All Chapters of สตรีที่ท่านรักเชิญรับจวนไป: ข้าจะอุ้มท้องหนีให้ไกลสุดหล้า!!: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1: สลัดทิ้งซึ่งอดีตอสนีบาตฟาดฟันแหวกม่านราตรี เสียงฟ้าคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้าแห่งนคร สายฝนเม็ดใหญ่สาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ราวกับสวรรค์กำลังร่ำไห้มู่หรงหนิงอันก้าวเท้าออกจากโถงใหญ่แห่งจวนอ๋อง แผ่นหลังของนางตั้งตรงสง่างาม แม้พายุฝนจะสาดซัดจนอาภรณ์ไหมสีแดงสดเปียกปอนลู่แนบไปกับเรือนร่าง ทว่าจังหวะการก้าวเดินของนางกลับไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีแม้แต่การเหลียวหลังกลับไปมองบุรุษผู้เป็นสามี และสตรีเสแสร้งผู้นั้นความหนาวเย็นของสายฝนที่กรีดแทงลงบนผิวหนัง ไม่อาจเทียบได้กับความหนาวเหน็บในจิตใจที่นางเคยเผชิญมาตลอดสามปีในฐานะชายาเอกแห่งจวนอ๋องเมื่อครั้งอดีต มู่หรงหนิงอันเคยเป็นสตรีที่โง่งม ลุ่มหลงในรักจนยอมละทิ้งศักดิ์ศรีของบุตรีสายตรงแห่งตระกูลแพทย์หลวง ยอมเก็บซ่อนพรสวรรค์และความรู้ด้านสมุนไพรที่สืบทอดมาจากบรรพชน เพียงเพื่อสวมหน้ากากสตรีผู้เพียบพร้อมและโง่เขลา หวังเพียงให้หลิงเทียนซูหันมามองนางด้วยความรัก ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเย็นชา การหมางเมิน และท้ายที่สุดคือยาพิษไร้สีไร้กลิ่นที่เกือบคร่าชีวิตนางไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อนในห้วงแห่งความเป็นความตาย

บทที่ 3: บุรุษนิรนามในอารามร้างป่าเขาทางทิศตะวันตกของเมืองหลวงนั้นขึ้นชื่อเรื่องความสลับซับซ้อนและอันตราย แม้แต่พรานป่าผู้ชำนาญทางยังต้องคิดทบทวนให้ดีก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป โดยเฉพาะในช่วงหลังพายุฝนฤดูเหมันต์ที่พื้นดินกลายเป็นโคลนดูดและโขดหินลื่นชัน ทว่าสำหรับมู่หรงหนิงอัน สถานที่อันตรายที่สุดกลับกลายเป็นเกราะกำบังที่ปลอดภัยที่สุดในยามนี้สองนายบ่าวเดินลัดเลาะฝ่าดงหนามและเถาวัลย์มาตลอดช่วงเช้า เสื้อผ้าที่เคยแห้งสนิทบัดนี้ชื้นแฉะไปด้วยหยาดน้ำค้างและเหงื่อไคล รองเท้าผ้าพื้นบางของชุยจู๋ขาดวิ่นจนเห็นนิ้วเท้า ในขณะที่หนิงอันต้องใช้กิ่งไม้คอยค้ำยันร่างที่เริ่มหนักอึ้ง อาการปวดหน่วงที่ท้องแม้จะทุเลาลงเพราะฤทธิ์ยา แต่ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและเดินเท้าก็กำลังบั่นทอนพละกำลังของนางลงอย่างรวดเร็ว"คุณหนู นั่งพักตรงโขดหินนี้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปหาแหล่งน้ำมาให้" ชุยจู๋ประคองนายหญิงให้นั่งลงใต้ร่มไม้ใหญ่ ก่อนจะปลดกระบอกไม้ไผ่ที่เอวออก"ระวังตัวด้วย อย่าไปไกลนัก และจำไว้ว่าอย่าดื่มน้ำที่นิ่งขัง ให้ตักน้ำจากลำธารที่ไหลเวียนเท่านั้น หากมีใบไม้เน่าเปื่อยอยู่รอบๆ ห้ามแตะต้องเด็ดขาด" หนิงอันกำชับด้วยน้ำ

บทที่ 5: หุบเขาคนโฉดป่าดิบชื้นแห่งเทือกเขาหลงซานเปรียบดั่งเขาวงกตที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเพื่อกลืนกินผู้พลัดหลง ยิ่งลึกเข้าไป แสงตะวันที่เคยสาดส่องก็ยิ่งถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาประสานกันจนหนาทึบ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าปกคลุมไปด้วยซากใบไม้ทับถมที่ส่งกลิ่นเหม็นอับชื้น เห็ดราสีสันฉูดฉาดที่แฝงไปด้วยพิษร้ายผุดขึ้นตามโขดหินการเดินทางผ่านหุบเขาในวันที่สองเต็มไปด้วยความยากลำบาก มู่หรงหนิงอันอาศัยไม้เท้าที่เหลาจากกิ่งไม้เนื้อแข็งคอยพยุงร่างที่บอบช้ำ ทุกย่างก้าวของนางเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มกรอบหน้า แม้จะเหน็ดเหนื่อยจนแทบขาดใจ แต่นางก็ยังคงกัดฟันทน ไม่ยอมปริปากขอร้องให้ผู้ใดหยุดพักอู๋หมิง ผู้นำแห่งหอปรโลก เดินนำหน้าอยู่ห่างออกไปราวสามช่วงตัว แม้จะเพิ่งฟื้นตัวจากพิษร้าย ทว่าลมปราณและพละกำลังของเขากลับฟื้นฟูได้รวดเร็วจนน่าตระหนก เขาก้าวเดินอย่างมั่นคง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้านเพื่อระแวดระวังภัย ทว่าในขณะเดียวกัน ประสาทสัมผัสของเขาก็คอยจับจังหวะการก้าวเดินของสตรีที่อยู่เบื้องหลังตลอดเวลาเขาผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน สตรีที่เขาเคยพบเจอ หากไม่อ

บทที่ 7: พรางชีพจรซ่อนชะตาแสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า ยามเฉิน (07.00 - 08.59 น.) เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับอากาศที่หนาวเย็นยะเยือกของฤดูเหมันต์ภายในศาลเจ้าร้าง มู่หรงหนิงอันใช้เศษกระจกทองเหลืองบานเล็กที่พกติดตัวมา ตรวจสอบผลงานการแปลงโฉมของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย สตรีผิวขาวผ่องดุจหิมะ บัดนี้กลายเป็นเด็กหนุ่มผิวสีแทนหยาบกร้าน คิ้วที่เคยโก่งดั่งคันศรถูกวาดให้หนาและตกลงเล็กน้อย ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อถูกแต้มด้วยผงยาสีซีด ก้อนขี้ผึ้งพิเศษถูกปั้นเสริมบริเวณสันจมูกและแนวกราม ทำให้โครงหน้าดูแข็งกระด้างขึ้นลำคอระหงถูกพันด้วยผ้าพันคอผืนหนาเพื่อปิดบังลูกกระเดือกที่ไม่มีอยู่จริง ส่วนทรวดทรงที่เริ่มมีน้ำมีนวลจากการตั้งครรภ์ ก็ถูกรัดรึงด้วยผ้าฝ้ายหลายชั้นและสวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เสริมฟองน้ำช่วงไหล่ให้ดูผายออก"แม้แต่ข้าที่เป็นคนดูท่านทำตั้งแต่ต้น ยังแทบไม่เชื่อสายตาเลยเจ้าค่ะคุณหนู... เอ่อ คุณชาย" ชุยจู๋ในคราบเด็กรับใช้ชายหน้าตามอมแมมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่งจัดอู๋หมิงเดินกลับเข้ามาในศาลเจ้า หลังจากออกไปดูลาดเลาด้านนอก เขายืนชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็น 'เด็กหนุ่ม' ร่างผอมบางสองคนยืนอยู่ตรงหน้า หากไม่ใช่นัยน

บทที่ 9: หมอหญิงหลังม่านไม้ไผ่วสันตฤดูมาเยือนแคว้นเว่ย สายลมที่เคยหนาวเหน็บถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกท้อที่เบ่งบาน ห้าเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ มู่หรงหนิงอันหลบหนีออกจากด่านตรวจเมืองผิงเหยา บัดนี้ครรภ์ของนางเข้าสู่เดือนที่เจ็ดแล้ว หน้าท้องที่นูนเด่นชัดทำให้การเคลื่อนไหวของนางเชื่องช้าลง ทว่ามันกลับเติมเต็มความรู้สึกของการเป็นมารดาให้เด่นชัดยิ่งขึ้นณ 'เมืองเย่เฉิง' ศูนย์กลางการค้าที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นเว่ย ซึ่งคึกคักไปด้วยพ่อค้าต่างแคว้นและชาวยุทธ์บนถนนสายหลักที่พลุกพล่านที่สุด อาคารไม้สามชั้นโอ่อ่าตั้งตระหง่าน ป้ายชื่อสลักอักษรสีทองอร่ามว่า 'โรงหมอไป๋เฉ่า' ที่นี่ไม่ใช่เพียงโรงหมอธรรมดา แต่เป็นเครือข่ายการแพทย์ที่เติบโตอย่างก้าวกระโดดภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ภายใต้การสนับสนุนเงินทุนลับๆ จากหอปรโลกชั้นล่างของโรงหมอเปิดรักษาชาวบ้านยากจนในราคาถูก ชั้นสองเป็นห้องพักฟื้นและขายยาสมุนไพรหายาก ส่วนชั้นสาม... เป็นพื้นที่หวงห้ามและจุดรับส่งข่าวกรองที่สำคัญที่สุดของหอปรโลกภายในโถงชั้นสามที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานและสมุนไพร มู่หรงหนิงอันในชุดคลุมผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อนที่ตัดเย็บให้หล