Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

บทที่ 10: การเผชิญหน้าของพยัคฆ์ซ่อนเล็บยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฝากฟ้า สาดแสงแรงกล้าลงมายังเมืองเย่เฉิง บรรยากาศภายในโรงหมอไป๋เฉ่าชั้นล่างกำลังวุ่นวายถึงขีดสุด เมื่อมีร่างของบุรุษผู้หนึ่งถูกหามเข้ามาด้วยเปลหามไม้ไผ่ ท่ามกลางเสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือที่ดังก้องไปทั่วโถงกว้าง"หมอ! หมออยู่ที่ใด! รีบมาช่วยนายท่านของข้าเร็วเข้า!"ชายฉกรรจ์ในชุดผู้ติดตามแต่งกายด้วยผ้าเนื้อหยาบ ทว่าท่าทางการก้าวเดินกลับมั่นคงแฝงเร้นด้วยวรยุทธ์ เขาวางเปลหามลงบนเตียงตรวจกลางโถงอย่างระมัดระวัง บนเปลนั้นปรากฏร่างของบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งสวมชุดไหมสีเข้ม ใบหน้าครึ่งบนถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากเงินสลักลวดลายพยัคฆ์ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนรอบข้างต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว คือสภาพร่างกายของเขาผิวหนังของบุรุษผู้นั้นแดงก่ำราวกับเหล็กที่ถูกเผาไฟจนร้อนจัด เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นตามลำคอและท่อนแขนจนเห็นเป็นสีม่วงคล้ำอย่างชัดเจน ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นและแหบพร่า ราวกับมีเปลวเพลิงกำลังแผดเผาอยู่ภายในปอด หยาดเหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มกรอบหน้า ร่างกายกำยำกระตุกเกร็งเป็นระยะด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

บทที่ 12: โอสถสยบมังกร กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่จุดเพื่อผ่อนคลายประสาท ลอยอวลอยู่ภายในห้องพักชั้นสามของโรงหมอไป๋เฉ่า แสงเทียนสลัวสะท้อนใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวของมู่หรงหนิงอัน นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดหน่วงที่ช่องท้องทุเลาลงมากแล้ว เหลือเพียงความอ่อนเพลียที่เกาะกุมไปทั่วสรรพางค์กาย"คุณหนู! ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ" ชุยจู๋ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง รีบขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า "ท่านหลับไปข้ามวันข้ามคืน ข้าตกใจแทบแย่ นึกว่า...""ข้าไม่เป็นไรแล้ว..." หนิงอันเอ่ยเสียงแหบพร่า มือบางเลื่อนลงไปลูบหน้าท้องของตนเองโดยสัญชาตญาณ ทันทีที่สัมผัสถึงจังหวะการดิ้นเบาๆ ของทารกน้อยในครรภ์ หยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกก็ไหลรินออกจากหางตา "ลูกยังอยู่... เขาช่างอดทนยิ่งนัก""เป็นเพราะท่านผู้นำอู๋หมิงลงเข็มได้แม่นยำและถ่ายทอดลมปราณคุ้มครองครรภ์ให้ท่านตลอดทั้งคืนเจ้าค่ะ" ชุยจู๋รายงานหนิงอันชะงักไปเล็กน้อย นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก็พบร่างสูงใหญ่ของผู้นำหอปรโลกยืนเอามือไพล่หลังทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แม้เขาจะสวมหน้ากากหนังมนุษย์ แต่แผ่นหลังที่ตั้งตรงและบรรยากาศรอบตัวกลับดูเหนื่

บทที่ 14: รุ่งอรุณแรก แสงแรกแห่งยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่แกะสลักลวดลายดอกเหมย ขับไล่ความมืดมิดและลมหนาวของค่ำคืนที่แสนยาวนานให้มลายหายไป กลิ่นคาวเลือดจางๆ ภายในห้องพักชั้นสามของโรงหมอไป๋เฉ่าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรต้มและกลิ่นควันกำยานที่ถูกจุดขึ้นใหม่เพื่อปรับสมดุลธาตุในอากาศมู่หรงหนิงอันนอนเอนกายอยู่บนเตียงเตาที่ถูกปูลาดด้วยผ้าไหมหนานุ่ม ร่างกายของนางบอบช้ำและอ่อนล้าอย่างแสนสาหัสจากการทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดให้กับการให้กำเนิดชีวิตใหม่ ใบหน้างดงามยังคงซีดเซียวไร้สีเลือด ทว่าดวงตาสีดำขลับกลับทอประกายความอ่อนโยนและหวงแหนอย่างลึกซึ้ง ขณะทอดมองห่อผ้าไหมสีขาวที่วางอยู่แนบอกมู่หรงเฉิน ทารกน้อยเพิ่งจะดื่มนมหยดแรกจากอกมารดาเสร็จสิ้น บัดนี้หลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้าจากการออกมาระชากลมหายใจแรกบนโลกมนุษย์ ลมหายใจเข้าออกของเขาแผ่วเบาและสม่ำเสมอ ผิวเนื้อที่เคยก่ำแดงเริ่มปรับสภาพเป็นสีชมพูระเรื่อ"คุณหนูเจ้าคะ..." ชุยจู๋เดินเข้ามาใกล้เตียงด้วยฝีเท้าแผ่วเบาที่สุด ในมือถือชามกระเบื้องเคลือบที่ส่งควันกรุ่น "น้ำแกงไก่ดำตุ๋นตังกุยและขิงแก่เสร็จแล้วเจ้าค่ะ หมอตำแยบ

บทที่ 16: รอยร้าวในใจพยัคฆ์ณ นครหลวงแห่งแคว้นต้าฉิง ระยะทางห่างไกลจากเมืองเย่เฉิงนับพันลี้สายลมเหมันต์พัดกระโชกแรงจนกิ่งไม้แห้งกรอบสั่นไหว ภายในจวนอ๋องทมิฬที่เคยยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่อึมครึมและกดดันจนเหล่าบ่าวไพร่แทบไม่กล้าหายใจแรง ตั้งแต่หลิงเทียนซูกลับมาจากการเดินทางเยือนแคว้นเว่ยด้วยสภาพที่อ่อนเพลียและเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องหนังสือ ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าพบแม้แต่เซียวหว่านเอ๋อร์สตรีที่เขาเคยโปรดปรานภายในห้องหนังสือที่จุดเตาผิงจนร้อนระอุ หลิงเทียนซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยความหยิ่งยโส บัดนี้ซูบผอมลงเล็กน้อย ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจางๆ จากการอดนอน เขากำลังพยายามรวบรวมสมาธิ กำหนดลมหายใจเข้าออกเพื่อโคจรลมปราณตามวิชาที่ฝึกปรือมาตั้งแต่เด็กทว่า เพียงแค่เขารีดเค้นพลังจากจุดตันเถียนให้ไหลเวียนขึ้นมาถึงกลางอก ความรู้สึกปวดแปลบราวกับถูกเข็มเหล็กนับพันเล่มทิ่มแทงก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง!"อึก!"จอมอ๋องทมิฬเบิกตากว้าง ร่างกายกำยำกระตุกเกร็ง มือหนาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้กำแน่นจนสั่นสะท้าน เขาต้องรีบสลายพลังลมปราณทิ้ง

บทที่ 18: ข้อแลกเปลี่ยนแห่งจวนเจ้าเมืองรถหน้าเทียมม้าคันใหญ่ของโรงหมอไป๋เฉ่าแล่นผ่านถนนสายหลักของเมืองเย่เฉิง มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองอันเป็นที่ตั้งของจวนเจ้าเมือง ภายในรถม้า มู่หรงหนิงอันนั่งหลับตาทำสมาธิ ทบทวนขั้นตอนการรักษาอยู่ในหัว อาภรณ์สีเขียวอ่อนของนางถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีเทาหม่นเพื่อความรัดกุม ม่านผ้าโปร่งสีขาวบนหมวกปีกกว้างทิ้งตัวลงมาปิดบังใบหน้าจนมิดชิดข้างกายของนางคืออู๋หมิงในคราบผู้ติดตามและผู้คุ้มกัน เขาสวมชุดผ้าฝ้ายสีเข้ม พกดาบเล่มยาวไว้ข้างเอว แววตาคมกริบคอยสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวภายนอกผ่านม่านหน้าต่างรถม้า"จวนเจ้าเมืองคุ้มกันแน่นหนากว่าปกติ" อู๋หมิงเอ่ยทำลายความเงียบ "มีทหารยามเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ข่าวลือที่ว่าเจ้าเมืองป่วยหนักปางตายคงเป็นความจริง ญาติพี่น้องและขุนนางใต้บังคับบัญชาคงกำลังเตรียมแก่งแย่งอำนาจกันหากเขาตายนอกตำแหน่ง""ความตายของผู้นำ มักเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายเสมอ" หนิงอันลืมตาขึ้น น้ำเสียงของนางเรียบสนิท "แต่ความวุ่นวายนั้น จะเป็นบันไดให้พวกเราเหยียบย่างขึ้นไป"เมื่อรถม้าจอดเทียบหน้าประตูจวนอันโอ่อ่า ทหารยามสองนายก็ยกหอกขึ้นขวางทางทันที