All Chapters of หนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว: Chapter 11 - Chapter 19

“ข้าจะถือโทษโกรธสิ่งใดนางได้ ในเมื่อข้ายังต้องนับถือนางเป็นมารดาอยู่” ทั้งแววตาและรอยยิ้มที่เขามองมาทางหลิวเจียวหลันในตอนนี้ ช่างเหมือนกับในคืนนั้นจนนางเผลอถอยหลังไปสองก้าวแล้วคุกเข่าลงทันที“ข้าเป็นสาเหตุที่ทำท่านย่าต้องระบายโทสะใส่ท่านอา ขอท่านอาลงโทษข้าแทนท่านย่าด้วยเถิดเจ้าค่ะ” นางไม่อยากให้เรื่องนี้ติดค้างอยู่ในใจของเขาด้วยเยี่ยนฉางเลี่ยงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวเจียวหลัน เขานั่งย่องๆ ลงข้างนาง “มิใช่ว่าข้าบอกเจ้าไปแล้วหรือว่าไม่ได้ถือโทษ หากเจ้าอยากให้ข้าระบายโทสะกับเจ้าแทนก็ได้...หลังจากหายดีเจ้าค่อยมารับโทษก็แล้วกัน ข้าไม่อยากได้ชื่อว่ารังแกคนป่วย กลับไปได้แล้วพื้นเย็นเพียงนี้เจ้ายังจะคุกเข่าอีกนานหรือไม่”“จะ เจ้าค่ะ ข้าจะมารับโทษจากท่านหลังจากที่หายดี แต่ท่านต้องรับปากก่อนว่าจะไม่คิดแค้นท่านย่าของข้า”เยี่ยนฉางเลี่ยงสบตานางอย่างไร้อารมณ์ “คุณหนูใหญ่ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว แต่หากเจ้าอยากได้คำมั่นจากข้าก็ต้องดูก่อนว่าเจ้าทนกับบทลงโทษของข้าได้หรือไม่”“เจ้าค่ะ” สายตาของเขาเอ่ยเตือนทุกสิ่งเอาไว้แล้ว หากนางยังพูดมากกว่านี้อีกสักประโยคเขาคงไม่พอใจเป็นอย่างแน่ “ข้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อ

หลิวเจียวหลันมองที่มือและใบหน้าของหวังกงกงสลับกันไปมา ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษงดงามอ่อนช้อยแต่หนักแน่น หากเพ่งมองให้ดีก็จะพบว่าเป็นลายมือเดียวกับในกระดาษที่หวังกงกงสั่งให้ หลิวเจียวหลันนางคัดตาม“ประเดี๋ยวก่อน นี่...เจ้าก็เป็นผู้เขียนใช้หรือไม่” นางหยิบกระดาษขึ้นมาเอ่ยถาม“ผู้ใดเขียนแล้วอย่างไร ข้าให้อาจิ้นเฝ้าเจ้าคัดตัวอักษรหน้าที่ของเจ้าเพียงแค่ทำตามเท่านั้น”หลิวเจียวหลันก้มหน้ากัดฟันแน่น พอเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแล้ว “คารวะท่านอาสี่เจ้าค่ะ หลานจะตั้งใจคัดลอกอย่างดีเลยเจ้าค่ะ” นางหันไปมองค้อนหวังกงกงเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปนั่งลงเริ่มคัดลอกแผ่นใหม่เยี่ยนฉางเลี่ยงเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามหลิวเจียวหลัน เขาเองมิได้ก่อกวนนางแต่กำลังนั่งอ่านคดีความในมืออยู่เงียบๆ พอ หลิวเจียวหลันนางเขียนเสร็จหนึ่งแผ่นเขาก็หยิบตรวจดู“เจ้าตั้งใจคัดลอกจริงหรือไม่” เขาโยนแผ่นกระดาษมาตรงหน้าหลิวเจียวหลัน“ท่านอาสี่ก็เห็นว่าข้าตั้งใจเพียงใด หากลายมือของข้ายังดีไม่พอขอท่านอาสี่มอบงานใหม่ให้ข้าทำเถิดเจ้าค่ะ”“เหลือเก็บกวาดเรือน เจ้าทำได้หรือไม่เล่า หากไม่ได้ก็ตั้งใจเขียนใหม่ให้ดี”“เจ้าค่ะ” หลิวเจียวห

ภายในเรือนมีเสียงร้องห้ามของอนุฟู่ดังออกมาเป็นระยะ เสียงกรีดร้องของสาวใช้ที่เข้าไปห้ามปรามไม่ให้หลิวยู่อวี้นางโวยวาย หลิวเจียวหลันยืนฟังอยู่ครู่ก็คิดจะพาเสี่ยวผิงกลับเรือน แต่หลิวยู่อวี้นางดันวิ่งออกมาด้านนอกเสียก่อน“คุณ...บอกฉันได้ไหมว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร” หลิวยู่อวี้จับแขนของหลิวเจียวหลันเอาไว้แน่น“คุณหนูใหญ่!!!” อนุฟู่และสาวที่ตามมาด้านหลังตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นหลิวเจียวหลันยืนอยู่ด้านหน้าเรือน“อวี้เออร์ ข้าได้ยินจากท่านย่าว่าเจ้าไม่สบาย ในเมื่อยังไม่หายดีก็ไม่ควรวิ่งออกมาด้านนอกเช่นนี้ อนุฟู่...หากเจ้าดูแลนางไม่ได้ข้าจะส่งคนไปตามท่านแม่มาแทน เรียกหมอมาดูอาการอวี้เออร์หรือยัง”“ตามแล้วเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าคุณหนูรองนางเพ้อเพราะพิษไข้ คุณหนูใหญ่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ บ่าวดูแลได้เจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ดี พานางกลับเข้าไปในเรือน แล้วอย่าให้ท่านย่ารู้เล่าว่านางอาละวาดอันใด”“เจ้าค่ะ บ่าวจะดูแลคุณหนูรองให้ดีเจ้าค่ะ”หลิวเจียวหลันดึงมือของหลิวยู่อวี้ออก “กลับเข้าไปในเรือน ไม่อายบ่าวไพร่หรือ หากผู้ใดเห็นเจ้าในสภาพนี้จะคิดว่าเจ้าถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงแล้วจับเจ้าไปเผาทั้งเป็น” แววตาของนางว่างเปล่ายา

ยู่อวี้นางมิใช่คนโง่ นางพอจะรู้ว่าทุกคนในจวนไม่ชอบเยี่ยนฉางเลี่ยง ตอนที่จะไปหาเขาที่เรือนป่าไผ่จึงไม่ให้ผู้ใดติดตามไปสักคน “ข้าจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศเสียหน่อย พวกเจ้าไม่ต้องตามไป”“แต่ว่า...คุณหนูยังไม่หายดีเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้มองนางอย่างเป็นห่วง เมื่อครู่คุณหนูของตนยังอาละวาดอยู่เลย“ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว หากพวกเจ้าไม่เชื่อฟังคำสั่งข้า ข้าจะสั่งโบยพวกเจ้าเสีย” นางถลึงตาให้ดูน่ากลัวที่สุด แต่มันเหมือนยิ่งตอกย้ำคำพูดของหลิวเจียวหลันที่บอกว่านางถูกวิญญาณร้ายเข้าสิง สาวใช้ต่างก็พากันถอยเปิดทางให้นางยู่อวี้ทันที พอเห็นเช่นนี้นางก็ยิ่งได้ใจคิดว่าตัวนางแสดงเป็นหลิวยู่อวี้ได้อย่างแนบเนียนยู่อวี้ไม่กล้าสอบถามทางไปเรือนป่าไผ่ นางกำลังเค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ก็ไม่พบว่านางเคยไปเลยสักครั้ง ดูเหมือนสวรรค์จะเข้าข้างนางเมื่อนางเห็นร่างของหลิวเจียวหลันกับสาวใช้ของนางเดินอยู่อีกฟากหนึ่งของสวนดอกไม้ ด้วยรู้ว่านางเป็นพี่สาวร่วมบิดาทั้งตอนที่นางกำลังสติแตกหลิวเจียวหลันก็เป็นคนเอ่ยเตือนนางให้ระวังตัว จึงได้รีบวิ่งเข้าไปหาทันที“ประเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะพี่หญิงใหญ่”หลิวเจียวหลันที่กำลังจะรีบกลับเรือนพ