All Chapters of เอาดอร์ : Chapter 11 - Chapter 15

“โอ๊ยยย... โอยยย!... คุณพี่... อื้มมม ซี้ดส์!!...”ไอรินร้องท้วงเสียงสั่นระริก ร่างกายบิดเกร็งไปตามแรงอารมณ์สวาท ทว่าความกำหนัดที่ตีตื้นขึ้นมาจนล้นอกกลับทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธการสอดใส่ที่เร่าร้อนและดุดันนั้นได้ จังหวะการตอกกระแทกอันหนักหน่วงและจังหวะรุกรับอย่างช่ำชองของเขา ชวนให้สติของเธอพร่างพราย แรงกำหนัดอันมหาศาลและลีลาแสนดิบเถื่อนนี้มีอานุภาพทรมานใจเธอดีพอๆ กับสัมผัสจากพ่อเลี้ยงในวันวานไม่มีผิด“โอยยย... แน่นมากเลยหนู... พี่เสียวเหลือเกิน โคตรฟิต ซี๊ดดด อ่าร์!!!” คุณสมภพคำรามลึกในลำคอด้วยความสยิวซ่าน เอวสอบกระหน่ำโยกโถมเข้าหาอย่างบ้าคลั่งในม่านหมอกแห่งตัณหา ไอรินหลับตาแน่น หายใจกระเส่าปนสะอื้น ความซ่านหวามผสมผสานกับปมความปวดร้าวในใจลึกๆ จนแยกไม่ออก ในความรู้สึกที่ผสานลึกล้ำเวลานี้ ภาพของชายสูงวัยตรงหน้าแทบจะซ้อนทับจนคล้ายกับว่าคุณสมภพกลายเป็นตัวแทนของพ่อเลี้ยง... ผู้ชายที่เธอเคยเรียกว่าป๊า และเคยฝากฝังตราบาปอันขื่นขมไว้ในจิตใจของเธอตลอดมาคุณสมภพกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งแรง ตัวตนร้อนผ่าวบดเบียดไปตามผนังเนื้อที่บีบรัดตอดรัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบกันดังประสานกับเสียงครางกระเส่

อาทิตย์ต่อมาไอรินจำใจต้องเดินทางกลับบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก การกลับมาที่นี่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านของคนอื่น แต่มันคือการเดินทางกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตอันขมขื่นที่เธออยากจะลืมเลือนไปตลอดกาล บ้านปูนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางชุมชนชนบทแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่กักเก็บรอยแผลในใจและตราบาปอันดำมืดของเธอไว้ตั้งแต่เรียนจบ เธอก็ตัดสินใจหนีความจริงอันเจ็บปวดเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ เพื่อหวังจะสร้างระยะห่างจากพ่อเลี้ยง โดยปกติแล้ว ในทุก ๆ อาทิตย์หากพอมีเวลาว่าง ไอรินจะหาจังหวะเดินทางกลับมาหามารดาเป็นประจำแต่บางครั้งสุชาติมักจะเป็นฝ่ายโทรศัพท์ตามเร่งเร้าอยู่เสมอ ด้วยข้ออ้างเดิม ๆ คือเรื่องของมารดาเธอที่เจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ“ไอริน... จะถึงกี่โมง แม่บ่นคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” น้ำเสียงของพ่อเลี้ยงทางปลายสายแฝงไว้ด้วยความนัยที่ซ่อนเร้นและความต้องการอันหื่นกระหาย ซึ่งเธอย่อมรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของมารดา“ใกล้ถึงแล้วค่ะป๊ะ” แม้ความอึดอัดจะกัดกินหัวใจทุกครั้งที่ต้องกดรับสาย แต่เธอก็ยังพอมีความโล่งใจอยู่บ้าง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมี ป้าเพ็ญ ญาติผู้ใหญ่ที่เธอจ้างวานไว

หลังจากผ่านพ้นบทรักอันแสนหนักหน่วง ไอรินก็ขอตัวกลับมาทิ้งตัวลงนอนในห้องนอนส่วนตัวของเธอได้สำเร็จ ความเงียบงันภายในห้องที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้จิตใจสงบลงเลยแม้แต่น้อยภาพเหตุการณ์เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กสาวมัธยมปลาย ช่วงเวลาที่เธอตัดสินใจใช้ความอ่อนเยาว์และร่างกายของตนเองเป็นเครื่องต่อรอง เพื่อขอร้องอ้อนวอนให้สุชาติยุติพฤติกรรมเจ้าชู้และกลับมาดูแลมารดาที่ล้มป่วยนับแต่วันนั้น ข้อแลกเปลี่ยนอันโสมมก็เริ่มต้นขึ้น ทุกครั้งที่เธอกลับมาจากโรงเรียน มือหยาบกร้านของสุชาติมักจะรอคอยจังหวะล่วงล้ำเข้ามาใต้กระโปรงนักเรียนเนื้อดี ดึงร่นกางเกงในตัวบางลงอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามร่องเสียวของเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสา ความนุ่มนิ่มหยุ่นมือราวกำมะหยี่ที่ตัดกับความเปียกชุ่มเล็กน้อยตรงกลางร่อง ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่รู้ตัว“อ๊ะ... ป๊าคะ อย่าค่ะ...” เสียงครางสะดุ้งและคำท้วงติงหลุดลอดออกมาจากลำคอของไอรินได้เพียงนิดเดียว เพราะริมฝีปากของเธอกลับถูกพ่อเลี้ยงประกบจูบปิดกั้นเสียงไว้ พร้อมกับสะโพกอิ่มที่พยายามขยับถอยหนีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว