วิศวะมาเฟียร้าย

        "ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด..."

            เสียงมอนิเตอร์วัดคลื่นหัวใจแผดจ้ากระชากประสาทจนแทบคลั่ง มันคือจังหวะนรกที่คนในชุดกาวน์เกลียดเข้าไส้ แต่สำหรับนศ.แพทย์ปี 4 ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่โลกความจริงอันแสนโหดร้ายอย่าง พิมพริมา เธอต้องบังคับตัวเองให้ชินกับมัน เหมือนเสียงนาฬิกาปลุกในเช้าวันจันทร์ที่น่ารำคาญที่สุด

            "พิม! BP (ความดัน) ดิ่งลงแล้วมึง!" เจนเพื่อนสนิทตะโกนแหวกความนิ่งเฉียบกลางแสงไฟนีออนสว่างจ้าของห้องฉุกเฉิน (ER)

            ใบหน้าของพิมพริมาซีดเผือดไม่ต่างจากศพเดินได้ แต่ดวงตาคู่สวยกลับล็อกเป้ายังร่างของผู้ป่วยชายวัยสี่สิบที่นอนจมกองเลือดอยู่บนเตียงเข็น เสื้อเชิ้ตสีเข้มชุ่มโชกจนแยกไม่ออกว่าสีเดิมคืออะไร รูแผลจากกระสุนปืนที่เจาะเข้ากลางอกด้านซ้ายคือรอยประทับของความเถื่อนที่พุ่งพรวดมาจากโลกนอกรั้วมหาลัย

            เคสถูกยิงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเวรคืนนี้ และดูจากสถานการณ์เมืองที่กำลังเดือดปุดๆ มันคงไม่ใช่เคสสุดท้าย

            "GSW (แผลถูกยิง) หน้าอก!" พยาบาลรายงานเสียงรัวขณะเข็นเตียงเข้าโซนสีแดง "ความดันหาย หายใจเองไม่ได้แล้ว!"

            "เตรียมใส่ท่อ!" อาจารย์แพทย์สั่งการเสียงเข้ม พิมพริมาขยับตัวเข้าเสียบแทนพยาบาลอย่างรู้หน้าที่ มือของเธอสั่นเทาอยู่ภายใต้ถุงมือยางสีฟ้า แต่มันคือสั่นเพราะล้า... ไม่ใช่เพราะกลัว สมองสั่งการเป็น Step เหมือนจังหวะดนตรี Airway Breathing Circulation ทฤษฎีที่ท่องมาสี่ปีถูกงัดออกมาใช้ในเสี้ยววินาที แต่โลกความจริงมันไม่มีเฉลยที่ท้ายเล่ม

            "พิม กดหน้าอก!"

            พิมพริมาประสานมือลงบนกึ่งกลางอกคนไข้ ทิ้งน้ำหนักตัวกดลงไปตามจังหวะที่แม่นยำ หนึ่ง สอง สาม แรงสะท้อนจากกระดูกซี่โครงที่หักงออยู่ใต้ฝ่ามือส่งผ่านความรู้สึกชวนคลื่นเหียน แต่เธอไม่มีสิทธิ์ลังเล ในนาทีนี้เธอไม่ใช่แค่หมอฝึกหัด แต่คือฟันเฟืองที่พยายามยื้อกระชากวิญญาณกลับคืนมาจากนรก

            "เครื่องช็อกพร้อม! Clear!" ร่างคนไข้กระตุกโหย่งตามแรงไฟฟ้า เส้นกราฟบนจอสั่นเป็นคลื่นหยักอยู่แวบเดียว ก่อนจะลากยาวเป็นเส้นตรงที่เงียบเชียบจนน่าขนลุก ตี้ด————

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องฉุกเฉินไปอึดใจใหญ่

            "Continue CPR!" พิมพริมาตะโกนสั่งตัวเอง แขนเริ่มล้าจนสั่นพะเยิบ เหงื่อเม็ดเป้งไหลเข้าตาจนแสบไปหมดแต่เธอไม่คิดจะกะพริบตา 'อย่าตายนะมึง' เธอภาวนาในใจ ทั้งที่ไม่รู้ว่าไอ้บ้านนี่คือใคร หรือไปทำเรื่องระยำที่ไหนมา แต่ในชั่วโมงนี้ เขาคือคนไข้ในความรับผิดชอบของเธอ

            "พิม เดี๋ยวฉันสลับเอง" เจนขยับเข้ามาเปลี่ยนตัว หญิงสาวถอยออกมาหอบหายใจเย็นเฉียบ มือทั้งสองข้างเปื้อนไปด้วยเลือดที่เริ่มเหนียวหนึบ เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดที่เคยภูมิใจ บัดนี้กลายเป็นงานศิลปะเลือดที่สยดสยองที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา

            "ยิงกันอีกแล้วเหรอวะ" พยาบาลพึมพำขณะเก็บของ "กลุ่มเดิมกับอาทิตย์ก่อนนั่นแหละ แถวโกดังริมน้ำ" อีกคนตอบเสียงกระซิบ "พวกมาเฟียแย่งถิ่นกัน เงียบไว้ดีที่สุด"

            คำว่า 'มาเฟีย' ดูเป็นสิ่งแปลกปลอมในที่ล้างคาวเลือดแห่งนี้ แต่มันกลับถูกพูดถึงเหมือนเป็นเรื่องลมฟ้าอากาศปกติ พิมพริมายืนพิงผนังเย็นเยียบ พยายามกดลมหายใจให้คงที่ แต่หัวใจยังเต้นโครมครามด้วยความกดดันที่ค้างคา

            "เวรคืนนี้โคตรหนักเลยว่ะพิม" เจนพูดพลางซับเหงื่อที่หน้าผาก พิมพริมาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่มองดูหยดเลือดที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้ว ความตายและ 'เงาที่ไม่มีชื่อ' เหล่านั้นเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ชีวิตเธอมากขึ้นทุกที

            เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง รถพยาบาลคันใหม่กำลังเลี้ยวเข้าเทียบหน้า ER

            พิมพริมาสูดลมหายใจลึก ดึงถุงมือคู่ใหม่ขึ้นมาสวม เตรียมพร้อมรับมือกับ "สงคราม" สีเลือดที่กำลังจะดาหน้าเข้ามาหาเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และดูท่าว่า คืนที่แสนยาวนานนี้ มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น!