All Chapters of ครอบครัวคลั่ง หลังคุณหนูตาย: Chapter 1 - Chapter 10

คุณหนูตัวปลอมแสร้งทำเป็นลื่น ก่อนพุ่งเข้ามาหาฉัน เตรียมจะผลักฉันตกบันได......สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหมือนร่างกำลังลอยคว้าง ฉันจึงหลับตาลงตามน้ำ รอความตายอย่างสงบผลคือ เสียง "พลั่ก" ดังขึ้นเธอพุ่งพลาดไปเอง แถมยังเหยียบพลาดจนล้มหน้าคะมำ กลิ้งตกลงไปตามบันไดด้วยเหตุนี้ ฉันจึงรอดจากแผนผลักฉันตกบันไดหมายเอาชีวิตของหลินถูถู คุณหนูตัวปลอมฉันลืมตาขึ้น มองมือที่ว่างเปล่า ก่อนยักไหล่น่าเสียดาย ยังไม่ตายเสียงร้องไห้ปานใจจะขาดของหลินถูถูดังมาจากด้านล่างฉันไม่สนใจ หันหลังกลับไปหาที่ดี ๆ แล้วมุดตัวเข้าไป รอความตายอย่างสงบเดินวนไปหนึ่งรอบ ฉันก็เล็งไปที่ช่องระบายอากาศเหนือห้องน้ำซึ่งปิดไม่สนิทมืดทึบ คับแคบ หุ้มด้วยแผ่นเหล็กช่างเหมาะเป็นช่องเก็บศพจริง ๆฉันปีนเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว ประสานมือวางไว้บนท้อง ก่อนหลับตาลงอย่างพอใจด้านล่าง เสียงร้องไห้ของหลินถูถูเรียกคนทั้งครอบครัวมา“ฮือ ฮือ ฮือ พี่สาวบอกว่าถ้ามีเธออยู่ บ้านนี้ก็ไม่มีที่ให้ฉันยืน แถมยังจงใจผลักฉันตกบันได”พ่อแม่และหลินหราน พี่ชายคนโต โกรธจัด ทั้งครอบครัวพากันขึ้นมาชั้นสองอย่างเอาเรื่องเพื่อมาหาฉันพวกเขาค้นหาตามห้

ไม่รู้ว่านอนอยู่ในนั้นนานแค่ไหน อากาศที่เคยไหลเวียนเบา ๆ ภายในหีบไม้ก็หยุดนิ่งลงอย่างสิ้นเชิงฉันได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาจากด้านนอกอย่างเลือนรางจากนั้น ช่องว่างสุดท้ายที่พอให้อากาศถ่ายเทก็ถูกใครบางคนใช้เทปกาวปิดผนึกแน่นหนาอุณหภูมิภายในหีบสูงขึ้นเรื่อย ๆ การหายใจเริ่มเจ็บแสบเหมือนถูกมีดกรีด ศีรษะเริ่มหนักอึ้งท่ามกลางสติที่เลือนราง ความทรงจำจากสิบชาติที่ผ่านมาไหลบ่าเข้ามาในหัวฉันเคยร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดชีวิตท่ามกลางกองเพลิง ใต้ทะเลลึก และซากปรักหักพังแต่ไม่เคยมีใครหยุดฝีเท้าเพื่อฉันเลยดังนั้นครั้งนี้ ต่อให้รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขาดอากาศตาย ฉันก็ไม่แม้แต่จะขยับปลายนิ้ว และไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อยฉันเพียงรอคอยความตายจากการขาดอากาศอย่างเงียบ ๆฉันคิดว่า ชีวิตที่สิบเอ็ดอันบ้าบอนี้ ในที่สุดก็กำลังจะจบลงแต่ฉันกลับฟื้นขึ้นมาอีกครั้งไม่มีนรก มีเพียงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจัดพ่อยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าเขียวคล้ำ ชี้หน้าฉันแล้วดุด่าอย่างรุนแรง“หลินชิงจือ แกบ้าไปแล้วหรือไง”“รถพยาบาลถึงกับเข้ามาในบ้าน แกรู้ไหมว่าพวกเพื่อนบ้านจะมองครอบครัวเรายังไง”“แกต้องทำให้มีคนตาย ใ

รอยยิ้มเยาะอย่างดูแคลนของพี่ชายแข็งค้างอยู่บนใบหน้า“พูดอะไรเหลวไหล กล้องวงจรปิดต้องเสียแน่ ๆ”เขาผลักผู้จัดการโครงการออกไป แล้วชี้ไปทางหลินถูถู“ถูถูเห็นกับตาว่าเธอวิ่งออกไป”ผู้จัดการโครงการกลืนน้ำลาย เสียงสั่นเทา“คุณหลิน กล้องอินฟราเรดแบบแยกอิสระนี้ไม่มีทางเสีย...”พ่อหันไปมองหลินถูถู ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“ตกลงลูกเห็นหรือไม่เห็นกันแน่”หลินถูถูหดตัวอยู่ด้านข้าง ดวงตากวาดไปมาอย่างลนลาน เสียงเบาราวกับยุงบิน“ฝนตกหนักเกินไป หนูอาจมองผิดก็ได้...”“จะมองผิดได้ยังไง”พี่ชายร้อนรนขึ้นมา“ต่อให้เธอไม่ได้ออกไปจริง ๆ นั่นก็หมายความว่าเธอจงใจซ่อนตัวอยู่ดี”“หุบปาก”แม่ตวาดเสียงดัง ตัดบทพี่ชายเธอผลักหลินถูถูที่ขวางอยู่ด้านหน้าออก แล้วพุ่งเข้าไปยังซากปรักหักพัง“ห้องของชิงจืออยู่ตรงไหน เธออยู่ห้องไหนกันแน่”แม่กำแขนเสื้อของพ่อแน่น ดวงตาแดงก่ำพ่ออ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดจนตอบอะไรไม่ออกเพราะตอนแบ่งห้อง ไม่มีใครสนใจเลยว่าฉันเข้าไปอยู่ห้องไหนหัวหน้าทีมกู้ภัยทำหน้าขรึม พลางชี้ไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของซากปรักหักพัง“ก่อนที่เฮลิคอปเตอร์จะลงจอดเมื่อครู่นี้ ต

“ยังช่วยชีวิตได้”คำพูดของหมอราวกับยากระตุ้นหัวใจ ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของแม่พังทลายลงในทันทีเธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหอบหายใจแรงแล้วทรุดลงข้างเปลสนาม“ช่วยเธอ...ขอร้องพวกคุณล่ะนะ รีบช่วยเธอด้วย”ฉันถูกรีบเข็นขึ้นเฮลิคอปเตอร์ แล้วส่งตัวไปยังโรงพยาบาลใจกลางเมืองตลอดทางด้านนอกห้องผ่าตัด บรรยากาศในทางเดินกดดันจนแทบหายใจไม่ออกไฟสีแดงที่เขียนว่า “กำลังช่วยชีวิต” สว่างจ้าแสบตาพี่ชายยืนอยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าหม่นคล้ำ น้ำโคลนบนเสื้อผ้ายังไม่แห้ง“แม่ พวกแม่ลำเอียงเกินไปแล้ว ถูถูตกใจกลัวขนาดนั้น”“พวกแม่ไม่แม้แต่จะถามเธอสักคำ กลับพากันมายืนล้อมอยู่ตรงนี้หมด”เขาเหลือบมองห้องผ่าตัด น้ำเสียงยังแฝงด้วยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมรับ“ผมก็บอกแล้วว่าเธอไม่มีทางตายใช่ไหม เธอเห็น ๆ อยู่ว่าแกล้งทำ”“ใครถูกก้อนหินหนักขนาดนั้นทับแล้วยังเหลือลมหายใจได้ เธอต้องหามุมหลบภัยเอาไว้ล่วงหน้าแน่ ๆ จงใจแสดงละครเรียกความสงสารเพื่อทรมานพวกเรา”แม่หันขวับ ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าพี่ชายเธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าเขาอย่างแรงอีกครั้ง“หุบปาก”เสียงของแม่แหบพร่า ไม่เหมือนแต่ก่อน“แกยังคิดว่

หลินถูถูถูกบีบคอจนใบหน้าแดงก่ำ เท้าทั้งสองข้างลอยจากพื้น ดิ้นรนสุดชีวิตเธอไม่เคยคิดเลยว่า พี่ชายที่รักและตามใจเธอที่สุด จะเอาเรื่องพวกนี้มาเปิดโปงต่อหน้าทุกคน“ลูก...พูดอะไรของลูก”“ลูกเองก็รู้เหรอ”พ่อยืนขึ้น เสียงสั่นเครือ“เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไร พูดอีกครั้งสิ”“เรื่องพวกนี้ ลูกล้วนรู้ทั้งหมดเลยหรือ”แม่พยุงตัวกับกำแพง มองเตียงเข็นคันนั้น น้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอย่างบ้าคลั่งทั้งที่บ้านควรเป็นที่พักพิงที่ปลอดภัยที่สุดทั้งที่เธอเคยรับปากว่า ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา พวกเขาก็จะเป็นคนค้ำยันเอาไว้แล้วทำไมฉันถึงยอมไปนอนในท่อระบายอากาศ นอนในเรือนกระจก หรือแม้แต่นอนใต้เตียง“สิ่งที่ชิงจือพูด ทุกอย่างเป็นความจริง”แม่หันไปมองหลินถูถู ริมฝีปากแทบถูกกัดจนเลือดออกเธออยากพุ่งเข้าไปฉีกหลินถูถูให้แหลกเป็นชิ้น ๆแต่เมื่อยกมือขึ้นกลางอากาศ กลับฟาดลงบนใบหน้าตัวเองอย่างแรง“เพียะ” ดังขึ้นสองครั้งพ่อยกมือขึ้น ตบหน้าหลินถูถูหนึ่งฉาด“หลินถูถู ลูกทำตัวโหดร้ายแบบนี้ได้ยังไง”“นั่นพี่สาวของลูก เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อกับแม่”“เพราะคำโกหกของลูกพวกนี้ เธอถึงถูกผลักจนไม่มีทางไป”พี่ชายกระชากผมของหล