LOGINไอริน หญิงสาวที่เรื่องบนเตียงไม่ใช่เรื่องน่าอายสำหรับเธอ แต่คือศิลปะแห่งความสุขและรสชาติที่เธอมีสิทธิ์เลือกปรุงแต่งได้เองตามใจชอบ ในร่างของสาวอวบเจ้าเสน่ห์ผู้มาพร้อมกับความเย้ายวนเกินต้าน ไอรินไม่เคยแคร์กรอบเกณฑ์สังคมหรือสายตาใคร เธอมองว่าความสัมพันธ์เป็นเพียงหน้ากระดาษหนังสือที่เธอมีสิทธิ์จะเปิดอ่านและปิดลงได้ทุกเมื่อเมื่อหมดความน่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มรุ่นน้องหน้าใสไก่อ่อน นักธุรกิจหนุ่มมาดนิ่งขรึม หรือช่างภาพหนุ่มเซอร์สุดติสต์ ไอรินต่างแวะเวียนเข้าไปเติมเต็มและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ความเร่าร้อนกับพวกเขาอย่างไร้ข้อผูกมัด เธอคือผู้คุมเกมความสัมพันธ์ตัวจริงเสียงจริง ที่เปลี่ยนผู้ชายเป็นว่าเล่นราวกับเลือกชิมอาหารจานโปรด ยิ่งลองมาก ยิ่งได้ค้นพบมิติใหม่ที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนกว่าเดิม แต่ทว่า… ท่ามกลางเกมแห่งความสัมพันธ์ที่หมุนวนและเปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ ตามใจปรารถนา กลับมีผู้ชายบางคนที่เริ่มเข้ามาปั่นป่วนความรู้สึกอิสระของเธอ จนไอรินต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า หัวใจที่เคยคิดว่าปิดตายเพื่อความสนุกชั่วข้ามคืน แท้จริงแล้วกำลังมองหารสชาติที่แตกต่าง หรือกำลังรอใครสักคนให้เข้ามาหยุดหัวใจเธอไว้กันแน่
View Moreภายใต้ความกดดันจากสภาวะเศรษฐกิจและนโยบายปรับลดพนักงานของบริษัท ทำให้ ไอริน เซลล์สาวแห่งโชว์รูม Rolls-Royce ผู้มีกฎเหล็กประจำใจว่าต่อให้เป็นเสี่ยใหญ่กระเป๋าหนักแค่ไหน หากหน้าตาไม่ผ่าน สเปกไม่โดน หรือยอดคอมมิชชั่นกับมาจิ้นไม่สูงพอที่จะทำให้เธอกระชุ่มกระชวยหัวใจละก็ เธอก็จะบริการด้วยไมตรีจิตแบบนักธุรกิจสาวมืออาชีพโดยไม่มีการเสนอตัวใดๆ ทั้งสิ้น แต่เมื่อลูกค้ารายใหญ่ระดับเจ้าของโรงแรมชื่อดังย่านราชเทวีปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับความหวังเดียวที่จะช่วยให้เธอดำรงตำแหน่งอยู่ได้
ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป รสนิยมแพงระยับ และความเจ้าเล่ห์ที่แฝงมากับรอยยิ้มคมคาย ทำให้ไอรินยอมผ่อนปรนกฎเหล็กของตัวเองชั่วคราว เพราะนอกจากยอดขายจะก้อนโตแล้ว ตัวตนของเขาดันตรงสเปกหนุ่มในฝันที่ทำให้หัวใจเธอกระชุ่มกระชวยอีกด้วย
เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสั่นเบาๆ ในเช้าวันศุกร์ ไอรินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มตามวิชาชีพ
“สวัสดีค่ะพี่กวินทร์... วันนี้เรื่องนัดหมายทดลองขับและสรุปรายละเอียดรถ พี่สะดวกตามที่คุยกันไว้ไหมคะ?”
ปลายสายหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเจ้าเล่ห์ที่ไอรินไม่ทันได้สังเกต
“วันนี้พี่ติดดูงานข้างนอกแถวราชเทวีครับ น้องสะดวกมาเจอพี่ข้างนอกไหม คุยให้จบๆ ตรงนี้ พรุ่งนี้พี่จะได้ให้เลขาจัดการเรื่องใบจองและสั่งซื้อให้จบไปเลย”
ไอรินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความลังเล
“งั้นพี่ส่งโลเคชั่นมาให้ไอรินหน่อยได้มั้ยคะ เดี๋ยวไอรินขับรถไปหา”
“งั้นเอางี้มั้ย น้องไอรินไม่ต้องมาหรอก เดี๋ยวพี่เข้าไปรับที่โชว์รูมดีกว่า เดี๋ยวพี่จะจอดรถไว้ที่นั่น แล้วน้องก็เดี๋ยวออกไปเทสต์ไดรฟ์กับพี่ โอเคมั้ย”
น้ำเสียงเฉียบขาดแต่แฝงความเร้าใจออกคำสั่งแกมบังคับ ทำให้ไอรินเผลอคล้อยตามอย่างง่ายดาย ไม่ถึงสี่สิบนาทีต่อมา รถหรูคันคลาสสิกก็มาจอดสนิทที่หน้าโชว์รูม ชายหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยความมั่นใจ ไอรินที่กำลังยืนรออยู่หน้ารถรถเอ่ยทักทายด้วยความสุภาพอ้อนน้อง
“สวัสดีค่ะพี่กวินทร์ รถเทสไดร์พร้อมแล้วค่ะ” ไอรินยกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มหวาน
“หวัดดีครับ น้องไอรินเรียกพี่ว่าพี่วินเฉย ๆ ก็ได้นะครับ เรียกกวินทร์มันดูเหมือนเป็นพนักงานในโรงแรมเรียกพี่ยังไงก็ไม่รู้” เขากระซิบเสียงนุ่ม ทอดสายตาสำรวจเรือนร่างเย้ายวนของเธออย่างไม่นึกเกรงใจ
“ได้ค่ะพี่วิน” ไอรินยิ้มรับเบาๆ หัวใจสั่นไหวกับบรรยากาศที่เริ่มอบอวลไปด้วยแรงดึงดูด หญิงสาวกำลังจะก้าวขึ้นรถคันหรูที่เธอเตรียมเอาไว้ให้เขาเทสไดร์ ทันทีที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงก็โชยมาปะทะจมูก ชายหนุ่มผู้มาเยือนรีบขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชิดกัน
“พี่ขอขับเลยได้มั้ย”
“อ๋อ ได้สิคะ”
“งั้นเราจะไปเทสไดร์กันที่ไหนดีคะ”
“อืม เดี๋ยวค่อยคิดได้มั้ย พี่ขอแวะไปทานกาแฟก่อน คือเช้านี้ร่างกายพี่ต้องการคาเฟอีนมากเลย” กวินทร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความหมายบางอย่าง
“ค่ะ งั้นเป็นร้านไหนดีคะ”
“เดี๋ยวพี่พาไปครับ” เขายื่นข้อเสนอด้วยแววตาพราวระยับ
“ได้ค่ะ” หญิงสาวยื่นกุญแจรถให้ชายหนุ่ม
ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างเต็มใจ โดยไม่รู้เลยว่าการไปเทสไดร์ครั้งนี้ เขากำลังจะพาเธอหลุดเข้าไปในเกมสวาทที่เธอไม่ได้เป็นคนคุมเกมแต่เพียงผู้เดียว
รถหรูคันงามลัดเลาะเข้าสู่ตรอกซอกซอยอันเงียบสงบ เพื่อหลีกหนีความติดขัดของท้องถนน ก่อนจะพุ่งทะยานสู่คาเฟ่ลับแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์ราวกับหลุดเข้าไปอีกโลกหนึ่ง บรรยากาศภายในร่มรื่น เงียบสงบ และเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง เหมาะแก่การเจรจาธุรกิจ หรือเรื่องส่วนตัวที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้
“ที่นี่เป็นร้านประจำพี่เองแหละ บรรยากาศดีแล้วก็เป็นส่วนตัวมากๆ น้องไอรินอยากสั่งเมนูไหนก็เชิญเลยนะครับ” กวินทร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งเมนูให้เธอ ดวงตาคมกริบทอดมองหญิงสาวข้างกายด้วยประกายความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวชัดเจนขึ้น
ภายใต้แสงไฟสลัวละมุนตาที่สาดส่องผ่านกิ่งไม้ใบหญ้า ไอรินในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวนั่งลงตรงข้ามกับชายหนุ่ม ก่อนจะดึงโบชัวร์รถหรูรุ่นเรือธงออกจากแฟ้มมาวางบนโต๊ะไม้ดีไซน์คลาสสิก พร้อมกับรอยยิ้มที่นักขายมืออาชีพมักใช้สะกดใจลูกค้า
“นี่คือรายละเอียดโปรโมชันพิเศษที่ไอรินคัดมาให้พี่วินโดยเฉพาะเลยนะคะ รับรองว่ารถรุ่นที่พี่เลือก จะต้องคุ้มค่าและเหมาะสมกับตำแหน่งท่านประธานโรงแรมอย่างพี่แน่นอนค่ะ” ไอรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนฟัง ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างมีความหวัง และเดือนนี้ เธอก็หวังเพียงยอดขายจากเขาเพียงคนเดียวที่จะช่วยพยุงตำแหน่งและรายได้ของเธอเอาไว้
ยามเย็นหลังเลิกงาน ไอรินรีบขับรถออกจากโรงพยาบาลชุมชนประจำอำเภอด้วยความเร่งรีบตั้งแต่ย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในต่างจังหวัด วิถีชีวิตและสังคมรอบตัวของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงร้องครวญครางของคนไข้ คำถามเซ้าซี้จากญาติผู้ป่วย และตารางเวรที่แน่นขนัดจนแทบไม่มีเวลาหายใจ กลายเป็นความจริงอันหนักหน่วงที่เธอต้องเผชิญในทุก ๆ วัน และในเย็นวันนี้ เธอก็ยังรับงานพิเศษดูแลคนไข้เอาไว้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเพราะเขาเป็นกำนันที่บ้านอยู่ใกล้ ๆ กับเธอเมื่อกลับมาถึงบ้าน สุชาติพ่อเลี้ยงกำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น สายตาทอดยาวไปยังจอโทรทัศน์เบื้องหน้าโดยไม่หันมาเหลียวแลไม่นานนัก เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังซ่าเคล้ากับความเงียบงันภายในบ้าน ก่อนที่ร่างระหงของลูกเลี้ยงสาวจะก้าวออกมาในชุดผ้าเช็ดตัวผืนบางที่พันรอบกายอย่างหมิ่นเหม่ ทว่าด้วยสังขารและโรคชราไม่ว่าจะเป็นเบาหวานความดันที่รุมเร้าร่างกาย สุชาติกลับทำได้เพียงแค่มอง โดยไม่อาจตอบสนองความเร่าร้อนให้ลูกเลี้ยงสาวได้เช่นในวันวานไอรินแต่งตัวด้วยชุดลำลองสบายตาเสื้อยืดสีขาวบางเบาแนบเนื้อรับกับสัดส่วนอวบอิ่ม สวมทับด้วยกางเกงยีนส์ขาดเข่าเท่ ๆ เรือ
หลายเดือนต่อมา...ไอรินได้งานใหม่เป็นผู้ช่วยพยาบาลในโรงพยาบาลชุมชนประจำอำเภอ ระยะทางขับรถไปกลับจากบ้านไม่ถึงสิบกิโลเมตร สะดวกและลงตัวกับการใช้ชีวิตในช่วงนี้เช้าวันแรกของการทำงาน ในขณะที่เธอกำลังยืนติดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มสีเหลืองอ่อนสำหรับผู้ช่วยพยาบาล สุชาติผู้เป็นพ่อเลี้ยงก็เดินเข้ามามองด้วยแววตาภาคภูมิใจ“หนูได้งานนี้ก็ดีแล้วนะ จะได้อยู่ใกล้ ๆ ป๊า” สุชาติเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ“ช่วงนี้ร้านมันเงียบ ๆ น่ะป๊า หนูออกไปทำอะไรแก้เบื่อด้วย ดีกว่าอยู่บ้านเฉย ๆ”“ดีแล้วล่ะหนู งานในร้านเดี๋ยวป๊าดูให้เอง ไม่ต้องห่วง”“ป๊าขา แล้วป้าเพ็ญจะลาออกสิ้นเดือนนี้ ป๊าทำคนเดียวไหวมั้ยคะ” ไอรินถามด้วยความกังวล“ไหวสิ เห็นว่าลูกชายคนโตป้าเพ็ญจะมารับไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ น่ะ”“แล้วป้าเพ็ญจะอยู่ได้เหรอคะ คนแก่ไม่น่าชอบชีวิตเมืองกรุงหรอกค่ะ อีกอย่าง... ลูกชายแกยังอยู่ในเรือนจำไม่ใช่เหรอคะ ไปอยู่ที่นู่นใครจะดูแลทางนี้”“ไม่รู้สิ ก็คงไป ๆ มา ๆ ล่ะมั้ง”“หนูถามจริง ๆ ป๊าดูร้านคนเดียวไหวมั้ยคะ” เธอหันมาถามด้วยความห่วงใยอีกครั้ง“ไหวสิหนู ไม่ต้องห่วงป๊าหรอก” สุชาติส่งยิ้มอบอุ่นให้ ก่อนจะเข้ามาโอบกอดแล้วจูบไป
ชีวิตหลังลาออกจากงานที่โชว์รูมรถยนต์หรู ไอรินกลับมาใช้ชีวิตอยู่กับสุชาติพ่อเลี้ยง หนึ่งเดือนต่อมามารดาของไอรินก็ล้มป่วยด้วยโรคชราและเสียชีวิตไปอย่างกะทันหันด้วยเงินเก็บที่มีบวกกับความตั้งใจอยากให้พ่อเลี้ยงมีอาชีพ เธอจึงชวนสุชาติเปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ หน้าบ้าน เพื่อให้ผู้เป็นพ่อมีกิจวัตรและรายได้ยามชราไอรินยังคงจ้างให้ป้าเพ็ญมาคอยช่วยทำความสะอาดและเฝ้าร้าน เพื่อให้หญิงชราได้มีรายได้เสริมอีกแรง“อ้าวป๊า! วันนี้ป๊าไม่ไปเปิดร้านเหรอคะ” ไอรินเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ขณะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น“ป๊าปวดขานะหนู มันเมื่อยไปหมดเลย... คนแก่ก็แบบนี้แหละ” สุชาติครางเสียงทุ้มต่ำขณะเอนกายเหยียดขาอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีอ่อนล้าไอรินจัดการทำมื้อเช้า ทำความสะอาดบ้าน และตากผ้าที่ปั่นทิ้งไว้จนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพักร่างกายครู่หนึ่งข้าง ๆ พ่อเลี้ยง“หนูทำอะไรเสร็จหมดหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้น“เสร็จหมดแล้วค่ะป๊า งั้นเดี๋ยวหนูไปเปิดร้านก่อนนะคะ”“เดี๋ยวสิหนู…” สุชาติรีบร้องทัก เพราะรอจังหวะนี้มานาน“นวดขาให้ป๊าหน่อยสิ มันปวดเหลือเกิน”“ได้ค่ะ” เธอรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินไปนั่งข้าง ๆ เขา“ป๊
“เป็นไงวะ ไอ้เสี่ยนั่นมันยอมใช้หนี้มาหรือยัง” เสียงทุ้มจากปลายสายเอ่ยถาม“ยังครับนาย แต่ผมได้ผู้หญิงของมันมาแทนครับ รับรองนายต้องชอบแน่ ๆ” เอกรินทร์ตอบกลับ“ดี ๆ งั้นมึงรีบพามาให้กูเลย กำลังเงี่ยนพอดีเลยว่ะ”“อีกสักชั่วโมงได้ไหมครับนาย พอดีผมกำลังจะออกจากบ้านของเสี่ยเคี้ยงเองครับ”“ได้ มึงรีบ ๆ มานะ อย่าให้กูรอนาน”“ครับนาย”หลังจากวางสาย เอกรินทร์เดินกลับมาที่เตียง ก้มลงบดจูบเรียวปากงามของไอรินที่กำลังส่งเสียงครางครวญ ฉกลิ้นตวัดดูดความหวานอย่างหิวกระหาย เขายิ้มร่วน มองเรือนร่างขาวผุดผ่องตรงหน้านี้ที่มันสะเด่าเกินกว่าจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ เขาจึงเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า“เดี๋ยวอีกสักสองชั่วโมง… พี่ค่อยพาน้องไอรินไปหานายของพี่ล่ะกัน”“ได้ค่ะ…” ไอรินเอ่ยปากตอบรับอย่างนิ่มนวล ทว่าในหัวสมองกลับเริ่มประมวลผลเพื่อหาทางหนีรอดไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเอกรินทร์สอดประสานแก่นกายเข้าร่องสวาทอีกครั้งอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะโถมกายเร่งเครื่องทันที เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นถี่ยิบ เสียงครางกระเส่าดังสะท้อนก้องทั่วห้องภาพความเร่าร้อนและจริตจะก้านตรงหน้าดึงสติสัมปชัญญะของเธอให้พร่ามัว ไฟราคะที่ครุกรุ่นผ











