เงินหนึ่งหยวนสุดท้ายพาย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตยุค70

ภาพอันเลืองรางตรงหน้าทำให้ร่างที่เหมือนคนไร้วิญญาณบนกองใบไม้ในบ้านร้างหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความพยายามยี่สิบปีของเธอไร้ผล อุตส่าห์ถีบตัวเองออกมาจากชนบทเข้าเมืองใหญ่ หวังได้ใช้ชีวิตดี ๆ อย่างที่เป็น กลับไม่เป็นไปตามหวัง

          ในความทรงจำวัยเด็กที่เหลืออยู่ เธอคือคนที่ใคร ๆ ต่างอุ้มชูราวของมีค่าในมือ ถูกขนานนามว่า “ไข่มุกขาวแห่งหมู่บ้านหลิงฉวี” แม้เกิดและโตในชนบทกลับมีสีผิวขาวราวไข่มุก เหมือนลูกคุณหนูจากในเมือง

          ถูกคนในหมู่บ้านหยอกล้อทุกวันว่าพ่อแม่หยิบลูกสาวผิดหรือเปล่า แต่ว่าสะใภ้สามบ้านเซิงคลอดลูกเองที่บ้าน คนอุ้มเซิงอีอีต่อจากหมอตำแยคือเสี่ยวซานหรือพ่อของเธอ

          เซิงอีอี หรือ “อีอี” ลูกสาวคนโตของบ้านเซิงและหลานคนที่ห้าจากครอบครัวเซิงสายที่สาม ครอบครัวเซิงทั้งบ้านไม่ใช่ผู้สืบทอดจากบรรพบุรุษ ปู่ของเธอเป็นลูกชายคนที่สามของครอบครัว

          เซิงอีอีมองเหรียญในมือด้วยดวงตาพร่ามัวราวกับความฝัน เพราะมันคือ “จุดเริ่มต้น” ฝันร้ายของเธอเมื่อยี่สิบปีก่อน ใครต่างก็บอกว่าหญิงสาวแตกต่างจากพ่อแม่ ขนาดน้องชาย น้องสาวฝาแฝดที่คลานตามหลังออกมาไม่กี่ปียังต้องหลบเมื่อพี่สาวเดินข้างหน้า

          เพราะแตกต่างจากคนอื่นเธอจึงถูกเลี้ยงมาด้วยการถูกตามใจ ปู่ย่า พ่อแม่ ลุงป้า พี่ชาย ล้วนตามใจหญิงสาวเหมือนองค์หญิงน้อย ขนาดน้องสาวน้องชายที่อ่อนกว่าประมาณสองปียังต้องยกทุกอย่างให้พี่สาวก่อน

แม้บ้านยากจนอาหารไม่มีกิน ในหนึ่งมื้อเธอต้องได้กินไข่ มันจึงไม่แปลกเลยว่าทำไมเซิงอีอีถึงไม่เหมือนคนอื่น ทุกคนผอมจนเห็นกระดูกกลับมีหนึ่งเดียวในบ้านที่มีเนื้อหนัง

          ทว่ากลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอมีปัญหากับลูกชายคนใหญ่ในตำบล เพียงเพราะหญิงสาวที่คนอื่นหมายปองชอบพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอ

          เพื่อไม่ให้ขัดขากับบ้านนั้นตระกูลเซิงรีบปรึกษาและตัดสินใจไล่ครอบครัวบ้านเซิงสายที่สามออกจากตระกูล ได้ยินมาว่าพวกเขาได้เงินเป็นร้อยหยวน เซิงอีอีถูกคนในหมู่บ้านเยินยอมาโดยตลอด หากออกจากตระกูลไปหญิงสาวไร้คนคุ้มครอง ทำให้เธอไม่ยินยอม

          “เพื่อให้ฉันได้อยู่ในตระกูลต่อ พ่อ... พ่อถึงขั้นขายเลือดตัวเองเพื่อส่งฉันออกมาจากหมู่บ้าน หลังออกมาแล้วทำไมฉันถึงไม่ยอมกลับไปหาพวกเขาอีก” น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยตัดพ้อตัวเองในอดีต

          ความรักลูกสาวของพ่อ เขายอมแอบไปขายเลือดให้พ่อค้าในตลาดมืด

          เซิงอีอีในวัยสิบห้าปีจากที่เคยถูกคนรุมล้อมกลายเป็นชี้หน้าหัวเราะ และไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยว เพราะว่าบ้านผู้ชายคนนั้นประกาศออกมาว่าหากใครช่วยเหลือหรือเกี่ยวข้องบ้านสามเซิง เขาจะทำให้บ้านหลังนั้นอยู่ไม่ได้

เพื่อให้หญิงสาวได้ใช้ชีวิตอิสระ เธอถูกส่งตัวออกจากหมู่บ้านหลิงฉวีเข้าเมืองใหญ่ด้วยเงินหนึ่งหยวนที่พ่อแอบขายเลือดให้พ่อค้าที่หน้าเลือด เซิงอีอีคิดว่าเงินจำนวนนี้มากแล้วแต่ว่าหญิงสาวคิดผิด

ในเมืองใหญ่ล้วนมีค่าใช้จ่ายและพ่อของเธอยังถูกพ่อค้าหน้าเลือดโกง จากที่ควรได้เงินสิบหยวนกลับได้เพียงหนึ่งหยวน ความโกรธทำให้เซิงอีอีใช้เงินนั่นติดต่อผ่านโทรศัพท์ตำหนิครอบครัว

‘พ่อคิดจะส่งฉันมาตายใช่ไหม เงินหยวนเดียวนี่ทำอะไรไม่ได้เลย ส่งเงินมาให้ฉันอีกเดี๋ยวนี้นะ!’

คนที่ขายเลือดคนแรกเพื่อเอาเงินให้เธอมาเมืองใหญ่คือพ่อ เมื่อลูกสาวที่รักตำหนิและต้องการใช้เงิน คนไปขายเลือดต่อไปคือแม่ คิดว่าเงินเท่านี้จะพอหรือ แน่นอนว่าไม่

ตอนนั้นพวกเขาตัดสินใจพาเด็กสองคนผู้เป็นน้องสาวน้องชายฝาแฝดวัยเพียงสิบสามปีไปขายเลือด คนอื่น ๆ ในบ้านจะทนเห็นสภาพหลานคนเล็กของบ้านเจาะเลือดได้ยังไง สุดท้ายพวกเขาทยอยขายเลือดเพื่อรวบรวมเงินประมาณ 20 หยวน ส่งให้เซิงอีอีในเมืองใหญ่

อาจเป็นความโชคดีของหน้าตา เซิงอีอีถูกเจ้าของร้านเครื่องเสียงในตลาดมืดพบเจอเข้า จึงชวนหญิงสาวไปทำงานด้วย แต่ว่าการทำงานของเธอต้องใช้หน้าตา หญิงสาวใช้เงินมือเติบ มีเท่าไรก็ไม่พอ

ตอนที่ไปขอเบิกเงินมาใช้ซื้อของกลับได้รับคำตอบจากเจ้าของร้านเครื่องเสียงว่า “แค่ให้กินข้าวก็ดีแล้ว อย่าเรื่องมาก”

เซิงอีอีไม่เคยลำบากมาก่อน หญิงสาวโกรธครอบครัวที่ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป นอกจากต้องการเงินเซิงอีอีไม่คิดติดต่อครอบครัวกลับไปที่หมู่บ้าน แม้ได้ยินข่าวตอนแม่พยายามติดต่อมาหา ตอนคนอื่น ๆ ทยอยติดต่อมาว่าพ่อเสียชีวิต แม่เสียชีวิต เซิงอีอีก็ไม่ยอมติดต่อกลับ ยกเว้นตอนที่อยากได้เงิน

ตั้งแต่ออกจากหมู่บ้านมาที่นี่นับเป็นเวลายี่สิบปี เซิงอีอีได้รับการติดต่อจากลุงรองเป็นคนสุดท้ายเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ว่าลุงใหญ่จากไปแล้ว ที่บ้านเหลือเพียงเขากับเงินก้อนสุดท้ายที่จะให้ได้ เพราะตัวเองก็จะไม่รอดแล้ว

เซิงอีอียังจำน้ำเสียงของตัวเองได้ “ตายไปแล้วใครจะหาเงินให้ฉัน พวกลุงบอกเองว่าฉันคือองค์หญิงตัวน้อย”

นั่นคือคำถามที่เซิงอีอีเอ่ยออกไปอย่างเอาแต่ใจ เธอในวัยสามสิบห้าปีสุดท้ายแล้วก็ยังคิดไม่ได้ และยังใช้เงินอย่างสนุกมือ ความสวยเริ่มโรยรา เงินเก็บไม่มี เวลาผ่านไปเพียงครึ่งปี เซิงอีอีก็กลายเป็นคนที่ว่างงาน

หลายวันก่อนเธอถูกไล่ออกจากห้องเช่าขนาดเล็ก หญิงสาวกล่าวโทษทุกคนที่ทำให้ชีวิต “ไข่มุกแห่งหมู่บ้านหลิงฉวี” อย่างเธอกลายเป็นตัวตลก

ทว่าในวาระสุดท้ายของชีวิตกับเงินหนึ่งหยวนในกำมือ ทำให้หญิงสาวนึกถึงชีวิตวัยเด็กที่สดใส และมันเปลี่ยนไปเมื่อบ้านเซิงสายสามถูกไล่ออกจากตระกูล

หาก... หากวันนั้นเธอไม่เดินจากพวกเขามา อยู่เคียงข้างทุกคน

หาก... หากพวกเขาไม่ขายเลือด ขายเนื้อเพื่อเอาเงินมาให้

หาก... หากพวกเขายังมีชีวิตอยู่

ตอนนี้ชีวิตของเธอต้องมาอยู่ในจุดนี้หรือไม่ เซิงอีอีคิดได้แล้ว ในตอนที่ชีวิตไม่เหลือใครเธอก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเองไม่ได้

หากยังมี “โอกาส” อีกครั้ง เซิงอีอีขอสัญญาว่าจะชดใช้ทุกอย่างให้กับพวกเขา...