วิศวะมาเฟียร้าย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Chapter 10 หลงใหล NC18++            ไอแดดอุ่น ๆ ยามสายทอแสงผ่านม่านโปร่งสีควันบุหรี่เข้ามาภายในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่บนชั้นสูงสุด ความเงียบงันปกคลุมห้องกว้างขวางท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะสงบสุข ทว่าพิมพริมากลับรู้สึกถึงความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย            เธอตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก แผ่นหลังบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุด้วยพิษไข้ของ อคิน กลิ่นน้ำหอม Woody Oak จาง ๆ ผสมกับกลิ่นอายของอันตรายยังคงวนเวียนอยู่รอบกาย พิมพริมาขยับตัวอย่างระมัดระวัง หวังจะลุกไปล้างมือที่เปื้อนคราบเลือดและชำระล้างความรู้สึกสับสนในห้องน้ำ แต่ทันทีที่ข้อมือเล็กขยับเพียงนิด มือหนาของคนที่ดูเหมือนจะหลับใหลกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอไว้และกระชากเพียงแรงเดียว ร่างบางก็เสียหลักพลิกกลับมาล้มทับบนแผงอกกว้างที่ร้อนรุ่มนั้นทันที &

Chapter 12 : โอนอ่อน NC18+            แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานสูงของคอนโดหรูเข้ามาทาบไล้บนพรมราคาแพง อุณหภูมิภายในห้องยังคงเย็นฉ่ำสวนทางกับความร้อนแรงที่เพิ่งมอดดับลงไปได้ไม่นาน พิมพริมาลืมตาขึ้นมาพบกับความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่คอยทำงานอย่างต่อเนื่อง เธอขยับกายเล็กน้อยก่อนจะพบว่าตัวเองยังคงติดอยู่ในพันธนาการของวงแขนแกร่ง            อคินยังคงตระกองกอดเธอไว้แน่น แม้จะล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายแต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยร่างนุ่มนิ่มนี้ให้เป็นอิสระ เขายังคงหลับตาพริ้ม ทว่าแรงกระชับที่เอวบางกลับบ่งบอกว่าเขาตื่นนานแล้ว            “บ่ายแล้วนะพิม จะรีบไปไหน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทั้งที่ยังหลับตา ก่อนจะฝังจมูกลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาหลงใหลอย่างไม่รู้เบื่อ

Chapter 14 : คิดถึง NC 18++            แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดทอประกายสีส้มจัด ทาบรัศมีอาบไล้ตึกคณะแพทยศาสตร์จนดูราวกับภาพวาด บรรยากาศรอบข้างคราคร่ำไปด้วยเหล่านักศึกษาแพทย์ในชุดสครับที่ใช้ชีวิตแข่งกับเวลา บ้างเร่งรีบไปราวด์วอร์ด บ้างแบกตำราเล่มยักษ์มุ่งหน้าสู่หอสมุด ทว่าท่ามกลางความโกลาหลสีขาวบริสุทธิ์นั้น จุดรวมสายตาของทุกคนกลับถูกสะกดไว้ที่รถซูเปอร์คาร์สีดำสนิทที่จอดนิ่งราวกับสัตว์ร้ายซุ่มหมอบอยู่หน้าทางเข้า พร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใน ชุดช็อปสีแดงเลือดนก ที่แผ่กลิ่นอายความดุดันและแปลกแยกจากโลกอันสงบเงียบแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง            อคินยืนพิงรถคันหรูด้วยท่าทีสงบนิ่ง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหนีบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไว้เพียงเพื่อสัมผัสกลิ่นอายที่คุ้นชิน สายตาคมกริบจดจ่อแน่วนิ่งอยู่ที่ประตูอัตโนมัติของอาคาร จนกระทั่งร่างเล็กในชุดสครับสีเขียวเข้มที่สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวเดิน

Chapter 16: กุหลาบอาบพิษ            แรงสั่นสะเทือนจากเสียงเชียร์กึกก้องที่สนามบาสเกตบอลคณะวิศวกรรมศาสตร์อาจจะมอดดับไปตามกาลเวลาของเมื่อวาน ทว่าคลื่นความอิจฉาริษยาที่ถูกจุดขึ้นจากภาพการ "ฝากเกียร์" กลางสนามกลับไม่ได้มอดดับลงไปด้วย แต่มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงและก่อตัวเป็นพายุหมุนเงียบๆ ภายใต้หลังคาตึกแดงอันทรงพลัง            สำหรับพิมพริมา เกียร์สีทองแดงที่ห้อยอยู่บนคอ คือพันธสัญญาที่ทำให้อุ่นใจท่ามกลางพายุรอบตัว แต่สำหรับหญิงสาวคนอื่นๆ ในถิ่นลานเกียร์แห่งนี้ มันคือ "การหยามเกียรติ" และ "การประกาศสงคราม" อย่างรุนแรง            เมเบล ดาวคณะวิศวกรรมศาสตร์ภาคเครื่องกล ผู้มีใบหน้าสวยคมโฉบเฉี่ยวและฐานะทางบ้านที่ไม่ธรรมดา เจ้าของฉายา "กุหลาบเหล็ก" ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทงเข้าเนื้ออยู่หลังเสาปูนต้นใหญ่ สายตาคม

Chapter 18 : กลิ่นกาแฟและแสงตะวันยามเช้า            ท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรีที่เพิ่งผ่านพ้น พายุแห่งอารมณ์ที่เคยโหมกระหน่ำในใจของคนทั้งสองถูกแทนที่ด้วยความสงบเงียบอันแสนหวาน            แสงอาทิตย์อ่อนๆ ยามเช้าตรู่เริ่มทอแสงรำไร ลอดผ่านม่านสีขาวบางเบาที่พลิ้วไหวตามแรงลมทะเลเข้ามาในห้องนอนกว้าง กลิ่นไอเค็มของทะเลจางๆ ที่พัดพาความสดชื่นมาปะทะจมูก ผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดของสบู่ราคาแพง และกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของบ้าน กลิ่นไม้โอ๊คผสมยาสูบจางๆ ที่ให้ความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยอย่างประหลาด                     พิมพริมาค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นมาท่ามกลางความนุ่มนวลของเตียงนอนขนาดคิงไซส์ เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบรัดอยู่รอบเอวบาง เม