บทที่ 20: รอยแผลแห่งความภักดี เสียงลมหนาวแห่งเดือนสิบเอ็ดพัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ทว่าภายในห้องพักฟื้นพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นใหม่บริเวณเรือนหลังของโรงหมอไป๋เฉ่า กลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาอั้งโล่และกลิ่นยาสมานแผลที่เข้มข้นบนเตียงไม้ปูด้วยฟางและผ้าฝ้ายสะอาด ร่างผอมโซของอดีตนักฆ่า 'กุยซิน' นั่งตัวตรงแผ่นหลังตั้งฉาก แม้ใบหน้าจะซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยตอบลึก แต่ดวงตาสีดำสนิทของเขากลับทอประกายกระจ่างใส ไร้ซึ่งความบ้าคลั่งวิกลจริตดังเช่นวันวานอู๋หมิงยืนอยู่ข้างเตียง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบ บัดนี้กำลังจับคีมเหล็กที่ถูกลนไฟจนร้อนแดง เขาจับจ้องไปยังตะขอเหล็กขนาดใหญ่สองตัวที่เกี่ยวทะลุกระดูกไหปลาร้าของกุยซิน ตะขอเหล่านั้นถูกสนิมเกาะกินและเชื่อมติดกับเนื้อเยื่อมานานถึงสามปี การจะดึงมันออกย่อมสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสไม่ต่างจากการฉีกกระดูก"ข้าจะดึงมันออกพร้อมกันในคราวเดียว" อู๋หมิงเอ่ยเสียงเรียบ "อดทนไว้ หากเจ้าดิ้น กระดูกไหปลาร้าอาจแตกหักได้"กุยซินแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของนักฆ่าไม่มีความหวาดหวั่น "ลงมือเถิด ความเจ็บปวดแค่นี้ เทียบไม่ได้กับความทรมานจากพิษที่กัดกินสมองข้ามาตลอดสามปี"
Última atualização : 2026-10-13 Ler mais