All Chapters of คลั่งรักเมียเด็กจอมดื้อ: Chapter 1 - Chapter 10

อารัญชายหนุ่มวัยเกือบสามสิบปีขับรถกระบะโฟวิลคันใหม่เอี่ยมออกจากกรุงเทพหลังจากที่เขาจัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการผ่าตัดของมารดาที่เรียบร้อยดีและตอนนี้ท่านก็กลับไปอยู่ที่บ้านเดิมในจังหวัดพิษณุโลกกับพี่สาวเรื่องที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคิดว่ามันจะเกิดขึ้น เขาถูกคนที่แค้นในตัวบิดาของเขาพาตัวไปอยู่ด้วยตั้งแต่เกิดโดยปลอมใบมรณบัตรและหว่านล้อมให้บิดามารดาของเขาสนใจแค่ลูกชายฝาแฝดอีกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ชายหนุ่มต้องจมอยู่กับความแค้นและคำโกหกของมารดามาเกือบสามสิบปีเต็ม แต่เมื่อรู้ความจริงทุกอย่างมันก็ยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้เขาโกรธมารดาแต่พอรู้ว่าท่านป่วยความโกรธก็หายไปเหลือแค่ความห่วงใยและรู้สึกขอบคุณที่ท่านเลี้ยงดูมาจนโตตอนนี้เขาอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองและคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไปเขาจะยอมรับครอบครัวใหม่ของเขาที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่บิดาและน้องชายฝาแฝดเท่านั้นใช้เวลาขับรถเกือบสามชั่วโมงก็มาถึงไร่องุ่นขนาดใหญ่ ด้านหน้าเป็นโซนของร้านของฝากจากไร่ ร้านอาหารและร้านกาแฟ ติดกันนั้นก็เป็นส่วนของออฟฟิศเล็กๆ ตามข้อมูลที่เขาได้รับจากลุงมงคลผู้จัดการไร่ก่อนที่จะ

เช้าวันใหม่ที่ไร่องุ่นอากาศเย็นสบายและสดชื่นกว่าในกรุงเทพฯ อย่างเห็นได้ชัด อารัญตื่นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ตรงระเบียงบ้านพักพร้อมกับจิบกาแฟดำร้อนๆ ที่ชงเองเพื่อปลุกร่างกายให้ตื่นตัวเขามองไปยังแถวของต้นองุ่นสุดสายตา แม้ในใจจะยังมีร่องรอยความสับสนจากเรื่องราวในอดีต แต่บรรยากาศก็ช่วยให้อารัญรู้สึกผ่อนคลายลงได้ไม่น้อยเสียงรถกระบะของลุงมงคลดังมาแต่ไกลเมื่อใกล้ถึงเวลาที่นัดไว้ อารัญในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้มพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงยีนและรองเท้าบูตหนังก็เดินออกไปต้อนรับด้วยรอยยิ้ม“อรุณสวัสดิ์ครับลุงมงคล”“สวัสดีตอนเช้าครับ เมื่อคืนหลับสบายไหม” ผู้จัดการไร่ถามด้วยน้ำเสียงใจดี“หลับสบายมากครับ อากาศที่นี่ดีมากจริงๆ”“ดีแล้วล่ะครับ อยู่ไปสักพักจะยิ่งชอบ มาครับ ขึ้นรถกันเลย เดี๋ยวลุงพาไปแนะนำตัวกับคนงานก่อน แล้วค่อยไปดูเขาตัดแต่งกิ่งกัน”อารัญก้าวขึ้นนั่งบนรถกระบะ ลุงมงคลขับพาเขาตรงเข้าไปในใจกลางไร่องุ่นที่ครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยไร่ รถยนต์วิ่งผ่านแถวต้นองุ่นที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ จนกระทั่งมาถึงบริเวณลานกิจกรรมกว้างที่มีคนงานนับสิบชีวิตกำลังยืนจับกลุ่มคุยกันเตรียมพร้อมเริ่มงานในเช้านี

การคุยกับลูกค้าผ่านไปได้ด้วยดี ดีลสำคัญปิดจบได้ภายในเวลาอันสั้น เมื่อลูกค้ากลับไปแล้วอารัญก็ถอนหายใจ“อารัญเก่งมากเลยนะ ปกติแล้วลูกค้าคนนี้คุยยากมาก”“ที่ลูกค้ายอมตกลงน่าจะเป็นเพราะสินค้าของเรานั่นแหละครับ ผมต้องขอบคุณลุงนะครับที่ควบคุมการผลิตอย่างดีจนลูกค้าไว้ใจสั่งสินค้าอย่างต่อเนื่อง”“อย่าเอาแต่ชมกันเลยค่ะ หนูว่าแยกย้ายกันดีกว่านี่ก็จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว” อลิดาบอกกับชายทั้งสองคนที่คุยกันเพลินจนลืมดูเวลา“อารัญจะเข้าออฟฟิศอีกไหม”“ผมว่าจะเข้าไปนั่งทำงานอีกหน่อย แล้วลุงล่ะครับ”“ลุงว่าจะไปคุยกับหัวหน้าคนงานทางด้านโน้นน่ะ อารัญกลับไปพร้อมยัยส้มโอเลยก็ได้”“ผมไปคุยงานกับลุงมงคลดีกว่าครับ ส้มโอกลับคนเดียวได้นะ”“ได้สิคะ ต่อให้หลับตาเดินก็ยังได้เลยค่ะ แล้วพี่อารัญจะกลับไปที่ออฟฟิศอีกหรือเปล่า ถ้าไม่ไปหนูจะได้ล็อกประตู”“พี่คงไม่กลับไปแล้วล่ะ คุยธุระเสร็จก็ว่าจะกลับไปที่บ้านเลย”หญิงสาวพยักหน้ารับทราบก่อนจะขี่รถจักรยานยนต์กลับมาที่ออฟฟิศจากนั้นเธอนั่งทำงานของตนเองต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะปิดออฟฟิศและไปหาพี่สาวที่ร้านอาหารในเวลาเย็นแบบนี้ร้านของอลิษาปิดแล้วพนักงานในร้านจึงกลับไปหมดจะเหลือก็แต่

ตลอดช่วงเช้าอารัญทำงานอยู่ในไร่กับลุงมงคลจนถึงเวลาพัก ชายหนุ่มไปนั่งทานอาหารกลางวันร่วมกับคนงานซึ่งอาหารกลางวันทางไร่จะให้แม่ครัวที่เป็นภรรยาของคนงานช่วยกันทำให้กับทุกคนทานเพราะไม่อยากให้คนงานต้องเสียเวลาไปทานอาหารข้างนอกเนื่องจากมีเวลาพักกันแค่คนละหนึ่งชั่วโมงเท่านั้นคนงานหลายคนซุบซิบถึงเจ้านายหนุ่มที่ไม่ถือตัวเลยสักนิด โดยเฉพาะคนงานสาวๆ ที่แอบเดินมาส่งยิ้มให้กับอารัญอยู่หลายคนหลังจากทานอาหารเสร็จก็ขับรถกลับมาที่บ้านอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่และขับรถกระบะคันใหม่มาจอดหน้าออฟฟิศพอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าอลิดากำลังจัดเรียงเอกสาร“สวัสดีค่ะพี่อารัญหนูนึกว่าวันนี้พี่จะไม่เข้ามาแล้วนะคะ”“พี่ก็ว่าจะแวะเข้ามาแป๊บเดียว พี่ฝากขอบคุณป้าอนงค์ด้วยนะสำหรับข้าวต้มมื้อเช้า”“อร่อยไหมคะ ตอนหนูเอาข้าวต้มไปให้หนูเรียกพี่แล้วนะแต่สงสัยพี่ยังไม่ตื่นหนูก็เลยวางไว้ในห้องครัว”“พี่ออกไปวิ่งมาน่ะ”“อ๋อ แล้วเมื่อกี้พี่บอกจะแวะเข้ามาแป๊บเดียวหมายถึงว่าบ่ายนี้จะเข้าไปในไร่อีกนะคะ แต่ถ้าใส่ชุดนี้เข้าไร่จะไม่เปื้อนเหรอ” หญิงสาวมองชุดของเขาที่“พี่ไม่ได้จะเข้าไร่ แต่พี่ว่าจะเข้าไปซื้อของในเมืองสักหน่อย”“อ้าว พี่ก็จะ

เย็นนี้อารัญมีนัดเที่ยวงานวัดกับอลิดา หลังเลิกงานแล้วเขาก็กลับมาที่บ้านก่อนเพราะนัดกับหญิงสาวอีกครั้งก็ตอนหกโมงเย็น ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตลายตารางสีเข้มออกแล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดคอกลมสีน้ำตาลอ่อนที่เพิ่งไปซื้อพร้อมกับอลิดาเมื่อวันก่อนเมื่อใกล้ถึงเวลานัดอารัญก็ขับรถมาที่บ้านของหญิงสาวแล้วเข้าไปทักทายบิดามารดาของเธอที่กำลังดูทีวีอยู่“ลุงกับป้าไปด้วยกันไหมครับ”“เมื่อวานลุงไปมาแล้ว ให้ไปเดินอีกคงไม่ไหวคนเยอะมาก”“งั้นผมไปก่อนนะครับ”“ส้มโอพาพี่เข้าไปทำบุญด้วยนะลูก”“ค่ะแม่ หนูจะรีบไปรีบกลับนะคะ”“ไม่ต้องรีบหรอก พาพี่เขาเที่ยวให้ทั่วนะ” มงคลกำชับเพราะเขาอยากให้อารัญได้ผ่อนคลายบ้าง“ค่ะพ่อ”หญิงสาวเดินนำเขาออกมาจากบ้านและอารัญเพิ่งสังเกตว่าเธอไม่ได้สวมเสื้อคลุมตัวโตเหมือนกับทุกวันที่เจอ เย็นนี้อลิดาสวมกางเกงยีนพอดีตัวกับเสื้อยืดแขนสั้นตัวเล็กที่เน้นสัดส่วนอย่างชัดเจนจนคนที่เดินตามหลังมองเพลินตามองจากด้านหลังเขาก็ว่าหุ่นเธอดีมากแล้วแต่พอหญิงสาวหันกลับมาก็ทำเอาใจเขาเต้นแรงเพราะเรือนร่างแบบนี้มันเป็นแบบที่เขาชอบมาก เอวคอดเล็กสะโพกกลมกลึงและหน้าอกที่ดูเหมือนว่ามันจะเด่นกว่าจุดอื่น“พี่อารัญ