All Chapters of คลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ: Chapter 31 - Chapter 40

อลิดากลับมาถึงบ้านก็ทานขนมปังที่อยู่ในเย็นแล้วบอกมารดาว่าอยากนอนพักก็“กินแค่นี้มันจะอิ่มเหรอส้มโอ”“อิ่มค่ะแม่ หนูอยากนอนมากกว่า”“แม่จะทำกับข้าวแบ่งไว้นะ ถ้าส้มโอหิวก็ลุกขึ้นมาอุ่นกินนะลูก”“ขอบคุณค่ะแม่ หนูขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวอาบน้ำจากนั้นก็นอนพักจนสองทุ่มเสียงจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้นAran : พี่ถึงแล้ว ส้มโออยู่กับพ่อกับแม่ไหมพี่โทรหาตอนนี้ได้ไหมS_O : ได้ค่ะเธอพิมพ์ตอบกลับไปแล้วลุกขึ้นและพยายามทำเสียงให้สดชื่นที่สุด“ขับรถเหนื่อยไหมคะ กินข้าวหรือยัง” อลิดาถามทันทีเมื่อกดรับสาย“ขับรถก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ พี่เพิ่งถึงเลยยังไม่ได้กินข้าว ส้มโอล่ะ”“หนูกินแล้วค่ะ พี่ไม่หิวเหรอ”“ยังไม่หิวเลย พี่ว่าคุยกับส้มโอเสร็จแล้วจะออกไปหาก๋วยเตี๋ยวเจ้าประจำกินสักหน่อย ตอนบ่ายงานที่ออฟฟิศยุ่งหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ พี่ไม่ต้องห่วงทางนี้นะคะ หนูกับพ่อจะดูแลไร่ของพี่อย่างดีเลยค่ะ”“คิดถึงพี่ไหมล่ะ”“คิดถึงสิคะ อันที่จริงหนูคิดถึงตั้งแต่พี่ขับรถออกไปชั่วโมงแรกเลยด้วยซ้ำ”“พูดได้น่ารักแบบนี้กลับไปพี่คงต้องให้รางวัลแล้วสักหน่อยแล้ว”“หนูไม่อยากได้รางวัลค่ะ หนูแค่อยากให้พี่คิดถึง”“พี่ก็คิดถึงส้มโออยู่แ

บทสนทนาที่ได้ยินจากมารดาและพี่สาวทำให้อารัญหยุดอยู่กับที่ เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับขึ้นไปในห้องนอนอารัญเคยคิดว่าที่มารดาเลี้ยงเขาอย่างดีก็เพราะท่านมีเมตตารักเขาจริงๆ แต่พอได้ยินสิ่งที่หลุดมาจากปากของท่านวันนี้ก็ทำให้เขารู้สึกได้เลยว่าความรักที่มีให้นั้นมันจอมปลอม เพราะมันแลกมากับเงินและที่มารดายังทำดีกับเขามาตลอดจนทุกวันนี้ก็เพราะเงินที่หวังจะได้จากเขาเขาเก็บของลงกระเป๋าอย่างช้าๆ พยายามคิดเข้าข้างมารดา แต่มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่คนคนหนึ่งจะเลี้ยงลูกของคนอื่นมานานถึงสามสิบปีถ้าหากเด็กคนนั้นไม่มีผลประโยชน์กับตัวเองอารัญเคยคิดว่าที่นี่คือบ้าน คือครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่ง เขาพยายามเข้าใจมารดาและไม่โกรธท่านที่โกหกเรื่องในอดีตจนเขาไม่ได้อยู่กับครอบครัว ตอนนี้เขารู้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขาอีกต่อไปชายหนุ่มอยากจะขับรถกลับกรุงเทพตั้งแต่คืนนี้แต่ถ้ามารดาและพี่สาวถามเขาก็ไม่รู้จะตอบว่ายังไง เรื่องที่ได้ยินเขาจะทำเป็นไม่รู้แต่จากนี้เขาอาจจะถอยห่างออกจากครอบครัวนี้ แต่ก็จะส่งเงินมาให้บ้างเพราะนั่นต่างหากเป็นสิ่งที่มารดาและพี่สาวต้องการเช้าวันใหม่อารัญก็ตื่นตั้งแต่เช้า เข

การประชุมผู้ถือหุ้นและแนะนำอารัญกับผู้บริหารผ่านไปด้วยดี แม้ทุกคนจะสงสัยว่าทำไมอารัญถึงมาปรากฏตัวในเวลานี้ แต่ทุกคนก็ยอมรับชายหนุ่มในฐานะพี่ชายฝาแฝดเพราะหน้าตา ท่าทางและน้ำเสียงของเขาเหมือนกับอลันจนแทบแยกกันไม่ออก“สบายใจขึ้นไหมอารัญ” คุณอิทธิถามลูกชายหลังจากทานอาหารค่ำแล้ว“ครับพ่อ ผมรู้ว่ามันยากที่จะให้คนยอมรับคนที่เพิ่งเข้ามาอย่างผม”“ต่อไปถ้ามีการประชุมใหญ่พี่ต้องมานะครับ ส่วนการประชุมเล็กๆ หรือมีอะไรเปลี่ยนแปลงในบริษัทผมจะให้เลขาเมลไปบอกพี่นะครับ”“ไม่ต้องบอกพี่ทุกเรื่องหรอกนะอลัน พี่เชื่อใจนาย”“แต่ผมอยากบอกนี่ครับ” อลันอยากบอกทุกอย่างกับพี่ชายและอยากให้เขารู้สึกมีส่วนร่วมในบริษัท“งั้นก็ตามใจนายก็แล้วกันนะ”“พ่อบอกว่าพี่จะสร้างเรือนหอใช่ไหม”“พี่ยังไม่คิดไกลขนาดนั้นเลย”“ผมมีแบบบ้านที่ร่างไว้ทำเรือนหอของตัวเองหลายแบบ ผมจะส่งให้ทางเมลก็แล้วกันนะครับ พี่ดูคราวๆ ไว้ก่อนก็ได้”“ขอบใจนะอลัน”“ผมจะกลับล่ะ ขอให้ทุกอย่างราบรื่นลุงมงคลยอมยกลูกสาวให้นะครับ ผมจะรอฟังข่าวดี”เมื่ออลันออกจากบ้านไปแล้วอารัญก็นั่งคุยกับบิดาก่อนที่ท่านจะขอตัวไปพักส่วนเขาก็ขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสองที่บิดาปรับปรุง

“แล้วตอนนี้พี่อารัญอยู่ที่ไหนคะ”“ไปทำธุระกับพ่อครับ เดี๋ยวคงมาทานอาหารกลางวันที่นี่”“พี่อลันจะไปรอที่ร้านหรือจะไปนั่งรอที่ห้องทำงานพี่อารัญดีค่ะ”“พี่ว่าไปรอที่ร้านดีไหม จะได้สั่งอาหารไว้รอพ่อกับพี่อารัญด้วย”“ได้ค่ะ”อลิดาและอลันเดินเข้าไปในร้านในเวลาเกือบจะเที่ยงแต่วันนี้เป็นวันธรรมดาลูกค้าในร้านเลยไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ เมื่ออลิษาเห็นจึงรีบเดินมาน้องสาวทันที“อ้าว กลับมาแล้วเหรออารัญ” เธอทักทายชายหนุ่มที่เดินคู่มากับน้องสาวเพราะคิดว่าเขาคืออารัญเจ้าของไร่“สวัสดีชมพู่ เราไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ ชมพู่ยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ” อลันทักทายกลับอย่างคุ้นเคยอลิษาแปลกใจกับคำพูดของชายหนุ่ม เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าและเพิ่งสังเกตว่าชายหนุ่มคนไม่น่าจะใช่อารัญอย่างที่เอคิด“อลันใช่ไหม นึกยังไงมาที่นี่ล่ะ”“ผมพาพ่อมาทำธุระ”“หนูว่าเราไปนั่งคุยกันดีกว่าพี่อลันจะได้สั่งอาหารไว้รอคุณลุงด้วย พี่ชมพู่ยุ่งไหมคะ กลางวันนี้กินข้าวด้วยกันนะเดี๋ยวลุงอิทธิกับพี่อารัญก็น่าจะทำธุระเสร็จ“ได้สิ แล้วจะกินอะไรบ้างล่ะ”“ผมว่าชมพู่จัดมาเลยดีกว่า อาหารที่นี่อร่อยทุกอย่าง”“อลันไปนั่งคุยกันส้มโอก่อนนะ ชมพู่ขอไปส

อารัญตื่นนอนแต่เช้าและวิ่งในไร่ตามปกติก่อนจะกลับมาอาบน้ำชงกาแฟดื่มและไปรออลิดาที่ออฟฟิศ“พี่อารัญ ทำไมมาเช้าจัง” อลิดาดีใจที่มาถึงออฟฟิศชายหนุ่มก็มารออยู่ก่อนแล้ว“ก็พี่คิดถึงส้มโอนี่ อย่าลืมสัญญาเมื่อคืนนะ”“นี่มาทวงสัญญาเหรอคะ”“ครับ” อารัญรีบดันให้หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อกประตูอย่างรวดเร็วพอล็อกประตูเสร็จแล้วชายหนุ่มก็ดึงหญิงสาวเขามากอดไว้แน่น อลิดาก็กอดตอบเพราะเธอเองก็คิดถึงเขามากเหมือนกันทั้งสองยืนกอดกันอยู่ในห้องทำงานพักใหญ่ก่อนที่ชายหนุ่มจะคลายอ้อมกอดออก“ยังปวดท้องอยู่ไหม” อารัญพาเธอมานั่งที่โซฟาแล้วถามด้วยความเป็นห่วง เขามีทั้งมารดาและพี่สาวจึงรู้ว่าช่วงที่เป็นประจำเดือนจะปวดท้องและหงุดหงิดมากแค่ไหน“ปวดค่ะ แต่หนูกินยามาแล้ว”“พี่ว่าหน้าส้มโอซีดมาก กลับไปนอนพักดีไหมครับ”“ช่วงเป็นเมนส์หนูก็ซีดแบบนี้ล่ะคะ พี่อารัญจะเข้าไปในไร่ไหมคะ”“เข้าครับ แต่แวะมากอดให้หายคิดถึงก่อน”“ถ้าหายคิดถึงแล้วก็เข้าไร่เถอะค่ะ”“กอดอย่างเดียวจะหายคิดถึงยังไง”“แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายคิดถึงล่ะ”“มันต้องมากกว่านั้น แต่พี่รู้ว่าส้มโอยังไม่พร้อม” เขาพูดแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ จมูกคลอเคลียอยู่ที่พ