ปริบ! สงสัยฉันจะเสียงดังไปหน่อย ดวงตาคู่มีพลังค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง และเปิดขึ้นด้วยสีหน้าเหมือนนึกอะไรออก“ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะคะ” ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน พี่เร็กซ์ถอนหายใจด้วยสีหน้าโล่งอก ดีดตัวขึ้นนั่งขัดสมาธิราวกับเด็กน้อย ถ้าสาวๆ ใน ม. มาเห็นคงหวีดกันน่าดูเพราะมันดูน่ารักมาก หยุดค่ะเจ้าใจ! มันใช่เวลามาชมพี่เร็กซ์งั้นเหรอ เธอต้องจริงจังค่ะ!! ฉันเตือนสติตัวเอง“ก็น้องโกรธพี่ พี่ไม่รู้จะทำไงเลยนอนเฝ้าหน้าประตู กลัวน้องหนีกลับ” คำตอบตรงๆ ของหนุ่มตรงหน้าทำเอาฉันใจเต้นแต่ทำเป็นนิ่ง กลัวพี่เร็กซ์จะได้ใจจนแอบจุ๊บแก้มกันทีเผลออีกน่ะเซ่ ว่าแต่ทำไมสรรพนามเรียกกันถึงได้เปลี่ยนไปซะได้!! งงค่ะ“หนูไม่มีคีย์การ์ดจะลงลิฟต์ได้ไงล่ะคะ” น้ำเสียงนิ่งของฉันทำให้พี่เร็กซ์เบิกตาเหมือนนึกอะไรออก คลี่ยิ้มด้วยสีหน้าโล่งอก“พี่ก็ลืมคิดไป ว่าแต่น้องหายโกรธพี่แล้วใช่มั้ยครับ” น้ำเสียงที่ถามกันคือง้อเต็มที่เล่นเอาใจฉันเริ่มเหลวซะงั้น มุแง๊!“หนูไม่ถึงกับโกรธค่ะ แค่ไม่พอใจมากกว่า” ฉันตอบไปตามตรงทำให้พี่เร็กซ์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นขอลุแก่โทษ“พี่ขอโทษอีกครั้งนะครับ
Last Updated : 2026-10-26 Read more