All Chapters of เอาดอร์ : Chapter 21 - Chapter 27

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงดึกสงัด บรรยากาศภายในห้องรับแขกส่วนตัวอันหรูหราก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความลุ่มหลง เสียงเพลงเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะที่เริ่มหย่อนยานด้วยฤทธิ์สุราเสี่ยเคี้ยงตบโต๊ะไม้ราคาแพงเสียงดังปัง เรียกสายตาพร่าเบลอของทุกคนให้หันมามองด้วยความสนใจ ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้แม่บ้านยกเค้กวันเกิดก้อนโตที่ประดับด้วยแสงเทียนระยิบระยับเข้ามากลางวง แสงไฟสลัวในห้องสะท้อนประกายไฟฟลินท์ที่เต้นระบำอยู่บนก้อนเค้ก ราวกับจะเติมไฟราคะให้ค่ำคืนนี้ร้อนแรงยิ่งขึ้น“เอาล่ะทุกคน! ได้เวลาสำคัญแล้ว... มาร่วมกันร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เสี่ยกันหน่อยเร็ว!” ไอ้เฮงขยับปากตะโกนลั่น พร้อมกับเพื่อน ๆ ที่ส่งเสียงเฮฮารับกันอย่างครึกครื้นไอรินในฐานะสาวเอ็นเตอร์เทนจำเป็นประจำค่ำคืนนี้ ขยับเรือนร่างระหงในเซลล์สาวลุกขึ้นยืนด้วย เธอนำทีมร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ด้วยน้ำเสียงหวานใสไพเราะสะกดใจขณะที่เสี่ยเคี้ยงนั่งยิ้มหน้าบานด้วยความสุขล้นปรี่ แต่ดวงตานั้นจับจ้องอยู่ที่ทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจของหญิงสาวอย่างไม่กะพริบ ก่อนที่เขาจะรวบรวมลมหายใจเป่าเทียนจนดับสนิทในพรวดเดียว ท่ามกลางเสียงป

“เป็นไงวะ ไอ้เสี่ยนั่นมันยอมใช้หนี้มาหรือยัง” เสียงทุ้มจากปลายสายเอ่ยถาม“ยังครับนาย แต่ผมได้ผู้หญิงของมันมาแทนครับ รับรองนายต้องชอบแน่ ๆ” เอกรินทร์ตอบกลับ“ดี ๆ งั้นมึงรีบพามาให้กูเลย กำลังเงี่ยนพอดีเลยว่ะ”“อีกสักชั่วโมงได้ไหมครับนาย พอดีผมกำลังจะออกจากบ้านของเสี่ยเคี้ยงเองครับ”“ได้ มึงรีบ ๆ มานะ อย่าให้กูรอนาน”“ครับนาย”หลังจากวางสาย เอกรินทร์เดินกลับมาที่เตียง ก้มลงบดจูบเรียวปากงามของไอรินที่กำลังส่งเสียงครางครวญ ฉกลิ้นตวัดดูดความหวานอย่างหิวกระหาย เขายิ้มร่วน มองเรือนร่างขาวผุดผ่องตรงหน้านี้ที่มันสะเด่าเกินกว่าจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ เขาจึงเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“เดี๋ยวอีกสักสองชั่วโมง… พี่ค่อยพาน้องไอรินไปหานายของพี่ล่ะกัน”“ได้ค่ะ…” ไอรินเอ่ยปากตอบรับอย่างนิ่มนวล ทว่าในหัวสมองกลับเริ่มประมวลผลเพื่อหาทางหนีรอดไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเอกรินทร์สอดประสานแก่นกายเข้าร่องสวาทอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะโถมกายเร่งเครื่องทันที เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นถี่ยิบ เสียงครางกระเส่าดังสะท้อนก้องทั่วห้องภาพความเร่าร้อนและจริตจะก้านตรงหน้าดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้พร่ามัว ไฟราคะที่ครุกรุ่นผ

หลายเดือนต่อมา...ไอรินได้งานใหม่เป็นผู้ช่วยพยาบาลในโรงพยาบาลชุมชนประจำอำเภอ ระยะทางขับรถไปกลับจากบ้านไม่ถึงสิบกิโลเมตร สะดวกและลงตัวกับการใช้ชีวิตในช่วงนี้เช้าวันแรกของการทำงาน ในขณะที่เธอกำลังยืนติดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มสีเหลืองอ่อนสำหรับผู้ช่วยพยาบาล สุชาติผู้เป็นพ่อเลี้ยงก็เดินเข้ามามองด้วยแววตาภาคภูมิใจ“หนูได้งานนี้ก็ดีแล้วนะ จะได้อยู่ใกล้ ๆ ป๊า” สุชาติเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ“ช่วงนี้ร้านมันเงียบ ๆ น่ะป๊า หนูออกไปทำอะไรแก้เบื่อด้วย ดีกว่าอยู่บ้านเฉย ๆ”“ดีแล้วล่ะหนู งานในร้านเดี๋ยวป๊าดูให้เอง ไม่ต้องห่วง”“ป๊าขา แล้วป้าเพ็ญจะลาออกสิ้นเดือนนี้ ป๊าทำคนเดียวไหวมั้ยคะ” ไอรินถามด้วยความกังวล“ไหวสิ เห็นว่าลูกชายคนโตป้าเพ็ญจะมารับไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ น่ะ”“แล้วป้าเพ็ญจะอยู่ได้เหรอคะ คนแก่ไม่น่าชอบชีวิตเมืองกรุงหรอกค่ะ อีกอย่าง... ลูกชายแกยังอยู่ในเรือนจำไม่ใช่เหรอคะ ไปอยู่ที่นู่นใครจะดูแลทางนี้”“ไม่รู้สิ ก็คงไป ๆ มา ๆ ล่ะมั้ง”“หนูถามจริง ๆ ป๊าดูร้านคนเดียวไหวมั้ยคะ” เธอหันมาถามด้วยความห่วงใยอีกครั้ง“ไหวสิหนู ไม่ต้องห่วงป๊าหรอก” สุชาติส่งยิ้มอบอุ่นให้ ก่อนจะเข้ามาโอบกอดแล้วจูบไป