Alle Kapitel von วิศวะมาเฟียร้าย: Kapitel 1 – Kapitel 10

Chapter 1 :The Dark Shadow over Gear หากจะนิยามคณะแพทยศาสตร์ว่าเป็นดินแดนแห่งแสงสว่างที่ถูกฉาบไว้ด้วยระเบียบวินัยและจรรยาบรรณอันสะอาดสะอ้าน คณะวิศวกรรมศาสตร์ก็คงไม่ต่างจากเมืองชายแดนที่เต็มไปด้วยความดุดัน กลิ่นน้ำมันเครื่องที่ฟุ้งกระจายในอากาศ และเสียงเครื่องจักรที่แผดคำรามอยู่แทบจะตลอดเวลา ที่นี่คือถิ่นของเหล่าฟันเฟืองที่ขับเคลื่อนด้วยหยาดเหงื่อและความเถื่อนทิบ แต่ท่ามกลางความโกลาหลของเหล่านิสิตช็อปสีแดงเลือดนกนับพันคน กลับมีพื้นที่หนึ่งที่เป็นเหมือน "เขตหวงห้าม" พื้นที่ที่ไร้เส้นกั้นทางกายภาพ แต่กลับแผ่รังสีอำนาจจนคนปกติไม่กล้าก้าวข้าม และพื้นที่นั้น ตั้งอยู่ล้อมรอบตัวผู้ชายที่ชื่อ อคิน สิงหราช 10:30 น. ณ ลานใต้ตึกวิศวะ "เฮ้ย พวกมึงดูนั่น รถใครวะน่ะ?" บอย นิสิตวิศวะปี 4 ที่กำลังนั่งซัดก๋วยเตี๋ยวเรืออย่างเมามันหยุดชะงักกลางคัน เขาชี้ตะเกียบไปทางทางเข้าที่จอดรถประจำคณะ สายตาจ้องเขม็งไปที่ Supercar สีดำสนิท (Matte Black) ที่รูปทรงโฉบเฉี่ยวราวกับหลุดออกมาจากหนังสายลับ รถคันนั้นแล่นเข้ามาจอดในที่จอดรถส่วนตัวของระดับผู้บริหารและอาจารย์อย่างหน้าตาเฉย สิ

Chapter 3 : เวรนรกแตกกับแขกไม่ได้รับเชิญ 02:00 น. ณ ห้องฉุกเฉิน (ER) โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย "พิม! รับเคส! CPR เตียง 1 ด่วน!" เสียงตะโกนของพี่พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ ER แผดก้องทะลุเสียงไซเรนรถแอมบูแลนซ์ที่เพิ่งมาจอดเทียบหน้าทางเข้า พิมพริมาในชุดสครับสีเขียวขี้ม้าเข้มที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินถลาไปยังเตียงที่เข็นเข้ามาอย่างรวดเร็ว นี่คือเวลาตีสอง เวลาที่นักศึกษาแพทย์ปี 4 ส่วนใหญ่เรียกว่า'ช่วงวัดใจ' ช่วงที่สมองจะชาชินกับความตาย และร่างกายจะถูกฝึกให้เป็นเครื่องจักรช่วยชีวิต "คนไข้ชาย ไม่ทราบชื่อ อายุประมาณ 20 ปลายๆ ถูกยิงที่หน้าอกซ้ายและหน้าขา BP (ความดัน) ต่ำมาก ปลุกไม่ตื่นครับ!" เจ้าหน้าที่กู้ภัยรายงานรัวเร็วขณะที่พิมพริมากระโดดขึ้นไปบนเตียงเพื่อทำการปั๊มหัวใจ (CPR) ในขณะที่เตียงยังคงถูกเข็นเข้าสู่โซนสีแดง กลิ่นคาวเลือดที่ติดตัวคนไข้ตีเข้าจมูกเธอจนแทบสำลัก "หนึ่ง และ สอง และ สาม และ สี่ " พิมพริมานับจังหวะในใจ มือเรียวประสานกันกดลงบนหน้าอกคนเจ็บสุดแรง ท่ามกลางเสียงอุปกรณ์มอนิเตอร์ที่ดัง ตื้ด ตื้ด เป็นจังหวะบีบค

Chapter 5: กลิ่นดินปืน 18:00 น. ณ ห้องติวสโมสรนิสิตแพทย์ ในขณะที่เด็กคณะอื่นกำลังแต่งตัวออกไปแฮงเอาต์ที่สยาม หรือเตรียมตัวเข้าผับแถวทองหล่อ ชีวิตของ พิมพริมา กลับมีแค่แสงไฟจากโคมไฟอ่านหนังสือและกลิ่นกาแฟกระป๋องที่เย็นชืดมาหลายชั่วโมง "พิม เธอดูเส้นเลือดแดง (Artery) ตรงนี้ดิ ถ้าสอบผ่าจริงฉันตัดพลาดคือคนไข้ตายเลยนะ" เจน เพื่อนสนิทคนดีคนเดิมบ่นกระปอดกระแปดพลางเอาหัวไถโต๊ะติว สภาพตอนนี้คือตาโหลยิ่งกว่าซอมบี้ "ก็เพราะเธอมัวแต่ดูซีรีส์ไง เจน ตั้งใจหน่อย พรุ่งนี้อาจารย์หมอจะเข้าเช็กวอร์ด ถ้าตอบไม่ได้โดนสับเละแน่" พิมพริมาตอบน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ในใจเธอก็แทบจะไม่ไหวเหมือนกันพิมพริมาเป็นประเภท 'เด็กหน้าห้อง' ที่แท้จริง เธอไม่ได้เรียนเก่งเพราะพรสวรรค์ แต่เก่งเพราะความกดดันที่แบกไว้บนบ่า ตระกูลหมอที่สืบทอดกันมาทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสอบตกสักวิชาเดียว เธอขยับแว่นสายตาที่เริ่มไหลลงมาตรงสันจมูก กวาดสายตามองตำราศัลยศาสตร์เล่มยักษ์ที่มีโพสต์อิทแปะยุ่งเหยิงไปหมด "ฉันไปล้างหน้าก่อนนะ พิม เธอจะเอาไรป่ะ?" เจนถามพลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ

Chapter 7: แผนลวง            02:30 น. ณ ห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม เซฟเฮาส์ริมน้ำ                   ภายในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีมืดมิดประหนึ่งถ้ำของสัตว์ร้ายถูกปิดตายด้วยระบบดิจิทัลล็อกชั้นสูง พิมพริมานั่งกำหมัดนิ่งอยู่บนปลายเตียงกว้าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่อุปกรณ์การแพทย์ที่วางแผ่หลุยอยู่บนผ้าปูที่นอนสีเข้ม สมองของนักศึกษาแพทย์ปี 4 กำลังทำงานหนักยิ่งกว่าตอนสอบควิซ เธอกำลังคำนวณ 'โอกาสรอด' ที่มีอยู่เพียงน้อยนิด            เธอรู้ดีว่าการจะใช้กำลังขัดขืนผู้ชายที่แค่ยืนเฉยๆ ก็ข่มขวัญคนได้ทั้งมหาลัยอย่างอคินนั้นเป็นเรื่องโง่เง่า แต่ในฐานะว่าที่หมอ เธอมี "อาวุธ" ที่แนบเนียนและอันตรายกว่ากำลังกายอยู่ในมือ อคินนอนพิงพนักเตียงหลับตาพริ้ม ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดูซูบซีดลงจ

Chapter 9: พันธนาการร้าย            เรือสปีดโบ๊ทพุ่งแหวกกระแสน้ำวนท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา อคินพยายามประคองสติจับพวงมาลัยเรือให้มั่นที่สุด แต่ทว่า            กึก... กึก... ฟิ้ว... เสียงเครื่องยนต์ที่เคยครางกระหึ่มกลับสำลักและดับวูบลงกลางคัน ทิ้งให้ความเงียบที่น่าขนลุกเข้ามาแทนที่ มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบผิวน้ำและเสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาตัวเรือ            “อย่าบอกนะว่า” พิมพริมาหน้าเสีย เธอคลานเข้าไปดูหน้าปัดเข็มน้ำมันที่นิ่งสนิทอยู่ที่ตัว E “น้ำมันหมดเหรออคิน! นายไม่ได้เช็กก่อนรึไง!”            “ใครมันจะไปคิดว่าต้องหนีตายตอนตีสองล่ะวะ!” อคินสบถออกมาอย่างเหลือ