAPTER 4 — NOT MY HUSBAND

SAIANA VANSAN

Lalabas na sana si Dyruz, pero pinigilan ko siya.

“Dito ka lang.”

Nagtataka siyang napatingin sa akin.

“No! You stay here…”

“Ako ang gusto niyang makita. Ako ang haharap.”

Nagpalitan ng tingin sina Dyruz at Viena Criz bago muling ibinaling ni Dyruz ang atensyon sa akin.

Kung kanina, galit ang nakikita ko sa mga mata niya, ngayon, may bahid na iyon ng pag-aalala… pangamba.

“Are you sure?” mahinahon niyang tanong. Parang nakikiusap na huwag ko na lang kausapin ang lalaking iyon.

Tumango ako nang ilang beses. “I need to talk to him.”

“Why?” Agad niyang tanong.

Bakit nga ba gusto ko siyang makausap?

Ang totoo, hindi ko rin alam, pero parang may nag-uudyok sa akin na kailangan ko siyang makausap.

“Saiana,” singit ni Viena Criz. “You don't remember anything about him. What are you even going to say?”

“Bahala na. I'll figure it out.”

Napahagod sa buhok niya si Dyruz at napabuga pa ng hangin.

Lumapit sa akin si Viena at hinawakan ako sa mga braso.

“Sai…”

“Ano ba kayo? Kakausapin ko lang naman 'yong tao. Hindi ako sasama sa kaniya.”

Muli silang nagkatinginan bago bumaling sa akin si Dyruz.

“We’re just worried… Paano kung i-take advantage ka niya? Baka may sabihin siyang magpapagulo sa isip mo… o magpapalala sa kondisyon mo.”

Matiim ko siyang tinitigan.

“Don't worry. I may have amnesia, but hindi ako tanga. At saka, nandito naman kayo… nakabantay.”

Tumango siya, pero hindi nawala ang pag-aalala sa mga mata niya.

Mabilis akong bumaba at iniwan sila bago pa sila makapagsalita ulit.

Pagdating ko sa sala, nadatnan ko si Alexis na nakaupo sa sofa, kampanteng nakasandal at naka-numero kuwatro ang mga paa.

Kaagad nangislap ang mga mata niya na para bang masaya siyang makita ako.

Nakakagulat. Kasi hindi siya ganito noong una ko siyang makita sa hospital. Para siyang may kinatatakutan noon.

Kaagad siyang tumayo.

“Saiana…”

Ang lambing ng pagkakasabi niya sa pangalan ko. Pero hindi maganda sa pakiramdam. Kinikilabutan ako.

At ang klase ng tingin niya? Nakakairita rin. Para niya akong hinubaran gamit ang mga mata niya.

“Why are you here? What do you want?”

Tumikhim siya at mabilis na dinampot ang bulaklak sa sofa bago iniabot iyon sa akin.

“These are for you.”

Hindi ko iyon tinanggap. Umatras pa ako nang muli siyang lumapit.

“I don't accept gifts from men I don't know. Especially not in the house my husband and I share.”

Nanigas siya. Saglit ding nawala ang kislap sa mga mata niya.

Tumingala rin siya sa terrace kung saan nakadungaw sa amin sina Dyruz at Viena Criz.

Habang ako, hindi ko inalis ang tingin kay Alexis. Kitang-kita ko ang pag-igting ng panga niya at paghigpit ng hawak niya sa bulaklak.

“Kilalang-kilala mo ako, Sai... nakalimutan mo lang.”

“Oh?”

Pinagkrus ko ang mga kamay ko sa dibdib.

“That's not what you told me at the hospital.”

Mabilis siyang napahakbang palapit sa akin.

“I was wrong… I was wrong not to introduce myself properly. Wrong to leave so soon… and wrong to let you believe that he's your husband!”

Itinuro niya si Dyruz. Kahit malayo siya, kitang-kita ko pa rin ang pag-igting ng panga niya. Lalo ring humigpit ang hawak niya sa railing.

Mabilis na humawak si Viena Criz sa balikat ng uncle niya, na para bang pinipigilan itong bumaba.

Ibinalik ko ang tingin ko kay Alexis.

“Siya ang naalala ko. Siya ang asawa ko… ikaw? Sino ka ba sa buhay ko?”

Diretso ko siyang tinitigan sa mga mata habang binabantayan ang bawat reaksyon niya.

“I don't remember you. Not even a little. So, please, take your flowers and leave!”

Lumingon ako sa guard ng mansion na nakaantabay lang.

“Get him out of here.”

Agad kumilos ang mga guard. Hinawakan nila sa magkabilang braso si Alexis at ginabayan palabas.

Pero bago pa sila makarating sa p***o, nakawala si Alexis sa hawak nila at akmang babalik sa kinatatayuan ko.

Mabuti na lang at alerto pa rin ang mga guard. Agad nila siyang nasundan at sa pagkakataong ito, mas mahigpit na ang pagkakahawak nila sa kaniya. Halos kaladkarin na nila siya palabas.

“Saiana!” sigaw niya habang sapilitan siyang hinihila ng mga guard.

Pero wala na sa kaniya ang atensyon ko. Nasa kay Dyruz na ito, na ngayon ay pababa na ng hagdan.

“Hindi siya ang asawa mo, Sai!” sigaw ni Alexis na ikinatigil ng paghakbang ni Dyruz.

Ako man, parang nagpanting ang mga tainga ko.

“Ako… ako ang asawa mo!” dagdag niya, na nagpasakit sa ulo ko.