All Chapters of เอาดอร์ : Chapter 11 - Chapter 20

“โอ๊ยยย... โอยยย!... คุณพี่... อื้มมม ซี้ดส์!!...”ไอรินร้องท้วงเสียงสั่นระริก ร่างกายบิดเกร็งไปตามแรงอารมณ์สวาท ทว่าความกำหนัดที่ตีตื้นขึ้นมาจนล้นอกกลับทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธการสอดใส่ที่เร่าร้อนและดุดันนั้นได้ จังหวะการตอกกระแทกอันหนักหน่วงและจังหวะรุกรับอย่างช่ำชองของเขา ชวนให้สติของเธอพร่างพราย แรงกำหนัดอันมหาศาลและลีลาแสนดิบเถื่อนนี้มีอานุภาพทรมานใจเธอดีพอๆ กับสัมผัสจากพ่อเลี้ยงในวันวานไม่มีผิด“โอยยย... แน่นมากเลยหนู... พี่เสียวเหลือเกิน โคตรฟิต ซี๊ดดด อ่าร์!!!” คุณสมภพคำรามลึกในลำคอด้วยความสยิวซ่าน เอวสอบกระหน่ำโยกโถมเข้าหาอย่างบ้าคลั่งในม่านหมอกแห่งตัณหา ไอรินหลับตาแน่น หายใจกระเส่าปนสะอื้น ความซ่านหวามผสมผสานกับปมความปวดร้าวในใจลึกๆ จนแยกไม่ออก ในความรู้สึกที่ผสานลึกล้ำเวลานี้ ภาพของชายสูงวัยตรงหน้าแทบจะซ้อนทับจนคล้ายกับว่าคุณสมภพกลายเป็นตัวแทนของพ่อเลี้ยง... ผู้ชายที่เธอเคยเรียกว่าป๊า และเคยฝากฝังตราบาปอันขื่นขมไว้ในจิตใจของเธอตลอดมาคุณสมภพกระหน่ำสะโพกเข้าใส่ไม่ยั้งแรง ตัวตนร้อนผ่าวบดเบียดไปตามผนังเนื้อที่บีบรัดตอดรัดอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบกันดังประสานกับเสียงครางกระเส่

อาทิตย์ต่อมาไอรินจำใจต้องเดินทางกลับบ้านเกิดที่ต่างจังหวัดด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก การกลับมาที่นี่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านของคนอื่น แต่มันคือการเดินทางกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตอันขมขื่นที่เธออยากจะลืมเลือนไปตลอดกาล บ้านปูนหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางชุมชนชนบทแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่กักเก็บรอยแผลในใจและตราบาปอันดำมืดของเธอไว้ตั้งแต่เรียนจบ เธอก็ตัดสินใจหนีความจริงอันเจ็บปวดเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ เพื่อหวังจะสร้างระยะห่างจากพ่อเลี้ยง โดยปกติแล้ว ในทุก ๆ อาทิตย์หากพอมีเวลาว่าง ไอรินจะหาจังหวะเดินทางกลับมาหามารดาเป็นประจำแต่บางครั้งสุชาติมักจะเป็นฝ่ายโทรศัพท์ตามเร่งเร้าอยู่เสมอ ด้วยข้ออ้างเดิม ๆ คือเรื่องของมารดาเธอที่เจ็บป่วยอยู่บ่อย ๆ“ไอริน... จะถึงกี่โมง แม่บ่นคิดถึงจะแย่อยู่แล้ว” น้ำเสียงของพ่อเลี้ยงทางปลายสายแฝงไว้ด้วยความนัยที่ซ่อนเร้นและความต้องการอันหื่นกระหาย ซึ่งเธอย่อมรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของมารดา“ใกล้ถึงแล้วค่ะป๊ะ” แม้ความอึดอัดจะกัดกินหัวใจทุกครั้งที่ต้องกดรับสาย แต่เธอก็ยังพอมีความโล่งใจอยู่บ้าง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอยังมี ป้าเพ็ญ ญาติผู้ใหญ่ที่เธอจ้างวานไว

หลังจากผ่านพ้นบทรักอันแสนหนักหน่วง ไอรินก็ขอตัวกลับมาทิ้งตัวลงนอนในห้องนอนส่วนตัวของเธอได้สำเร็จ ความเงียบงันภายในห้องที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้จิตใจสงบลงเลยแม้แต่น้อยภาพเหตุการณ์เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กสาวมัธยมปลาย ช่วงเวลาที่เธอตัดสินใจใช้ความอ่อนเยาว์และร่างกายของตนเองเป็นเครื่องต่อรอง เพื่อขอร้องอ้อนวอนให้สุชาติยุติพฤติกรรมเจ้าชู้และกลับมาดูแลมารดาที่ล้มป่วยนับแต่วันนั้น ข้อแลกเปลี่ยนอันโสมมก็เริ่มต้นขึ้น ทุกครั้งที่เธอกลับมาจากโรงเรียน มือหยาบกร้านของสุชาติมักจะรอคอยจังหวะล่วงล้ำเข้ามาใต้กระโปรงนักเรียนเนื้อดี ดึงร่นกางเกงในตัวบางลงอย่างชำนาญ ก่อนจะใช้นิ้วมือลูบไล้ไปตามร่องเสียวของเด็กสาวที่ยังไม่ประสีประสา ความนุ่มนิ่มหยุ่นมือราวกำมะหยี่ที่ตัดกับความเปียกชุ่มเล็กน้อยตรงกลางร่อง ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าร่างกายของเธอเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสอันเร่าร้อนนั้นอย่างไม่รู้ตัว“อ๊ะ... ป๊าคะ อย่าค่ะ...” เสียงครางสะดุ้งและคำท้วงติงหลุดลอดออกมาจากลำคอของไอรินได้เพียงนิดเดียว เพราะริมฝีปากของเธอกลับถูกพ่อเลี้ยงประกบจูบปิดกั้นเสียงไว้ พร้อมกับสะโพกอิ่มที่พยายามขยับถอยหนีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว

ภายใต้ความเงียบสงัดยามวิกาลที่ปกคลุมบ้านหลังใหญ่ ไอรินยังคงนอนลืมตาโพรงในความมืด จิตใจเต็มไปความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือนทุกครั้งที่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้ ภาพเหตุการณ์ในอดีตยังคงไหลย้อนกลับมาตอกย้ำตราบาปที่เกาะกินหัวใจ“คืนนี้... ดึก ๆ ป๊าจะแอบมาหานะ อย่าล็อกห้องล่ะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูในตอนนั้น ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทถึงตอนนี้ไอรินนึกไปถึงตอนนั้นก็สะดุ้งสุดตัวด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะทบทวนความทรงจำในวัยเยาว์ และคำถามในหัวที่เคยถามพ่อเลี้ยงก็ผุดขึ้นมาให้เธอหวาดหวั่นอีกครั้ง“ป๊าแอบมานอนกับหนูทุกคืนเลย... ไม่กลัวแม่สงสัยบ้างเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า เจือความกังวลและหวาดหวั่น ขณะที่ร่างท้วมหนาของพ่อเลี้ยงคอยคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง“แม่เค้าไม่รู้หรอกน่า... ซัดยาคลายเครียดกับยานอนหลับทุกคืนหลับลึกเป็นตายอย่างนั้น ป๊าไม่เคยเห็นตื่นมากลางดึกเลย อีกอย่างป๊าก็ไม่ได้นอนกับแม่เค้าที่ไหนล่ะ” สุชาติเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความละอายใจต่อผู้เป็นภรรยาที่นอนป่วยอยู่ชั้นล่าง“งั้นก็ตามใจป๊าค่ะ แต่ถ้าหนูหลับป๊าห้ามปลุกนะคะ” ไอรินตอบแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะตั้งแต่ที่เธอย

นับตั้งแต่วันที่เธอถูกเปิดบริสุทธิ์และก้าวเข้าสู่วงจรชีวิตพ่อเลี้ยงหนุ่มลูกเลี้ยงสาว เรื่องราวทางกายระหว่างไอรินกับสุชาติก็ค่อย ๆ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันอันเร่าร้อน ไร้ซึ่งจุดสิ้นสุดที่ชัดเจน ถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะต้องนั่งรถเข็นกลายเป็นคนพิการก็ตามความรู้สึกทั้งภายนอกและภายในจึงมักปะปนกันอย่างอธิบายยาก บางคืนเธอรู้สึกว่างเปล่า บางคืนกลับรู้สึกถึงความต้องการที่ม้วนตัวขึ้นมาจากลึก ๆ ในอก ราวกับร่างกายของเธอเรียนรู้ที่จะโหยหาสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสิ่งต้องห้ามคืนนี้จิตใจของเธอว้าวุ่นเป็นพิเศษ ราวกับว่ามันขาดอะไรไปสักอย่าง แม้ตอนหัวค่ำสุชาติจะจัดให้เธออย่างสาสมใจมาแล้วก็ตาม ความกระหายยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก เธอจึงทนไม่ไหว พาเรือนร่างอวบอิ่มก้าวเข้าไปในห้องนอนของพ่อเลี้ยงภายใต้โคมไฟสลัว ไอรินยืนนิ่งอยู่ข้างเตียงชั่วขณะ ดวงตาจ้องมองแผ่นหลังกว้างของสุชาติที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและหนักแน่นบอกถึงการหลับใหลอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกถึงความกระหายที่คุกรุ่นอยู่ในอกจากการคิดถึงเรื่องราวในอดีตและความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง แม้จะเพิ่งผ่านพ้นความเร่าร้อนไปเมื่อช่วงหัวค่ำก็ตามนิ้วเรียวค่อย ๆ ไขว่คว้าช