Todos los capítulos de เงินหนึ่งหยวนสุดท้ายพาย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตยุค70: Capítulo 11 - Capítulo 20

“บอกพี่ได้หรือยังว่าทำไมถึงรู้จักที่นั่น แล้วใครเป็นคนพาน้องสาวมา พ่อพี่ คุณลุง หรือแม้แต่คุณอาเองคงไม่เคยพาเธอมาแน่ ๆ น้องสาม น้องสี่คงไม่กล้าพามา พี่ใหญ่เหรอ? แต่เขาเคยบอกว่าห้ามพาน้องมาเสี่ยงสถานที่เช่นนี้” พอออกจากที่นั่นมาไกลแล้วเซิงเวินอดถามขึ้นมาไม่ได้ ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ใช่ว่าเขาไม่เคยไปตลาดมืด แต่เขาไม่เคยรู้ว่ามีสถานที่ตรงนี้และดูเสี่ยงกว่าที่เขาเคยไปอีก เซิงอีอีเดินไปด้วยและเอ่ยตอบคำถาม “ที่นี่คนรู้น้อย เพราะว่ามันสามารถเข้าไปได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน ไม่เหมือนตลาดอื่นที่เข้าได้เพียงช่วงกลางคืน แน่นอนว่าความเสี่ยงมันต่างกัน” แบบที่พี่ชายเคยไปมันจะอยู่บนถนนเส้นใดเส้นหนึ่งของอำเภอ เป็นซอยใหญ่ผู้คนชอบไปแลกเปลี่ยนสินค้าที่นั่น แต่หากทหารลงก็ต้องเอาตัวรอดให้ได้ มันสามารถหนีง่ายคนจึงนิยมไป เพราะบางทีหากเจอทหารรู้จักหรือจ่ายเงินไปก็รอด “สถานที่เมื่อครู่ปกครองด้วยระบบเจ้าถิ่น หรือพวกเราเข้าไปบ้านหลังไหนคนที่จะช่วยเราได้ก็คือพวกเขา หากถูกพวกเขาหักหลังก็ทำอะไรไม่ได้ ข้างล่างสามารถถูกกวาดล้างได้ทุกเมื่อและหนียาก โอกาสถูกจับสูง

บทสรุปของการทำงานคือบ้านสามเซิงจะได้รับคะแนนเพียงครึ่งหนึ่งจากส่วนแบ่งจริง เซิงอีอีไม่ถามว่าส่วนแบ่งที่เหลือเป็นของใคร ขอเพียงสมาชิกบ้านสามมีเวลาเข้าป่าไปหาของกิน เธอเชื่อว่าทุกคนจะอยู่รอดในปีนี้และไม่มีทางอดตาย “หลานสาว พี่รองของหลานบอกว่าหลานอยากเข้าป่าอีกเหรอ” ผู้ชายในบ้านรวมถึงผู้หญิงอย่างย่าเซิง ต้าเหมียว กูเหอเหอ ขาดแต่ผางจียงต้องดูแลลูกชายก็ออกไปทำงานรับเก็บคะแนนด้วย พี่ชายทั้งสาม พี่รอง พี่สาม และพี่สี่ก็ออกไปรับจ้าง มีน้องชาย น้องสาว ของเซิงอีอีที่รอบนี้ไม่ได้ลงทุ่งนาเหมือนทุกครั้ง “ปีนี้ฉันไม่ให้น้องชายน้องสาวลงทุ่งนาด้วย ลุงรองคงรู้ว่าแบบนี้คนอื่นจะมองว่าครอบครัวของฉันเปรียบบ้านของลุงอีกสองบ้าน เลยคิดว่าจะใช้โอกาสนี้เข้าป่าไปหาของกินดูค่ะ” เซิงเอียนไม่เห็นด้วย “ไม่รอให้ผ่านไปอีกหลายวัน ลุงจะให้พี่ชายของหลานหยุดงานในทุ่งนาหนึ่งวันเข้าป่าไปด้วย เพิ่งเริ่มงานหากขาดงานเกรงว่าจะมีคำครหา” “ฉันกับน้อง ๆ เข้าป่าไม่ลึกมากคงพอหาของกินได้บ้าง ดีกว่าหยุดอยู่ที่บ้านให้คนอื่นนินทา ลุงรองไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ” เซิ

หย่อนเท้าแช่น้ำให้หายเมื่อยเกือบสามสิบนาที เซิงอีอีลุกขึ้นยืนพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนพยุงน้องสาวให้ลุกตาม ทั้งสามนั่งพักหายเหนื่อยมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว ยังต้องไปหาของป่ากลับบ้านอีก เซิงหนานหนานบิดขี้เกียจก่อนอ้าปากหาว “เข้าป่ารอบนี้พวกเราไม่ได้ของดี ๆ กลับบ้านบ้างเลย มีแค่ผลไม้ไม่กี่ลูกกับยอดผักป่า” “แค่ยอดผักป่าก็ดีไม่ใช่เหรอ ผักป่าพวกนี้ผัดกับน้ำมันกินคู่แป้งย่างก็อร่อยดี” ที่บ้านยังมีเสบียงอาหารให้กินไปอีกเดือนกว่า วันนี้ไม่ได้แต่ถ้าเข้าป่าทุกวันต้องมีวันได้ของกินติดมือกลับบ้านแน่ สามพี่น้องสะบัดขาไล่น้ำที่แช่หลายนาทีออกจากขา ก่อนพากันแบกตะกร้าของตัวเองเดินหน้าอีกหน่อยแล้วค่อยจะพากลับกลับทางเดิม เซิงอีอีเพ่งมองดอกสีขาวอมเขียวขนาดจิ๋วตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นแรง หญิงสาวมองไปรอบ ๆ พบว่ามันเป็นเถาเลื้อยพันต้นไม้ใหญ่หลายต้น ลักษณะใบเดี่ยวมีรูปคล้ายหัวใจ ปลายใบแหลม “มันเทศป่า” “มันเทศป่า? พี่ นี่คือมันเทศป่าเหรอครับ! แต่ทำไมไม่เหมือนที่เคยเห็น” เซิงเกอเกอชะงักเท้า รีบเดินมาหาพี่สาว “ถ้าพวกเราได้มันเทศป่ากลั

“เพิ่งเริ่มฤดูเพาะปลูกบ้านสามเซิงก็ลางานหลายคนแล้ว คนในหมู่บ้านคงเกลียดบ้านเราหนักกว่าเดิมแล้วแหละ” คำพูดของเซิงเวินทำให้พี่น้องบ้านสามเซิงล้วนพยักหน้าเห็นด้วย วันนี้เซิงเวิน เซิงเอิน และเซิงอัวเลือกหยุดงานในทุ่งนา เพื่อพาสามพี่น้องบ้านสามเซิงเข้าป่าไปหาของกิน เมื่อวานสามพี่น้องได้กระต่ายกลับมาและต้องการนำเข้าไปแลกในอำเภอ หากปล่อยไว้นานมันจะตายก่อน เซิงอีอีเลยคิดว่าพรุ่งนี้จะเข้าอำเภอ เพราะแบบนั้นวันนี้เลยอยากเข้าป่าอีกรอบ เผื่อได้ปลาไปแลกเปลี่ยนธัญพืชกับสหกรณ์ตามที่บอกเอาไว้ ระยะทางเข้าอำเภอใช้เวลาเป็นชั่วโมง หากนำกระต่ายไปแลกเปลี่ยนตัวเดียวก็ไม่คุ้ม หากได้ปลาเพิ่มอีกสักสองตัวก็คงดี ย่าเซิงเห็นว่าหลานจะเข้าป่าอีกรอบก็เสนอให้หลานชายทั้งสามหยุดงานในทุ่งนา ต่อให้ต้องทำงานกันเหนื่อยและเลิกงานช้าพวกเขาก็ยอม ไหน ๆ คะแนนที่ได้รับก็เพียงครึ่งเดียว ไม่สู้เข้าป่าหาของกินจะดีกว่า เซิงอีอีใช้ผ้าผูกผมตัวเองให้เรียบร้อย สำรวจตะกร้าทุกคนว่าของจำเป็นต้องใช้ได้นำไปครบหรือยัง ทั้งจอบ เสียม มีด กับดักล่าสัตว์ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เข้าป่าล

ปลาเต็มสองตะกร้าใหญ่ทั้งหกคนไม่จับปลาต่อ พวกเขารีบเดินทางกลับบ้านทันที ปลาในตะกร้ามันพอให้ใช้แลกของหลายอย่าง ถ้ายังจับปลาต่อปลาข้างล่างอาจถูกอัดและตายได้เซิงเวิน เซิงเอินอาสาแบกตะกร้าปลา ที่เหลือในตะกร้ามีของป่าที่เก็บกันระหว่างทาง ไม่ว่าจะของดีหรือไม่ดีขอเพียงกินได้ก็พอแล้วจู่ ๆ เซิงเอินก็ชะงักตอนใกล้ถึงบริเวณหลุมกับดักล่าสัตว์ สีหน้าของเขาค่อนข้างแตกตื่น หูของเขาได้ยินเสียงขยับจากพื้นด้านล่าง “มีบางอย่างอยู่ในหลุมกับดักล่าสัตว์”สีหน้าทุกคนกลายเป็นความจริงจัง ถึงขั้นได้ยินเสียงจากที่ไกลเช่นนี้ต้องเป็นสัตว์ตัวใหญ่แน่ ๆ พวกเขารีบมุ่งหน้าไปดูทันทีสวบเสียงหายใจครืดคราดผสมเสียงเดินเหยียบใบไม้แห้งทำให้ทุกคนคอยระวัง เซิงเวิน เซิงเอินปลดตะกร้าลง พวกเขาค่อย ๆ จับอาวุธและเดินไปข้างหน้าด้วยความระมัดระวัง ตามหลังไปด้วยเซิงอัว“หมู หมูป่า!”เซิงเวินเบิกตากว้างหันมามองทางด้านหลัง พี่น้องคนอื่นรีบวิ่งไปดู ข้างล่างหลุมมีหมูป่าหนักราว ๆ สองร้อยชั่งกำลังพยายามปีนขึ้นมา ทุกคนสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้เห็นหมูป่าที่อุดสมบูรณ์เช่นนี้โครม!“ระวัง” เซิงอีอีมองหม