คลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ

อารัญชายหนุ่มวัยเกือบสามสิบปีขับรถกระบะโฟวิลคันใหม่เอี่ยมออกจากกรุงเทพหลังจากที่เขาจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการผ่าตัดของมารดาที่เรียบร้อยดีและตอนนี้ท่านก็กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมในจังหวัดพิษณุโลกกับพี่สาว

เรื่องที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคิดว่ามันจะเกิดขึ้น เขาถูกคนที่แค้นในตัวบิดาของเขาพาตัวไปอยู่ด้วยตั้งแต่เกิดโดยปลอมใบมรณบัตรและหว่านล้อมให้บิดามารดาของเขาสนใจแค่ลูกชายฝาแฝดอีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่

ชายหนุ่มต้องจมอยู่กับความแค้นและคำโกหกของมารดามาเกือบสามสิบปีเต็ม แต่เมื่อรู้ความจริงทุกอย่างมันก็ยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้

เขาโกรธมารดาแต่พอรู้ว่าท่านป่วยความโกรธก็หายไปเหลือแค่ความห่วงใยและรู้สึกขอบคุณที่ท่านเลี้ยงดูมาจนโต

ตอนนี้เขาอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองและคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปเขาจะยอมรับครอบครัวใหม่ของเขาที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่บิดาและน้องชายฝาแฝดเท่านั้น

ใช้เวลาขับรถเกือบสามชั่วโมงก็มาถึงไร่องุ่นขนาดใหญ่ ด้านหน้าเป็นโซนของร้านของฝากจากไร่ ร้านอาหารและร้านกาแฟ ติดกันนั้นก็เป็นส่วนของออฟฟิศเล็กๆ ตามข้อมูลที่เขาได้รับจากลุงมงคลผู้จัดการไร่

ก่อนที่จะเดินทางมาที่นี่เขาได้เจอกับลุงมงคลและเรียนรู้งานเอกสารต่างๆ มาพอสมควร ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้วที่เขาจะมาลงมือทำเอง

ชายหนุ่มมาถึงในเวลาเย็นซึ่งตอนนี้ร้านอาหารและร้านกาแฟทางด้านหน้าปิดบริการแล้ว

เขาขับรถมาตามทางที่โรยด้วยหินกรวดและมาหยุดที่หน้าบ้านหลังเล็กที่เปิดไฟไว้รอจนสว่างรอบบ้านคงเพราะเขาบอกกับลุงมงคลไปแล้วว่าจะมาถึงเย็นนี้

เมื่อรถจอดสนิทเขาก็โทรศัพท์ไปบอกลุงมงคลเพราะก่อนหน้านี้ท่านโทรถามว่าเขามาถึงไหนแล้ว

“ลุงครับ ผมมาถึงแล้วนะ”

“นี่ลุงก็กำลังจะไปที่บ้านนะ ป้าอนงค์ทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย อารัญยังไม่กินอะไรมาใช่ไหม”

“ผมยังไม่ได้กินครับ แต่ลุงไม่ต้องรีบนะก็ได้ ผมยังไม่หิว”

พอวางสายแล้วก็ลงจากรถและเอากระเป๋าไปเก็บก่อนจะเข้าห้องน้ำล้างหน้าแล้วเดินออกมาเมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน

เขาคิดว่าเป็นรถของลุงมงคลแต่กลับไม่ใช่แบบนั้นเพราะคนที่ขี่จักรยานยนต์เข้ามาจอดเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะยังเรียนไม่จบ

“พี่อลัน มาถึงนานหรือยังคะ” เสียงสดใสทักทายก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งเข้ามากอดด้วยความดีใจ

เขาตกใจยืนตัวแข็งทื่อ เพราะร่างที่เข้ามากอดนั้นมันนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมจนต้องสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แต่เมื่อนึกได้ว่าเธอกำลังเข้าใจผิดก็รีบผลักออก

“เดี๋ยวๆ ใจเย็น ฉันไม่ใช่อลัน”

“เราไม่ได้เจอกันนานแล้วนะคะ หนูกอดแค่นี้ทำเป็นหวงตัว หญิงสาวยอมถอยออกแล้วชักสีหน้าใส่เพราะถูกขัดใจ

“เธอเป็นใครมาที่นี่ได้ยังไง”

“ถามซะห่างเหินเลยนะคะ พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าหรือล้มหัวฟาดพื้นแล้วจำหนูไม่ได้” หญิงสาวกอดอกมองหน้าเขาอย่างจ้องจับผิด

“ก็แล้วเธอเป็นใครล่ะ”

“หนูไม่อยากคุยกับพี่แล้วนะ เล่นอะไรก็ไม่รู้ หนูก็อุตส่าห์ดีใจที่ได้ยินพ่อบอกว่าพี่จะมา”

“นี่เธอเป็นลูกสาวของลุงมงคลเหรอ” อารัญพอจะเดาออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใครเพราะก่อนหน้านี้ก็รู้มาว่าลุงมงคลมีลูกสาวที่ช่วยทำงานด้านบัญชีอยู่ที่นี่

“จะเล่นไปถึงไหนคะ ทำอย่างกับเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกอย่างนั้นแหละ”

“ก็เราเพิ่งเคยเจอกับครั้งแรกจริงๆ นี่” อารัญตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

“หนูจะโกรธพี่อลันจริงๆ แล้วนะคะ” เธอทำหน้างอง้ำเพราะเริ่มไม่สนุกที่เขายังทำเหมือนไม่เคยเจอกับเธอทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็สนิทกันมาก

ยังไม่ทันจะได้คุยอะไรกันต่อรถจักรยานยนต์อีกคันก็เข้ามาจอดข้างๆ รถของหญิงสาว

“พ่อก็นึกว่าไปไหนที่แท้แอบมาก่อนพ่อนี่เอง รู้จักกันแล้วใช่ไหมลูก”

“พ่อถามอะไรแปลกๆ ล่ะคะ หนูกับพี่อลันก็รู้จักกันมานานแล้วนี่คะ”

“สวัสดีครับลุงมงคล”

“สวัสดีครับ ลุงว่าเราไปคุยกันข้างในดีกว่านะ ส้มโอมาเอาปิ่นโตที่พ่อไปจัดการหน่อยพี่เขาหิวแย่แล้วมั้งขับรถมาตั้งไกล”

“ค่ะพ่อ” ส้มโอหรืออลิดารับเถาปิ่นโตจากบิดาแล้วเดินเข้าไปในครัว

หญิงสาวจัดเตรียมอาหารเรียบร้อยก็เดินตามบิดาที่ห้องรับแขก

“หนูเตรียมเสร็จแล้วค่ะพ่อ หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“จะรีบไปไหนล่ะ มารู้จักพี่อารัญก่อนสิลูก” เสียงของมงคลจริงจังจนหญิงสาวยอมเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอีกตัว

“หนูกับพี่อลันก็รู้จักกันดีแล้วนะคะพ่อจะต้องให้มาทำความรู้จักอะไรกันอีกล่ะคะ”

“ดูดีๆ ก่อนว่าเขาใช่พี่อลันไหม”

“ก็ต้องใช่สิคะพ่อ หน้าตาแบบนี้จะเป็นคนอื่นไปได้ยังไง” อลิดามองหน้าชายหนุ่มกับบิดาแล้วส่ายหน้าเพราะไม่เข้าใจว่าจะต้องมาทำความรู้จักกันอีกทำไม

“ส้มโอ พี่เขาชื่ออารัญนะ เป็นพี่ชายฝาแฝดของพี่อลัน พี่เขาจะเข้ามาดูแลไร่ที่นี่ หนูต้องทำงานกับพี่เขานะ”

อลิดาทำหน้างงเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าอลันมีฝาแฝดเพราะทุกครั้งที่มาที่นี่ก็ไม่เคยเห็นว่าเขามีคนหน้าเหมือนกันมาด้วย

“หนูรู้จักพี่อลันมาเท่าอายุของหนู ทำไมหนูไม่เคยได้ยินว่าพี่อลันมีฝาแฝดล่ะคะ”

“พี่เขาไปอยู่กับญาติอีกคน เราก็เลยไม่เคยเจอ” มงคลบอกลูกสาวไปเหมือนที่คุณอิทธิบิดาของชายหนุ่มขอร้องเขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องราวในอดีตเพราะไม่อยากให้อารัญต้องอึดอัดและคอยตอบคำถาม

“งั้นหนูขอโทษนะคะ เมื่อกี้หนูนึกว่าพี่เป็นพี่อลัน”

“หนูไปทำอะไรพี่เขาเหรอส้มโอ”

“หนูต่อว่าเขานิดหน่อยค่ะ เพราะคิดว่าเขาแกล้งจำหนูไม่ได้” หญิงสาวสารภาพกับบิดาแต่ไม่ได้บอกว่าพอมาถึงเธอก็กระโดดกอดเขาแน่น

“นิดหน่อยจริงเหรออารัญ”

“ครับลุง เธอคงเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นอลัน”

“ก็พี่หน้าเหมือนพี่อลันมากๆ นี่คะ แต่ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าไม่ใช่ หนูขอโทษนะคะที่เข้าใจผิด” อลิดายกมือไหว้แต่ก็แอบเคืองเขานิดๆ ที่ไม่รีบบอกเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่แรก

“ไม่เป็นไรพี่เข้าใจเพราะมีหลายคนที่เข้าใจผิด”

“เข้าใจกันก็ดีแล้วเพราะต้องทำงานด้วยกัน ยังไงลุงก็ฝากส้มโอลูกสาวลุงด้วยนะ”

“ผมว่าผมคงต้องให้คุณลุงกับส้มโอช่วยสอนงานผมมากกว่าครับเพราะผมไม่มีประสบการณ์ด้านนี้เลย”

“เอาเป็นว่าเราช่วยๆ กันดีกว่านะ เรื่องงานค่อยๆ เรียนรู้ไป แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีไหม”

“ดีเหมือนกันครับ ผมเองก็เริ่มหิวแล้ว”

“งั้นหนูกลับไปกินข้าวกับแม่นะ” อลิดาบอกบิดาเพราะรู้สึกอายนิดๆ ที่ต้องนั่งทานข้าวกับคนที่เพิ่งกอดไปเมื่อครู่

“แม่กินแล้ว กับข้าวที่เอามาก็เอามาเผื่อหนูด้วยนั่นแหละเพราะแม่รู้ว่าหนูต้องมาที่นี่”

“ก็ได้ค่ะพ่อ” เพราะเป็นคนที่ทำตามคำสั่งของบิดาตลอดอลิดาเลยต้องยอมนั่งทานข้าวกับคนที่เหมือนเพิ่งเคยรู้จักแต่หน้าตาเหมือนกับคนที่เธอเคารพเหมือนพี่ชาย