ตั้งแต่วันนั้น แม่ก็เหมือนคนเสียสติไม่ว่าจะทำอะไร เธอก็ต้องกอดโกศบรรจุอัฐิของฉันไว้ด้วยเวลานอนก็อุ้มไว้ในอ้อมแขนเวลารับประทานอาหารก็ต้องวางชามกับตะเกียบอีกชุดไว้ตรงข้ามบนโต๊ะอาหาร แม่คีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นใหญ่ ค่อย ๆ วางลงในชามกระเบื้องตรงหน้าโกศบรรจุอัฐิ“ชิงจือ นี่แม่ทำเองกับมือเลยนะ ลองชิมดูสิ ไม่รู้ว่าลูกจะชอบไหม”วิญญาณของฉันลอยอยู่กลางอากาศ มองหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นนั้นที่มันเยิ้ม ก่อนพึมพำเบา ๆ“กระเพาะฉันไม่ค่อยดี กินของมัน ๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก”ทันทีที่พูดจบ ร่างของแม่ก็แข็งค้างไปชั่วขณะเธอเหมือนได้ยินอะไรบางอย่าง จึงหยิบตะเกียบคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นนั้นออกไปทิ้งลงถังขยะจากนั้น เธอเช็ดน้ำตา แล้วค่อย ๆ ตักผักจานที่มีรสอ่อนที่สุดหลายจานมาใส่ไว้ตรงหน้าโกศของฉันทีละน้อย“ได้ ๆ เราไม่กินของมัน ๆ กัน แม่จะเปลี่ยนให้ลูกนะ...”พ่อยืนอยู่ด้านข้าง มองภรรยาที่เหมือนคนไร้วิญญาณ ก่อนยกมือขึ้นปิดใบหน้าด้วยความเจ็บปวดเขาไม่กล้าเกลี้ยกล่อม และก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมเธอได้จนกระทั่งหลายวันต่อมา ในช่วงที่แม่ไปอาบน้ำ พ่อทนดูต่อไปไม่ไหว จึงให้คนแอบขโมยโกศบรรจุอัฐิไป แล้วรีบนำไปฝังที่สุสานอย
더 보기
로그인
