جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ภาพอันเลืองรางตรงหน้าทำให้ร่างที่เหมือนคนไร้วิญญาณบนกองใบไม้ในบ้านร้างหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความพยายามยี่สิบปีของเธอไร้ผล อุตส่าห์ถีบตัวเองออกมาจากชนบทเข้าเมืองใหญ่ หวังได้ใช้ชีวิตดี ๆ อย่างที่เป็น กลับไม่เป็นไปตามหวัง ในความทรงจำวัยเด็กที่เหลืออยู่ เธอคือคนที่ใคร ๆ ต่างอุ้มชูราวของมีค่าในมือ ถูกขนานนามว่า “ไข่มุกขาวแห่งหมู่บ้านหลิงฉวี” แม้เกิดและโตในชนบทกลับมีสีผิวขาวราวไข่มุก เหมือนลูกคุณหนูจากในเมือง ถูกคนในหมู่บ้านหยอกล้อทุกวันว่าพ่อแม่หยิบลูกสาวผิดหรือเปล่า แต่ว่าสะใภ้สามบ้านเซิงคลอดลูกเองที่บ้าน คนอุ้มเซิงอีอีต่อจากหมอตำแยคือเสี่ยวซานหรือพ่อของเธอ เซิงอีอี หรือ “อีอี” ลูกสาวคนโตของบ้านเซิงและหลานคนที่ห้าจากครอบครัวเซิงสายที่สาม ครอบครัวเซิงทั้งบ้านไม่ใช่ผู้สืบทอดจากบรรพบุรุษ ปู่ของเธอเป็นลูกชายคนที่สามของครอบครัว เซิงอีอีมองเหรียญในมือด้วยดวงตาพร่ามัวราวกับความฝัน เพราะมันคือ “จุดเริ่มต้น” ฝันร้ายของเธอเมื่อยี่สิบปีก่อน ใครต่างก็บอกว่าหญิงสาวแตกต่างจากพ่อแม่ ขนาดน้องชาย น้องสาวฝาแฝดที่คลานตามหลังออกมาไม่กี่ปียังต้องหลบเมื่อพี่สาวเด

เพียงแค่ได้ยินว่าเซิงอีอีไม่ยอมเดินทางเข้าเมืองใหญ่ตามที่พวกเขาหวัง สมาชิกบ้านสามเซิงที่อยู่ในบ้านรีบเดินออกมาหน้าบ้าน โดยเฉพาะกูเหอเหอผู้เป็นแม่รีบเดินมาหาลูกสาว “อีอี ทำไมลูกถึงไม่ยอมจากไป” กูเหอเหอลูบใบหน้าของลูกสาวด้วยความอ่อนโยน คำถามของแม่ทำให้เซิงอีอีชะงัก หญิงสาวกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ กลืนคำว่าเพราะรู้เรื่องในอนาคตลงคอ และเอ่ยตอบคำอื่นแทน “ฉันรู้สึกไม่สบาย และเงินแค่หนึ่งหยวนมันไม่พอหรอก” กูเหอเหอรีบบอก “แม่จะไปขายเลือดเอาเงินให้ลูกอีก” “ยังไม่พอ” สายตาของกูเหอเหอดูเจ็บปวดแต่ทอดสายตาไปหาลูกสาวลูกชายฝาแฝดของตัวเอง อีกฝ่ายหลับตาลงก่อนหันมาหาเซิงอีอี “ยังมีน้องของลูกอีกสองคน พวกเราไปขายเลือดให้พ่อค้าเลือด ลูกจะได้มีเงินไปเริ่มต้นใหม่ที่เมืองใหญ่ ไม่ต้องมาลำบากที่นี่” เซิงอีอีปฏิเสธในทันที “ไม่ หนานหนานกับเกอเกอยังเด็ก พวกเขาขายเลือดไม่ได้หรอก ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปเมืองใหญ่ และจะอยู่ที่นี่เผชิญหน้าทุกเรื่องไปกับทุกคน” “...” ต้าเหมียว สะใภ้รองของบ้านเซิงเอ่ยกับเซิงอีอีด้วยน้

ตะกร้าของเซิงเอินวางลงบนพื้น เซิงอีอีมองหาหญ้าที่ยาวและสามารถรองไข่ได้ ยังดีว่าไก่ป่าวางไข่ตรงจุดที่มีหญ้า พอใช้รองข้างล่างแล้วสองพี่น้องก็ช่วยกันเก็บไข่ใส่ตะกร้า และใช้วิธีการวางสลับไข่ไก่กับหญ้าป้องกันให้มันกระทบกันให้น้อยที่สุด เซิงเอินเอ่ยอย่างมีความสุข “นี่เป็นไข่ไก่ในรอบเดือนที่พวกเราหาเจอได้เยอะขนาดนี้ แต่ก่อนยังมีไก่ที่เลี้ยงไว้ในเล้าเจ็ดตัว แต่ละวันออกไข่แค่นิดเดียว เก็บไว้ให้น้องสาวและนำไปแลกเปลี่ยนสินค้าที่สหกรณ์ ส่วนตอนนี้ตั้งแต่ถูกไล่ออกจากตระกูล ถูกยึดบ้าน นอกจากเสื้อผ้าพวกเราก็เอาอะไรมาไม่ได้เลย” แม้พวกเขาต้องการนำไก่ออกมาด้วย แต่ว่าบ้านใหญ่ยึดบ้านไปแล้ว นอกจากเสื้อผ้าที่โยนออกมาให้ กับข้าวสารเพียงไม่กี่ถ้วย ด้วยจำนวนสมาชิกสิบห้าคนแน่นอนว่ามันไม่พอ ยิ่งไปกว่านั้นเสบียงอาหารที่ถูกแบ่งปันช่วงสิ้นปีที่ผ่านมาก็ถูกพวกเขายึดไปด้วยเช่นกัน หากบ้านสามเซิงอยากได้ส่วนแบ่งอีกรอบต้องรอสิ้นปี หรือก็คืออีกประมาณแปดเดือน ระหว่างนั้นหากหาอาหารประทังชีวิตไม่ได้ก็คงอดตายแล้ว เซิงอีอีช่วยพี่ชายกับและไม่ได้พูดอะไร ไข่ไก่อยู่ในกอหญ้าหลาย

ดูท่าปลาในแม่น้ำที่อยู่ป่าลึกและไม่มีใครจับได้พวกนี้จะอุดมสมบูรณ์กันมาก ระหว่างรอของกินง่าย ๆ ในมื้อเช้า บ้านเซิงจับปลาได้อีกสามตัว รวมกับที่มีในตะกร้าพวกเขาจับปลาได้เกือบยี่สิบตัว เพียงพอให้กินหลายวัน แต่ว่าปลาพวกนี้ยังต้องเอาไปแลกเปลี่ยนเป็นข้าวสารและของอย่างอื่นที่จำเป็น “ปลาสองตัวใหญ่กับปลาเล็กพวกเราควรเอาไปแลกข้าวสารที่สหกรณ์” เซิงอีอีกำลังคิดบางอย่างรีบตอบ “เอาไปแลกสหกรณ์ในอำเภอนะคะ ห้ามแลกที่หมู่บ้านหรือในตำบล ต้องเข้าอำเภอเท่านั้น” “แบบนี้พวกเราก็ต้องเดินไกลน่ะสิ” เซิงอัวไม่เข้าใจเท่าไร “พี่สี่เข้าใจถูกแล้ว ปกติทุกคนยอมแลกสหกรณ์ในหมู่บ้านไม่จำเป็นไม่ไปแลกในอำเภอ แม้ต้องเสียผลประโยชน์นิดหน่อย แต่เวลานี้พวกเราเชื่อใจใครไม่ได้แล้ว และต้องแอบนำไปแลกเปลี่ยนด้วย” เซิงฉานไช่เห็นด้วยกับลูกสาว “จริงด้วย ครั้งก่อนพวกเรายังไปหายืมข้าวสารบ้านอื่น หากนำไปแลกเปลี่ยนกับสหกรณ์ในหมู่บ้าน หรือสหกรณ์ตำบล ส่วนแบ่งพวกนี้อาจถูกคนอื่นแบ่งไปด้วย “ส่วนแบ่งพวกนี้เราจะไม่ให้คนไม่คู่ควร” ระหว่างเดินออกจากป่าแต่ละคนยังมอง

หลังจากเดินป่าอย่างเหน็ดเหนื่อยสองวัน เซิงอีอีจึงนอนตื่นสาย ไม่มีคนมาปลุก แต่พวกเขาเหลืออาหารอย่างดีเอาไว้ให้ หากเป็นคนอื่นอย่าหวังว่าพวกเขาจะเหลือของให้ แม้พวกเขาไม่เอาเปรียบลูกหลานแต่ว่าเวลากินข้าวก็ต้องกิน “พวกลุงใหญ่ออกไปไหนเหรอคะ” ย่าเซิงกำลังเย็บเสื้อหันมาเอ่ยตอบ “หัวหน้าหมู่บ้านให้คนมาถามน่ะ ถึงหลานบอกว่าไม่อยากให้ทำงานในหมู่บ้าน แต่ว่านี่เป็นรายได้เดียวของพวกเรา ต่อให้หาของป่าได้ แต่อย่าลืมว่าของในป่าไม่อนุญาตให้พวกเราเข้าไปเก็บ อาจถูกพวกเขาจับตาด้วย ช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยปลอดภัย ต่อให้อดยากหน่อยแต่ว่าไม่ต้องแยกกันย่อมดีกว่า” “ฉันอยากคุยเรื่องนี้เหมือนค่ะ เป็นฉันที่คิดไม่รอบคอบเอง ให้พวกเขากลับไปทำงานในหมู่บ้านตบตาคนอื่น พวกเราค่อยใช้เวลาว่างในการเข้าป่าหาของกินมาเก็บเอาไว้ ช่วงเก็บเกี่ยวจะได้มีเสบียงเอาไว้ด้วย” เซิงอีอีพยักหน้า พวกเขาไม่อาจรับจ้างหาเงินได้ด้วยข้อจำกัดหลาย ๆ อย่าง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่สามารถทำการค้าขายได้ สิ่งที่ทำได้ในเวลานี้มีอย่างเดียวนั่นคือการทำงานในระบอบคอมมูนของหมู่บ้าน ต้องทำงานทุกวันไม่มีวันหยุดเพราะใครหย